gece yürüyüşe çıkmak

canı sıkkın olan kişinin rahatlamak için gerçekleştirdiği aktivite.

onlar yürüyüş yaptığını sanır ama sen kafandakileri susturmaya çalışıyosundur.

tek başına yapmak sıkıntı olabilir. ya köpkeler ya da dızolar sizi ısırabilir.

kafam dağılsın diye çıkarken oğlanı* da yanıma alırdım. dönüşte kikirdeyerek girerdim eve. köpek güzel şey.

kendini dinleyerek bazen arkadaşınla bazen kulaklığınla çıkarsın. yol hiç bitmeyecek sanırsın. sonra biri gelir "abla çakmaan var mı? ateş lazım da" deyip boru gibi sardığı sigarayı gösterir. e napacaksın eve gidip zıbarırsın.

gecesi serin olan yerlerde sarıyor da bilmem ne yaptıgımın istanbul'unda rezil nemden ötürü o da işkenceye dönüyor. elimde olsa güneşi yok edeceğim.

birgün taa gündoğumuna dek, kıyısında denizin ve yorgun dalga seslerini dinleyerek, belki bir yerlerde sızıp kumlara devrilmeyi bile göze alarak yürümek düşündeyim dostlar.. aslında yaşam da bu değil mi birbakıma..
ya ulaşmak kızıl bir şafağa dünyada, ya da ölmek yolunda... böyle olsun isterim ölümüm..
bir gün mutlaka...

bu ülke şartlarında yürek yemek demektir.

yaz akşamlarının vazgeçilmez aktivitesi. geçen akşam öyle biraz sitede yürüyüş yapayım dedim, evden çıktıktan birkaç dakika sonra bir tanıdıkla karşılaştım. o da yürüyüşe çıkmış, beraber yürüyelim mi diye sorunca, kendisini reddetmek istemedim. sonuç olarak, yine birinin dertlerini dinlediğim bir akşam oldu. alnımda "dert dinleme modu aktif" diye bir yazı var sanırım. metrobüste bile insanların derdini anlattığı birisin kızım sen, yürüyüş yapıp kafa dağıtmak senin neyine?*

bilhassa yaz aylarında ideal bir zaman.

soğuk havalarda vazgeçilmez aktivitem. hele keyfim yoksa, daraldıysam ve nefes almam gerekiyorsa atıyorum kendimi dışarıya. soğuk havanın yüzüme vurmasıyla birlikte yürüyorum. duş alıp çıktım yine hasta olacağım.

şu an kimsecikler yok. müzik, rüzgar, sessizlik ve düşünce sarmalı. 2-3 ay öncesine kadar bızdıkhey eşlik ederdi bana ama artık o da yaşlandı ve hastalandı.

gölgemden korkun.
akıllı olun.

ben bi kere eve aksam 10 da donmustum. annem kapyi acmamisti, git demisti. bes parasiz sokakta kalmistim. aslinda babama gidebilirdim. ama o zaman flort ettigim bi cocuk vardi sozlukten. ankara da yasiyordu. ona telefon etmistim. kimildama uc saate yanindayim demisti. anneannemler yazlikta yasiyordu o donem. anahtarlari bendeydi. anneannemin evine gidip onu beklemeye baslamistim. gercekten bikac saat sonra ankara dan yanimda bitti kahramanim. o gun adini koyduk, sevgili olduk. uc sene o evde beraber yasadik. bana bi gun dedi ki sen beni sevmedin, sen bana sigindin, oysa sen benim bu dunyada en cok sevdigim kadinsin. aslinda dogru bir yorum degil. evet sigindim ama cok da sevdim de. o donem dunyada benim acimi anlayabilecek tek insan sevgilim gibi gelirdi mesela bana.
onla atakoy de o evde yasarken sabaha karsi bazen iki, bazen uc dort yuruyuslere cikardik iki insomniak el ele. cok ayri bi duygusal uyumumuz vardi. sanki bizi bizden baska kimse anlayamaz gibi.

evlenmis.. mutluymus simdi.

hele bu havada aman aman. soğuk alır cırcır olurum. hava sıcak olsa bu sefer birinin bıçak takma ihtimali var. ben gece sıcak yatağımda pineklemeyi severim.

güvenli olsaydı da keşke tüm kadınlarımız bunu deneyimleyebilseydi.

akşam daha iyi gece cafede oturması zevklidir, söyle bir okey döneceksin geç vakitlerde en sevdiğim ama yapacak ekonomi ve arkadaş çevresi eksik. çünkü milletinde ekonomi kötü. zengin arkadaşlar bulmam lazım ama onlarında pek devlette işi olmuyor, özellerde ya da yurt dışında takılıyorlar(okuyorlar)

köpkeler kovalamasa güzel bir aktivite olabilir ama köpkeler problem

dün gece en çok ihtiyaç duyduğum şeylerden birisiydi ki sonradan kadın olduğumu hatırladım, odalarda volta atarak müzik dinlemeye devam ettim.
sanırsam erkek olmak istediğim nadir anlardan biriydi. sorun yok.

neyse işte çok çok sevdiğim olaylardan biri.
o sessizlikte, soğukta yürümenin bana iyi geleceğini düşünüyorum, hatta biliyorum.

bir gün gecenin dördünde yürüyüşe çıktığımda dünyanın en huzurlu 40504. insan olacağım.

(bkz: isra)