gülmeyi durduramamak

bir krizin hayat bulması.. gülme krizi..

çok sıradan bir an aslında.. ayakta, yarım yamalak bir sohbetin ortasında.. biri bir kelime söylüyor..
özel değil.. komik hiç değil..
hatta başkası söylese dönüp bakmazsın..
ama o kelime..

ve biz aynı anda gözgöze geliyoruz.. işte orada bitiyor ciddiyet.. hiçbir şey yapmıyoruz önce..
sadece bakıyoruz..
o bakış var ya “hayır, hayır, sakın” bakışı..
ses yok önce..
dudaklar içeri kaçıyor..
ben yere bakıyorum, o duvara..
sanki bakışı kesersek kurtulacağız.. kurtulamıyoruz..
bu rolü ikimiz de çok kötü oynuyoruz..
ve sonun başlangıcı.. bir saniye sonra diğeri dayanamayacak, biliyoruz..
ve oluyor..

anlamsızlığın verdiği bir özgürlük bu.. etraftakiler konuşmaya devam ediyor.. hiçbir şey olmamış gibi..
bizse kendi içimizde küçük bir felaket yaşıyoruz..
nefesler kısa, gözler dolu..
biri “ne oldu?” diye sorsa cevap yok..
çünkü anlatılacak bir şey yok..
bir kelime vardı..
bir bakış oldu..
gerisi kontrolsüzlük..
sonrası güllük gülistanlık... *

en ciddi ortamda gülebiliyorum
ve durduramıyorum
sonu kötü bitiyor
denemeyiniz
diva tavsiyesi.

gece saat 3.00'de kankalarla konuşurken gelen hal dir, ciğerin sökülür gülmeye devam edersin bir de gülme krizi sonrası gelen ani bir duraklama hissi vardır.

bazı bağımlılıkların, bir takım yan etkilerinden sadece birisidir.

e tabi durduramazsın yahu.. adam büyük bir ciddiyetle yozgatın bilmem ne ilçesinde uzay üssü kurduklarını söylüyor.. dinleyenler de alkışlıyor, tören sonrasıda topluca, göğü direkler üstünde tutana şükür namazı şovuna gidecekler.
(ilçe sakinleri terkedilmişlikten, kendileri dışında kimi görse uzaylı olduğuna yemin edebilecek mütedeyyin mazbut insanlar.)

gülünmemesi gereken durumlarda, ciddi ortamlarda engellemesi daha bir zor olan.

bir daha asla o kadar komik gelmez o şey ama koca ömürde şu dünyayı katlanır hale getiren sayılı anlardandır.

herkeste aynı mı bilmem ama sanıyorum ki; genelde birkaç kez aşılabilen harika eşik. en azından ben öyle olduğunu düşünüyorum. çünkü toplasan iki bilemedin üç böyle anısı olur insanın. fazlasının çok imkanı yok zannımca. gülmeye doyamamak noktasından 'artık yeter' kısmına gelsen de çaresi olmuyor. keyifli yine de. gözlerinden yaşlar geliyor, karnın sürekli kasılıyor falan. hatta tabiri caizse çenenin yayı gevşiyor.

ilk seferinde üniversitede dersteydim. dersten direkt kalmama vesile olsa da tadı hala damağımda. ne konuşuyorduk onu bile hatırlamıyorum. zaten o anı yaşamak için ekstrem komik bir meseleye de ihtiyaç yok. yalnızca o anın denk gelmesi ile ilgili. kim bilir hangi konuda arkadaşlarla gülmekten öldük. nihayetinde tek ders sınavı ile sorun olmadı, bitirdik okulu. tatlı bir anı kaldı bize.

diğerinde ise gecenin körü, herkes uyuyor, kız arkadaşımla konuşuyorum. bir link gönderdi, videoyu izlerken kendimden geçtim. ahali ayaklandı, 'gecenin bu saatinde olacak iş mi?' ile başlayan cümleler, ikazlar olsa da duramıyorum, durduramıyorum. kız telefonda, ben telefonda nasıl gülüyoruz anlatamam. yazarken bile mütebessim oldum hemen. ne kadar güzel değil mi? ahali dediğim de mahalle değil tabi, evde o sırada uyuyanlar. keyiflendim anlatırken bile.

toplum içinde sınıfta sıkıntı ibadette de namazda sıkıntı