gününüz nasıl geçti sorusu

sabah 06.00'da uyan
06.45'te servise bin
07.45'te sette ol sistemi ayarla mikrofonları tak.
11.45'te çekim başlasın hay sizin diş macununuza diye küfür kıyamet giriş.
14.30'a kadar oynayan oyuncunun ya bu yaka mikrofonu markası bana sponsorluk vermedi kaprisine cevap ver.
18.30 tek plan çekimleri bitsin.
20.05'te paydos ver.

eğer ki setçi olayım diyen manyak var ise zaten eytli sayılırım eğitirim bir sesçi olarak,

uyudum mu

gunum fena gecmedi de uyku tutmuyor. bir iki saat sonra ise gitmem lazım. uyumadan gidicem galiba. simdi yatarsam uyanamam cunku.

fıtık için mr çektirmeye gelen bir amca ironik bir şekilde numarasını bıraktı.(fıtıkçı ahmet)

öncelikle açık öğretim sınavım kötü geçti allah belanı vrsn aöf. burdan bi eksi puan hocam.

sevdiğim bey anneme çiçek gönderirken notuna “evinizdeki çiçek kadar güzel olmasa da..” yazmış. hayvan gibi artı puan.*

çocukluğumdan beri maruz kaldığım tartışma ve huzursuzluklara bugün de maruz kaldım yine eksi puan.

hava çok güzeldi ve sahil havası aldım. artı puan.

spontane bir şekilde arkadaşımla buluştuk ve felfena yürüyüş yaptık yanlışlıkla, iyi geldi. artı puan.

akşam yemeği yemeye vakit ve fırsat olmadığından kaşarlı tost yemek durumunda kaldım ama favori tostçumdan olmadığı için eksi puan.

limonatası güzeldi, artı puan.

bugün gereksiz para harcamadım, artı puan.

çeneme savaş açmışım gibi sürekli olarak sıkıyorum, çok eksi puan.

ve yarın diş daktırına gidip “ya bende bruksizm var bana bi’ plak yapasan” diyeceğim. aynı gün içinde ölçü alırsa aljinattan nefret ediyorum, eksi puan.

eve geldiğimde iş telefonunda 2 cevapsız çağrı ve diğer çalışandan “xx isimli müşteriniz sipariş girecek bir bakarsınız” mesajı aldım, yarın sipariş gireceğim için artı puan.

genel grupta bir müşterimin firmanın google zımbırtısına yaptığı yorumu paylaşmışlar yorumda “elzem hanıma ayrıca teşekkür ediyorum nezaketi, süreç takibi ve ilgisi için” diye belirtmiş. verdiğim çabanın görülmesi mutlu etti, artı puan.

kendi hayatımı çizme konusunda sürekli olarak ebeveynlerimin kendi yetişkin mentallerinin sağlam olmasını beklemekten fazlasıyla yoruldum. baya eksi puan.

özetle günüm çok garip ve yoğun geçti. puanları toplayıp bir ortalama yapmayacağım, hissel olarak 10 üzerinden 4 falan veriyorum.

bugün bir müşteri benim rizeye gelin gitmek isteyip istemediğimi, eğer istiyorsam oğlunu bu uğurda feda edebileceğini söyledi.
tam olarak bu şekilde söylemedi tabii ki allahın rizelisi* böyle bir cümle kuramaz ama öyle demek istedi.

sağlıklı beslenmeye karar verdim ve bu çok zor. bu kararı aldığım anda bir fil gibi iştahım açılıyor nefret ediyorum.

sevgili boş gezenin kalfası ile kahve deyt yaptık ve hayatı sorgulayıp karşılıklı şekilde “aa tek değilmişim” farkındalığı yaşadık.

yani fena bir gün değildi ama bu ara hayat bayağı bayağı bayat hissettiriyor.

sevdiğim bir karadenizli sanatçının* konserine geldim ve tüm sosyal ankastremi yok ederek bağırarak şarkı söyleyip yeee huuu nidaları ile horon teptim. uzun zamandır da bi’ dağa yaylaya falan gidip bağırmak istiyordum, iyi geldi.

bugün moderniteyi reddedip geleneklerime sahip çıktım. güzel bir gündü.

yorgun ama eğlenmiş. şimdi size okuduğunuz için hayatınızda yeni bir ufuk açılacak olan günümün detaylarını anlatayım. ay yok, üşendim. boşver.

merak edenler dm.

bence güzel geçti, tek olumsuzluk saatlerdir yağan yağmur. dışarı çıkamadım. bence 4/10 bir gündü.

bol yolculuklu ve yorucu.
gene de şükür diyelim.
kafam bir nebze dağıldı.

yorucu geçti üstüne spor yaptım sırtım isyan ediyor. *

sabah iş çok yoğundu, bana denk gelen insanlar çok alıngan ve kaprisliydi o yüzden pek hoşuma gitmedi bugünkü iş günü eksi puan veriyorum.

kahvaltımı nasıl yaptığımı anlayamadım sürekli telefona koşup durdum yine eksi puan.

dayımlar bizdeydi ve kallavi bir sohbet ettik, güzeldi. artı puan.

perdeleri yıkadık ve ortalamanın altındaki boyumla asmak bana kaldı, çok eksi puan.

