her şey iyi giderken kötü bir şey olacak hissi

yaşamın karanlık yüzünü bilen insanın yaşayacağı histir.

yıl 2012, lise yıllarımızın son zamanlarındaydık. tüm umutsuzlukların birleşip beni mahvettiği zamanlarda, bir anda, pencerenin kenarında yanıma yanaştı, "ne olursa olsun," dedi "vazgeçme benden."

işte mutluluk buydu, sarsılmazdı, tüm umutsuzluklar, hayal kırıklıkları, hazırlanılan vazgeçiş unutulmuştu. hiçbir şey söyleyemedim, mutluluktan şoka girmiştim, "tamam," dedim. "ama anla beni, zor zamanlardan geçiyorum." anlıyor gibiydi beni, gözlerinden belliydi. mutluluktan havalanmıştım, gerçekti; oradaydım, bir koridorun bittiği noktada, pencerenin kenarında hayatımın en mutlu anlarından birini yaşıyordum. bitmeyecek bir mutluluğun ilk günü! yıllar sonra çocuklarımıza anlatacağımız bir dönüm noktası. "o gün anneniz bunu söylemeseydi, asla birlikte olmazdık. o ise ferasetli bir kadın, neyin ne olduğunu anladı ve müdahale etti. şimdi 21. yılımızı deviriyoruz ve ben hala onu ilk gün olduğu gibi seviyorum."

birkaç ay geçti, mutluluğumun haddi hesabı yoktu diye hatırlıyorum. hiç ölüm yoktu, mutsuzluk ve keder, ızdırap diye bir şey yoktu. o zamanlar, mutsuzluğun mutluluğun ensesinde gezdiğini, mutluluğun yaşamın küçük bir aldatmacası olduğunu bilmiyordum. çoçuktuk işte, masumduk. yaşamın arkada ne tür dalavereler çevirdiğini, bizi ansızın yakalayacağını bilmiyordum. yakaladı, çok uzun sürmeden.

o gün ve sonrasında yaşadığım şeylerle, mutlu olduğum zaman "acaba bu mutluluğun bedelini ne zaman ve nasıl ödeyeceğim?" diye düşünür, karamsarlığa düşerim. bunu bize yaşam öğretmiştir, en iyi öğretmen o'dur; mutlaka öğretir.

hayatta işi gücü hiçbir zaman yolunda gitmeyen insanların işler yoluna girince şaşkına dönmesi sonucu;"bu işte bir tuhaflık var,bakalım beni ne bekliyor"diye içinde oluşan histir.

retro metro mu var gene. bu aralar var olan his. hiçbir şey iyi de gitmiyor gerçi

bakalım hangi salak gelip yarin elimizde degil onun icin kaygilanmayin, anı yaşayın falan deyip kufru hakedecek.

arkadaşlar net söylüyorum bu his geldiyse gelecek olan kötü şey yola çıkmıştır gecmis olsun.

siz, oyle dusunursen hata yaparsin diyen gerzeklere falan inanmayın bir sey olacaksa eger, boyle soyleyen mallar haricinde herkes hissedebilir bunu ve hissin dogrudur.

otur acini yaşa falan bir seyler yap cikis yolunu bul.

hiçbir zaman her şey iyi gitmediği için bilemediğim o his.

her şey iyi giderken kötü bir şey olacak hissi gelmezse, bir terslik var der, ben bozarım iyi giden şeyi.



kötü gitmeli. mahvolmalı her şey. en acıklı şeyler kalmalı kucağımızda,
iyi giden şeylere alışkın değilim, beceremem öyle.

mehraba luayikçi rejim yoksul sınıfı psikolojisi.

onca zulmu ve haksızlığı devlatten alıp kadere fatura etmişken, değil mi?

her şey kötü giderken iyi bir şey olacak hissinden iyidir. kötü giden şeylere daha alışkınım sonuç olarak. her şeyin gelip geçici olması güzel. mutluluk değil, mutsuzluk bile geçici. ben mesela mutsuzluğumu bile muhafaza edemiyorum. hayat boyu hiç muhafazakar bir insan olamadım. öyle olunca da istikrarsız bir mala döndüm. yobaz olamamanın laneti gibi bir şey işte, üstelik etraf yobaz doluyken. geçicilik bende alışkanlık halini aldı. hayatın kendisine dönüştüm ve sırada hayatın içindeki ölüme dönüşmek var. zaten muhafazakar olamamak demek, sürekli ölüp, dirilmek gibi bir şey. çok ölen çok yaşar. yaşam insanı yorar. ama can çıkar huy çıkmaz.

her şey bu kadar iyi olamaz kesin bir sıkıntı çıkar durumu.
çok güldük kesin ağlayacağız gibi.

arka arkaya c şıkkı işaretlemek gibi..

aslında bilirsin gidişat doğru, sonuç doğru, ama niye hep c çıkıyor dedirtir.

öğrenilmiş çaresizlik, geçmiş travmalar veya anksiyete ile ilişkili hipervijilans yani sürekli tetikte olma halidir.

(bkz: sürekli tetikte olma hali)

tecrübe birazda.hep öyle ilerledi insan bildiğinin devamını bekliyor.

ay ne güzel bir dert. keşke benim olsa.

hayatımızda hiçbir zaman her şey iyi gitmemiştir. ah, işte tırajedyaaağğ.*

biraz anksiyeteli bir düşünce gibi.
ama bana sorarsanız "her şey kötü giderken hiç iyi bir şey yaşamayacak mıyım?" hissi daha zor oluyor. neyseki her şeyin sürekli kötü gitmesi de her şeyin sürekli iyi gitmesi de mümkün değil, yaşamın dengesi içinde iç içe hepsi. sadece bunu kabullenmek bazen zor oluyor.

hissediyorum ben bu günlerde hem ayranımız dökülecek hem de ayyyy inanabiliyo musun süreç bir takım majör problemlere gebe gibi!

edit: işte bunlar hep format kaygısından yoldaş, proleter hezeyanlarımızı komprador ağzıyla tarife mecbur kılıyorsun ya sana da helal olsun!

bir de bunun tam tersi var, aslında başlık konusu da olabilirdi ya neyse uğraşamam şuraya dökeyim çöpümü bitsin gitsin.

ha ne diyordum, bir de herşey kötü giderken iyi bir şey olması gibi bir durumda vardır. pesimist kişiliklerde bir kararsızlık oluşturur e bünye de alışık değil ya iyi bir şey olmasına garipsiyor garibim.

kimisi bu anı suyun yönünün değiştiği an olarak yorumlar, aslında ben de böyle yorumlamıştım ama ilgisi yokmuş, herşeye gereksiz anlamlar yüklememek lazımmış, bazı şeyler sadece olurmuş bir sebebi olma zorunluluğu yokmuş.

her şey kötü gidiyordu--> arada iyi bir şey oldu- ->sonra her şey eskisi gibi kötü ilerlemeye devam etti.

ee, gel de şimdi ümitvar ol(?) sizi temin ederim ki eğer inançlı birisi olmasaydım ve sakın allah'tan umudunu kesenlerden olma ayetini kalben hisseden birisi olmasaydım, ne yarından ne de sonraki günlerden pek umudum olmazdı.

inancıma sarıldım, her şeye rağmen umudumu kesmedim. iyi olacak umarım, olmazsa da ne yapalım biz gayret ehliyiz gerisi allah'ın takdiri.