hayatta tek başına olduğunu kabullenebilmek

yani böyle bir kabul ne kadar mümkündür muamma fakat bu bir gerçek mi evet.

şimdiye kadar hayatına giren çıkan insanın haddi hesabı yoktur belki. sevgilin, arkadaşın vs. bunlara tutunarak ne yapmak nereye varmak istemekteyiz?

her ilişkinin sebepleri var ve o sebep hiçbir zaman salt olarak sen değilsin. ha birbirinizi buna ikna etmek için çaba gösteriyorsunuz elbette. bu ikna süreçlerine de ilişkiler diyoruz. halbuki özünde sadece bir beyhudelik. bugün seni seven yarın başkasına aynı sevgiyi duyamayacak sanmak ne saf bir düşüncedir. ya da sanki sen bir başkasında aynı şeyleri gerçekten yaşayamayacağına inanıyor musun? yaşayana kadar öyle zannedilebilir tabi. kimse özel değil. kimse vazgeçilmez değil. kimsenin yeri ayrı falan da değil. herkes birbirine kendi aklında, gönlünde bir konumlandırma yapıyor. sonrasında da herkes rolünü oynayıp dağılıyor. burada aslolan kişileri değil, duyguları yaşamaktan ibaret. çok çiğ bir vaziyet ama insan olmanın sonucu işte.

tüm huzursuzluk ve mutsuzluklardan arınmanın yolu nedir deseler bu cevabı verirdim. kabullenmek ve bu gerçekle barışık yaşayabilmek. tabi böyle bir şey mümkünse.

hayatta tek başıma bile değilim. yarım gibi bir şeyim.

devamlı kapılar kapanınca mecbur kabul ettiğim gerçeğimdir.