ezogelin çorbasını un ile bağlamak

vay anasını sayın seyirciler, bakın bu çılgınlıktır.

içerisinde, yeterince öğütünce un, yeterince suda bekletilirse hamur olabilecek bulgur, pirinç ve mercimek bulunan ve hepsi kendi başına bağlayıcı birer ürün olan malzemeleri un ile bağlamak geniusluk değil de nedir?

yahu, lezzet katmak amacıyla tarifin dışına çıkan bazı öğeler eklenmesine asla karşı değilim bazı çorbalarda ama her çorbaya da un girmez ya, biraz insan olun! *
mesela ben de mercimek çorbası yaparken, zerdeçal ile rengine oynayıp, lezzet için muskat rendeliyorum havam batsın ama, un nedir arkadaşım? un ne alaka???

un olmasa ortaya yemek koyamayacak kişiler görüyorum çevremde... mantar çorbası un kokuyor falan...
hele bizim işletmede o mantar, çorba olana kadar yaşadıklarını anlatabilse, zeki demirkumbuz cannes ödülü alır. vejetaryenler ayaklanır...
önce manavdan geliyorlar pırıl pırıl gencecik mantarlar...
doğru aşağıya, imalattaki ocağa koca bir tencere ile limonlu su eşliğinde haşlamaya bırakılıyor. normalde 3 dakikada pişen zavallı mantarlar, saatlerce kaynar suda işkence görüp bütün renklerinden ve özelliklerinden ayrıştırılıp, adeta ırk değişimi geçiriyorlar. sonra tezgaha alınıyor. mantar kullanılan her yemekte bir miktar daha pişiriliyor pişiriliyor pişiriliyor...
çorba mı yapılacak, una boğup, zaten mantar tadından eser kalmamış yavrucaklari iyice sindiriyorlar, asimile ediyorlar... un, otoritesini kuruyor çorbada ve çorbanın starı oluyor. çünkü beyaz göd. arada bir kaşığa gelen minicik minicik mantar parçaları da biri ile göz göze gelmeye dursun, başlıyor venedik taciri tiradına...

nerden nereye geldim. bu arada nefis bir mercimek çorbası yaptım, tanımı yazarken içtim.

üstelik içinde gelin de yok
tamamen kandırmaca
ama güzel