hayatta yapayalnız olduğunu ne zaman anladın sorusu

12 yaşlarındaydım. bir gün para gerekti herkesin usulca sustuğunu gördüm. aile büyüklerinin neşesi ve candanlığı söndü.

gelen giden seyreldi. o zaman kendim yapmazsam kimsenin bizi kurtarmaya gelmeyeceğini anladım.

üzülmüştüm. yıllar sonra tanımlayabildiğim bir üzüntüydü.

asla unutmadım.

ailemden ayrilip kendi evime yerlestigim ilk gece.

babam ölürken kimseden duygusal destek görmediğimde ayırdına vardığım şey; kimsesizlik.

(bkz: beşlik çakacak kimsenin olmaması)

hapşırdığım zaman çok yaşa diyen kimsenin olmadığı an.

mobil telefon paketimde 1000 dakika ücretsiz konuşma var ve geçen ay (şubat) kullanım detaylarımı incelediğimde sadece 1 dakika harcadığımı fark ettim.

5 yıl önce, pek tanıdığımın olmadığı bir şehre yeni taşındığımda. çocuklar küçük, ben acayip hastayım ama işimden de taviz vermemek için direniyorum. salonda, yalnızca yeni aldığım üçlü koltuk ve açılıp yerleşmeyi bekleyen eşyalar. yeni bir hayat kurmanın gururu ve heyecanıyla ailemi yardıma çağırmamıştım. günlerce kolilerle dolu salonda öylece kaldım. tam olarak o zaman en çok yalnızlığı hissettiğim andı.

bir de deprem gecesi.