hayata yetişememek

hep bir yerlere geç kalma korkum olmuştur. ama sonraları fark ettim ki bir yerlere yetismeye çalışırken hayata hiçbir zaman yetişememişim.

biten bir şeye neden yetişmek ister ki insan? hayat bir sahil kenarı otoyol bence, 40 ile gidip manzaranın tadına varmalı.

öyle çekilmişim ki köşeme, ne ışık var sızan ne de köşenden çık diye kızan.

yetişebildiklerimiz de öldürmeye çalışmıyor mu?

geçmişte veya gelecekte yaşadığımız için. oysa bugün de anı yaşasak; tam da anda kalsak, arkamızdan atlı kovalıyor gibi koşturmak zorunda kalmayacağız.

siz değil bırakın hayat sizin peşinizden koşsun.

siz koşmayın yürüyün zaman öyle daha güzel geçiyor.

öyle avel avel giderseniz, normal.
biraz gaza basın*

deniz topunun denize kaçması gibidir hayatı yakalamaya çalışmak. her kulaçta daha da uzaklaşır. ince taktiklerle topu yakalayabilenler olsa da o top yine kaçacaktır. kaçamaz ise karada sönecektir ve yine de size yar olmayacaktır.

deniz topunu yitirdiği için üzülmemeli insan çünkü onun ait olduğu yer orasıdır. denizde başına ne geleceğinin hiçbir önemi de yoktur. o, ait olduğu yerde varlığını sonlandırmaktadır. insan ise bir gün anlacaktır karada ona ait birçok top olduğunu, deniz topundan vazgeçtiğinde.

teknolojik ve kültürel hızlanmanın getirisidir. her şeyin yeni modelinin çıktığı şu dönemde, biraz soluklanan "eski" muamelesi görüyor.

bırakın eski kalalım. koşanın nereye gittiği de belli değil. hepimizin varacağı yer aynı zaten, kara toprak.

siz hayattan ne anlıyorsunuz kuzum, arkasından koştuğumuz bir şey mi? içinde yürüdüğümüz şey diye biliyorum ben.

zamanda görecelilik diye birşey var, bazı günler 24 saat değil, kesinlikle değil!

kadıkö'de ortaköy'de ucuz bira içip birini götürebilir miyim diye şiir okumaya çalışan, sakaldan ağzı görünmeyen herifin tekinin yumurtladığı, ne anlama geldiğini kendisinin bile bilmediği (anlamı yok çünkü) bir kavram hayata yetişememek.
biraz bekle bir tane de arkadan geliyor. o boş olur.

handan,hamamdan geçtik
gün ışığındaki hissemize razıydık
saadetinden geçtik
ümidine razıydık
hiçbirini bulamadık
kendimize hüzünler icadettik
avunamadık
yoksa biz...
biz bu dünyadan değil miydik?

orhan veli

ben bir gün servise yetişemedim. bir telaş, acele sonra dur kız dedim ne oluyor, git bir sahil kenarına yap kahvaltını.. aheste aheste herkes işe giderken keyifle onları izle.. yaptım da çok şaşırdım kendime arada bir kafam çalışır, kendimi dinlerim. o gün açtım müziği sonuna kadar daldım hayallere.. aradılar tabii beni. dediler filan yere gel oradan biri var aldıracağız seni. e geleyim madem.. o gün kendime, servise, her şeye küfür edebilir günümü zehir edebilirdim. keşke her zaman o günkü gibi hareket edebilsem..
hayata yetişemiyorsan bırak o sana yetişsin..