şahsi oğlanım alışveriş yapmış aldıklarını göstermek için görüntülü aradı. güzel gömlekler almış ve çok tatlıydı, artı puan.

hâlâ evi süpürüyorum, eksi puan.

akşam yemeği yemeyi unutmuşuz ben de bana noluyor başım neden dönüyor diyordum karnım guruldadı da fark ettim şimdi, eksi puan.

özetleyecek olursak nötr bir gündü yine. şükür buna da yarabbiiii.

ay hadi içimden geldi. anlatayım. hazır mısınız? durun heyecan yapmayın. çok önemli bir şey olmadı. lakin bizim önemsiz şeyler olan hayatımız bile hojdur.

sabah kalktım, dün yaptığım makyajı silmeden yattığım için aynada yüzümü yıkarken az kalsın kalp krizi geçiriyordum. ateistiği bir kenara bırakıp hemen ouzubillahimineşşeeydanirracim'i yapıştırdık. yüzümü yıkadım ve makyaj temizleme suyuyla silmeme rağmen geçmedi. neyse dedik, biz de böyle bir insanız. (bakın ne kadar gereksiz detay veriyorum, daha sadece yüzümü yıkadım. okumayı burada bırakabilirsiniz) * ardından kahvaltı ettim. sıkı takipçilerim geçen gece saat on bir gibi pişi yapan komşum yüzünden zor anlar geçirdiğimi bilir. o yüzden kahvaltıda pişi vardı efendim. evet, çünkü neden olmasın. biz insan değil miyiz? bir yerimiz şişer sonra. inşallah şişen göbeğimiz olmaz. kahvaltıdan sonra dışarıda işlerim vardı. hava durumuna baktım yağmur yoktu. yıkandık paklandık ve atlet bile giymeden dışarı çıktık. yiğitliğe bak? sen kimsin kızım? sennnn kimsin! hava sıcaktı. hatta dolmuşta ceketimi bile çıkardım. oh be dedim, dünya varmış. kızımla yeni kulaklığımızı dolmuşta denedik. lakin ona acıklı şarkılar açamayacağım için manifest dinledik. aman tanrım o da ne? bizim kız oturduğu yerde sallanarak yüksek sesle şarkıya eşlik ediyor. evladım bak toplu taşımada yüksek sesle şarkı söylenmez adlı nutuğumdan sonra kısık sesle söylemeye devam etti. kısık sesle söylemesine müdahale etmedim. çünkü çocuk aniden bana dönüp o zaman neden şu bıyığı sararmış amcalar höhöhöhöhö diye bir şeyler konuşuyorlar anne diyebilirdi. yine de onu izlerken ufak bir gülme krizine girdim. güldüğüm için sinirlendi biraz ama yapacak bir şey yok. senin anan böyle bir kadın kızım. işlerimizi tahmin ettiğimden çabuk hallettim. bu kadar kolay olmasını beklemediğim için ekstra bir sevinç yüklendi bünyeme. tramvayda karnımın acıktığını fark ettim ve ne yemek ister diye çocuğuma danıştım. analar kuru ekmek de yer. çocuk kaşarlı tost demesin mi? pü. tavuk yemeye ikna ettim ama vafıl içimde kaldı. onu yemeyi reddetti. sen de yeme diyor. evladım biliyorum annenin fitliği bozulsun istemiyorsun ama bu kadar da müdahale edilmez ki. karnımızı doyurup ona söz verdiğim bir adet oyuncak hakkını kullanması için oyuncakçı ararken roman vatandaşlarımızın sattığı çiçeklerde gözüm kaldı. nakitleri harcadığım için hevesim kursağımda kalmış bir şekilde yanlarından geçtim. derhal pos cihazı ile dolaşmaya başlamaları lazım. eve dönüş yolunda yağmur yağmaya başladı. hemen her türlü uygulamadan baktım ve o anda bile yağış göstermiyordu. kahrolsun. biz eve gidene kadar sağanağa dönüştü adeta. çocuğu korumaya aldım ve kendimi feda ederek eve ıslanmış ama çocuğu kuru bir anne olarak varabildim. işte gurur. ay ne güzel yağıyordu ama yağmur. insanın zıplayarak yürüyesi geliyor. eve gelince bir tabak çilek yedim ve tatları çok güzel olduğu için neşelendim. sisli dağları izleyip daha da mutlu oldum. çünkü fanlarım bilir ki ben diğer insanların kasvetli* dediği bu havalara aşığımdır. sonra kitap okudum ki kitabımı kütüphaneden aldım. ve peyami safa'nın kalan tüm kitaplarını da okuyacağım gibi duruyor. akşam olduğunda hikaye kitabımızı okuduk. evet, benden sonra kızım da okudu. ve onun komik okuyuşu beni güldürdü. devamında anne su, anne sarılma, anne ninni? istekleri sonrasında öpüşüp koklaşıp onu uykuya yolcu ettim. şimdi size bu satırları yazarken bu satırları yazıyorum tabii ki başka ne yapabilirim. gel öpeyim canım kardeşim, demek buraya kadar okudun he. rezil. hiç işin gücün yok mu lan? kız desene benim işim yoktu okudum da sen nasıl bir işsizsin ki bu kadar şeyi yazdın, deseneeee. ah ah, bana karşı gelmeniz için de biz yardım ediyoruz. halimiz harap. bu kadar boş konuşma yeter. kaybol.