gençlerin çalışmak istememesi

çalışmak iyi bir şey olsaydı kimse üstüne para vermezdi. kimse sabahın köründe evinden çıkıp çalışmaya gitmek istemiyor ama mecburiyetlik var.

mecbursunuz.

bu iddia kulağa net geliyor ama gerçekte mesele o kadar basit değil. türkiye şartlarında konu biraz daha katmanlı..

bir kere gerçekten çalışmak isteyen ama düzgün şart bulamayan ciddi bir kesim var. asgari ücretle, uzun saatler, fazla mesai ücreti belirsiz, hafta sonu yok, mobbing var… üstüne üstelik kira fiyatları malum. genç biri doğal olarak bu maaşla nasıl yaşayacağım diye soruyor. üniversite okumuş birinin, ailesinden bağımsız yaşama ihtimali neredeyse yoksa, motivasyon da düşüyor. bu noktada mesele tembellik değil emek–karşılık dengesinin bozulması..

ama işin bir de başka tarafı da var. gerçekten iş beğenmeyen, daha yolun başındayken yüksek maaş-esnek saat-uzaktan çalışma paketi bekleyen bir kesim de var. tecrübe kazanmadan ben şu maaşın altına çalışmam diyenler, sektörü tanımadan hayal kırıklığı yaşayanlar da az değil. sosyal medyada görülen başarı hikayeleri de beklentiyi gerçeklikten koparıyor.

bir de kalifiye olamama meselesi var tabi. eğitim sistemi ile piyasa beklentisi arasında ciddi bir uyumsuzluklar var. üniversite diploması var ama pratik beceri yok. yabancı dil zayıf, teknik yetkinlik sınırlı. işveren nitelikli eleman bulamıyorum diyor, gençler iş bulamıyorum diyor. aslında iki taraf da kısmen haklı.

diğer yönden gençlerin bir kısmı da klasik mesai saatleri düzenine mesafeliler. daha esnek, proje bazlı, dijital ya da kendi işini kurmaya dönük bir arayış var. bu da çalışmak istemiyorlar algısı yaratıyor ama belki de çalışmanın tanımı değişiyor. kısa olmadı yine sözlükcüm ama kısaca eyyorlamam böyle.

çalışmaktan gocunmuyor, emeğinin karşılığını almak istiyor.

açlık sınırı-asgari ücret arasındaki makasın gitgide açıldığı, gıda enflasyonunun globale göre arttığı, gelir adaletsizliğinin yükseldiği, ağır vergiler altında ezildiği, kötü çalışma şartlarının olduğu bu ortamda hayatta kalmaya çalışmak değil yaşamak istiyor. buna kısaca medeniyet de diyebiliriz. yoksa üçüncü sınıf durumuna düşüyoruz.

bu kadar ön yargılı yaklaşmamalı, şu klasik gençler iş beğenmiyor ya kalıbından vazgeçmeli.