hayatında susarak anlaşacağın birisinin olması

aslında tam meramımı anlatan başlık bu değil. etrafta karşılıklı konuşmadan oturan ve telefonlarına dalmış, arada kafasını kaldırıp, birbirlerine bir şeyler söyleyen insanlar görüyorum. bunun susarak anlaşma olduğunu düşünmüyorum. kelimeleri tüketmişler belki de inkıtaları ( uzatmaları) oynuyorlar. mümkündür ki karşılıklı fiziksel tepkime neticesinde gerçekleşen şiddetli bir arzu patlamasının sonucunda artçı şokların git gide etkisini azaltmasıyla kişiler birbirlerine olan isteklerini yitirmişler ve bitirmek için uygun fırsatı kolluyorlar.

oysa ki hep aynı güçlü duyguyla olmasa bile göz kontağını yitirmeden, aynı arzuyla ve yüksek sevgiyle olmak zorunda değil, bakabilmek, henüz ve hala senden vazgeçmedim ve benim yoldaşım sensin hissini yaşamındaki insana vermek çok değerli. bu duyguyu aktarabileceğin bir insanın hayatında olması ise günümüzde nadir rastlanan bir nimet.

kendimizi ve sevgimizi ispat etmek için hep bir şeyler söylemek zorunda değiliz. geçen mark hollis ile ilgili okurken, onun minimalist müzik anlayışını ifade eden ünlü sözünü paylaşmıştım, '' eğer iki nota çalmak istiyorsan, önce tek bir nota çalmayı öğren. onu çalmak için bir nedenin yoksa tek notayı da çalma.'' sadelikle anlam arasındaki bu ilişki, insani münasebetlerde de geçerli. anlamlı bir suskunluk, eğer bir nispet, bir kapris, bir hıncın ifadesi dışında, sevgiyle bakmayı ihtiva ediyorsa, binlerce sözden daha değerli. konuşurken gözlerime bakamayan bir insanla iş arkadaşı bile olmak istemem.

(bkz: koklaşarak anlaşmak)