gazete kuponu biriktirmek

kramponun bile yetersiz kaldığı, havada süzülürken rüzgarın yön verdiği plastik toptan sonra, gazete kuponu biriktirerek ilk futbol topu almıştım, çok mutluydum, hemen arkadaşları sahile futbol topuyla maç yapmaya çağırdım.
topun arkasında gerilip gerilip koşarak var gücümle tekmeyi vurdum.
top havalanıp beton zemine düştü ama sekmedi! top yerde 2cm demir çubuğa çarpıp içi dışına çıktı okadar çürüktü.
çok travmatik bir durum tam bir hayal kırıklığı.

yine kupon toplayıp fotoğraf makinası aldım, tepesinde fener ışığı lambası gibi flaşı falan, çok havalıydı.
salladıkça içinden tıkır tıkır ses geliyordu, fotoğrafçıya götürdüm baksın diye, içi bomboş çalışan aksamı yoktu bi tek flaş patlıyordu.
içinden tıkır tıkır gelen ses bi demir parçasıymış, ağır gelsin diye içine bi parça demir koymuşlardı.

o günden beri ne bi gazete alırım ne de yazılana inanırım.

heeey gidi yay-sat bayileri hey. doksanlar, iki binler ve sonrası. cesur yeni dünya gelmeden önce bizim de umutlarımızı satın aldığımız günlük taksit kıvamında kuponlarımız vardı. arabadan bilgisayara, telefondan süpürgeye evinizi dizebileceğiniz, her kupon için bir gazete almanız gereken günlerdi. ayrıca ikinci bir gazeteye bütçe olmayınca bir şey için biriktirdiğiniz kupon, daha güzel bir şey için bırakılır ve yenisine devam edilirdi. kupon günü bitse de telafi kuponları olur halk üzülmesin diye çalışıırdı.

(bkz: nostalji başlık)

başlığın neredeyse tamamını okudum, sözlükteki yaş ortalaması buradan bile ele veriyor kendisni.

ben bebe iken babam bununla araba almıştı. reno olması lazım.

hangi gazete olduğu fark etmez, yeterki manşetin üstünde kutulu porselen yemek seti 35 kupona gazetenizde ibaresi olsun, o tirajları uçurmaya yeterdi. yoksa dünyada ve ülkede gündem ve meselelerin çok da tartışılır tarafı yoktu.