eşyalara anlam yüklemek

duygusal insanların yaptığı bir şey. özellikle hediye ve ayrılık gibi durumlarda işleri baya karıştırır. eski sevgilisinin t-shirtünü dolapta buldu diye hüngür hüngür ağlamıştı bir arkadaşım(kuran çarpsın ki ben değilim), enteresandı.

eşya sonuçta geçmişin izlerini taşımaz. sadece hatırlatır. çok takılmamak gerek diye düşünüyorum. biri bir şey hediye ettiğinde mümkün mertebe o eşyayı özenli kullanmaya çalışırım ancak hepsi bu... kalanı beni pek alakadar etmez. bir keresinde eski sevgilimin iç çamaşırlarını bulmuştum dolabımda. evet, bir poşet içinde üç çift iç çamaşırı vardı. başka bir eski sevgiliye aldığım ancak görüşemediğimiz için veremediğim hediyeleri(evet 1 yıl girdi araya) tek tek başkalarına dağıtmıştım ancak üç çift kadın iç çamaşırını başka kadınlara vermek çok mantıklı görünmemişti bu sefer haha. haliyle çöpe attım, giyecek halim yok zira. hiç öyle bakıp üzülemem ah geçmiş diye içlenemem. altı üstü kumaş parçası, eşya işte.

hassas kalpler için hayat çok zor, eşyalar çok anlamlı.

insana kendını iyi hissettirdiğindendir.bazende gerıye kalan bağını devam ettirme gayretidir. esyanın sende yarattıgı ilk duyguya hasretinden de olur. bazen de sana hatırlattıklarından. hatta o eşyayı attıgında bile ayrı bir ferahlık verebilir. demem o ki; yine sadece senınle alakalıdır, herşey gibi. yine de cok da şey yapmayın siz sonra eşyanın efendisi değil, esya sizin efendiniz olur çıkar. gece gece bu kadar

babamın lâl taşı olan tesbihi...kız olmama rağmen elimde tesbihle sokakta,caddede dolaşırım.

yüklüyorum hatta isyan ediyorum isyan.

sahibin benim ulan bana benzeyeceksin(!)

insan yaşlanıyor, değişiyor, yıpranıyor. bir gün sonra hayat devam edecek mi diye düşünürken, eşyalara anlam yüklemenin ne kadar anlamsız olduğuna karar verdim. ben de önceleri,- belki bir beş sene öncesine kadar- karnelerimi bile saklıyordum. o vakte kadar saklamam, sanki bundan sonra da saklamam gerekiyor duygusuna hapsetmişti beni.

bu yükü neden taşıyayım? geçmişte yaşadığımız tatlı anıların olduğu yere ışınlanamıyor, anıları donduramıyoruz. zaman içinde farklı yolculuklara çıkıyoruz. belki artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak dediğin yerler oluyor. ama benim o duyguyla ya da o eşya ile iletişimim çoktan kopmuş. kendimi neden geriye doğru sürükleyeyim?

şu yaşlarda kendimde en çok sevdiğim şey, yeniliğe olan özlemim olabilir. değişimin artık benim için bir kurtarıcı olduğunu biliyorum. ve sanırım artık hiçbir eşya ile gereğinden fazla bağ kurmuyorum..

dedelerimizden, ananelerimizden ya da artık hayatta olmayan birinden kalan eşyalara baktığımızda, hissettiğimiz şey aslında yaşayan her varlığın bir gün ölümlü olduğunu hatırlamak hüznüdür. asıl önemli olan, her anlamda sağlıklı bağlar kurabilmek (insanla da , eşyayla da) gerektiği kadar, gerektiği zaman vakit geçirmektir..

geçen eski fincanlardan birini kırdım da biraz vicdan yaptım neyse ki bu düşünce ile biraz toparladım.. kalplerin kırıldığı bu hayatta fincanlarda kırılıyor..

sonu istifçiliğe gider.

insanı ruhi bedeni yıpratır.

aşık olmak da öyledir teknik olarak. bir varlığa öyle deli gibi anlam yüklersiniz.