hayatın çocuk sesine katlanamayacak kadar zor olması

çocukların hayatı güzelleştirdikleri tezine karşı çıkan bir görüştür.

ağzını yayarak yalandan ağlayan bir erkek çocuğunu gür bir sesle sus ulaaan! diyerek kovarım ancak yanımdan..

bir daha öyle yalandan ağla bak ne yapıyorum ben sana. bir tane tokat çakarım aklın yerine gelir! diyerek çocuğu adam etmeli...

bebek ağlar onun doğası o bir şey yapamazsın. fakat çocuk sesi özellikle ağlaması benim de katlanamayacağım bir olay. çakarım ağzına bi tane susar. otur aferin evladım.

lan küçük çocuk görünce ebeveyn olası gelen bir ben miyim lan, böyle baba diyorlar ya içim bir hoş oluyor. daha sonra antinatalist olduğum aklıma geliyor ve kendine gel panda diyorum, prensiplerimi hatırlıyorum.
(bkz: ara sıra gelen ebeveyn olma isteği)