göğüs kafesini sıkıştıran tanımsız hisler

rahatsız ukdesidir
büyüdükçe anne babanın yaşlandığına birebir şahit olmak, kalbimi ağrıtan çoğu hissten daha yoğun ve acı vericidir.

kalp sıkışması , kalp krizi, kalp spazmı vs... kalp yani.

adı üstünde tanımsız.

ansızın karşına çıkan eski sevgili..

çok sevmek göğüs kafesini sıkıştıran bir histir. mesela insan çocuğunu öyle çok sever ki yüreği çatlayacakmış gibi hisseder. bazen kanın kaynar nasıl seveceğini nasıl ifade edeceğini bilemezsin. kaynayan bir pınar gibi dolar dolar taşar iyilik duyguları. bu kadar sevmek kaygı da verir. göğüs kafesini sıkıştıran bir sonraki his de onunla ilgili kaygılardır. yürek daralır, kapkara olur, nefes alamaz insan.

ustalıkla kurguladığın yalanının ortaya çıktığı an.

atak belirtileri.

bu şeyin ruh gibi tanımsız, belirsiz bir taraflarınızı sıkıştıran çeşidi de vardır.

daha önce yaşadığın, deneyimlediğin ve seni zorlayan bir durumu tüm bunları bilerek tekrar yaşamak zorunda kalmak. koşup kaçma hissi ile dolup taşarsın yine de çare olmaz, yaşanması gerekiyordur.

kolaylaşmasını diliyorum ve kendimi şu şarkıyla motive edip kucaklıyorum. neyse ki her şey geçiyor, geçecek.

anksiyete.

defalarca kaybetmek ve çaresizlik.

başlıkta dediği gibi tanımsızdır birçoğu. ama en çok sıkıştıranları
1- çaresizlik
2- çok değer verdiğiniz kişinin sizi değersiz hissettirmesidir. ve ne acayiptir ki bu da bir çaresizliktir.

(bkz: face sitting)

son 2 yıldır eskisinin 5 misli yaşadığım durum. tadı yok hiç bir şeyin neden bilmem.

gündüz vakti uyuyup uyandığında zihinde oluşan dostum sen ölümlüsün diyen bir garip his. tam olarak tanımlayamıyorum neye benzediğini. bir şekil, ses ya da yazı değil. gece normal uyuduğunda sabah uyandığında bu his oluşmuyor. şekilsiz biçimsiz öleceksin hissiyatı oluşturan uykudan sonra kendine gelme sürecini kapsayan bir durum. hatırlatıyor bana vaktin kısıtlı gideceksin diye. ölümden sonrasına inancım belirsiz tek tanrı inancım var ve dinlerden birine inancım yok. yani bu his geldiğinde tamam cennet ya da cehenneme giderim diyemiyorum yahut yok olursun atomların doğaya karışır da. bilmiyorum tahminim ya da ölümden sonrasına dair özel bir inancım yok. yani bu fanisin hissine tamam ama böyle olacak tarzı bir savunma sunamıyorum. ardından yaşama dair her şey bir anda gözümde küçülüyor. gözümde büyüttüğüm en anlamlı gelen şeyler anlamını yitiriyor bir süreliğine. çünkü bir çeşit duvar var önümde devasa büyüklükte, biyolojik bir varlık olarak ölümlü oluşum, inkar edilemez ve yok sayılamaz. iş, aileyle ilişki, dostlar, gönül işleri, prensipler, insanlar, fikirler, eylemler, hayaller bu hissiyattan sonra günlük hayatta zihnimde kayda değer alan kaplayan her düşünce ölecek oluşumun ayırdına varmamla büyüklüklerini yitiriyorlar. sonra ne oluyor biraz kendime gelince öleceksin diye beliren fikir yerini öleceksin ama en azından yaşama dair koyduğun hedeflere uy şeklini alıyor. keyif al, uğraş bir şeylerle. çünkü buradaki süren kısıtlı. bol, çar çur edebileceğin ve sandığın kadar geniş bir vakit yok.

bir sonu olacak olan hayatımın olabildikçe s*k*k ilerlemesi.. anksiyetem göğüs kafesimi sıkıştırmayı bırakalı çok oldu. artık beynimi ele geçirdi.kısacası bir yerleriniz sıkışıyorsa yallah doktora. kanser gibi dağılıyor meret.

aslında o tanımsız hislerin ne olduğunu kişi çoğunlukla içten içen bilir ama dışarıya tarif etmekten çekinir. çoğunlukla bir tedirginlikle ortaya çıkar. dışarıdan neyin var diye sorulduğunda ise kişi çoğunlukla kalbim sıkıştı der ve geçiştirir. bu hislerin kaynağını kendine itiraf edemezken başkasına söylemesi zaten sürpriz olur.

saçma bir mesajla terk edilmenin verdiği kalbe sanki bir bıçak sokuluyormuşçasına ortaya çıkan his...

özlemek

mide doluyken spor yapmak . her nefesi ve kalp atışınızı hissedebileceğiniz berbat bir duruma girebiliyorsunuz.

vefat etmiş babaya benzeyen birini görmek