gökkuşağının aslında renkler arasında ayrımcılık yapması

kimse söylemez ama gökkuşağı aslında dünyanın en kibar görünümlü faşistidir. renklerin kardeşliği diye yutturur kendini; oysa kahverengi, siyah ve bordo yıllardır bu pastel diktatörlüğün kapısında beklemektedir.
biraz da biz parlayalım, der kahverengi utangaç bir sesle.
sen fazla toprak kokuyorsun, diye fısıldar sarı.
sarı! güneşin torunu, ışıltı kontenjanından geçer not alan kibirli pigment seni...

siyah desen, gökkuşağının asla davet etmediği o eski dost. sen fazla karanlıksın, derler ona. halbuki siyah, diğer tüm renklerin matemini tutan yüce bir varlık. gökkuşağına baktığında siyah yoktur, çünkü sistematik olarak silinmiştir. renk ırkçılığının en görünür biçimi: görünmezlik.

bordo? o zaten lüksün yetim çocuğu. ya kırmızı kadar ateşli olamadım, ya mor kadar asil diye ağlar. kırmızı ona burun kıvırır, mor aristokrat bir edayla sırtını döner. bordo da gider, yalnız içkisini içer; şarap lekesi olur, masa örtüsünde.

bu arada beyaz sessizce olan biteni izler. çünkü beyaz, gökkuşağının dışında bile üstün bir pozisyondadır: ben tüm renkleri içeririm der. oysa kimse sormaz; içerirken sindiriyor musun, yoksa bastırıyor musun?

belki de gökkuşağı, doğanın pr çalışmasıdır:
biraz umut, biraz estetik, bolca ayrımcılık.
ve biz her yağmurdan sonra göğe bakarken ne güzel deriz.
oysa orada, görünmez bir köşede, kahverengi sessizce söylenir:
ben de toprağım ulan, gök de benden yeşeriyor...

ama kim duyar ki?
gökkuşağında adalet yoktur, sadece ton farkı vardır.

bütün renkler 'soykırımda' yarışıyordu, birinciliği siyah'a verdiler.

ben gökkuşağı falan bilmem, ben sadece "sarı" ve "kırmızı"'yı bilirim.

lpg bireyler kırgın