her yaz aşk-ı memnu ve yaprak dökümü izlenen tekdüze evler

grileşmişlerdir artık. kurbağanın ılık suya sokulup suyun aheste aheste ısıtılması ve kurbağanın öldüğünü kavrayamaması gibidir bu sıradanlığın her yaza yedirilmiş, yayılmış hâli. orta sınıftır genellikle bu evdeki aile. sessiz sakin sürdürür hayatını. adeta ptt 1. lig'de 20 yıldır düşmeden çıkmadan kalan boluspor gibi, turnuvalarda hep gruptan çıkıp kimsenin iddialı bulmadığı isviçre gibi kendi hâlindedir bu sıradanlığın kalesi çekirdek aile. her öğlen kanal d'de yaprak dökümü'nün, akşamüstleri de aşk-ı memnu'nun en derinlerine iner ve oynayan oyuncuların bile unuttuğu sahnelere içtenlikle üzülür, sevinir ve korkarlar. bu diziler biteli 15-16 yıl olmasının hiç mi hiç önemi yoktur onlar için. bu diziler zamansızdır. zaman ve mekân üstüdür.

bu tekdüzeleşme hareketinin başını anne ve ablalar çeker, diziyi dikkatlice izlerler. babalar da aradaki jenerik müziklerini duyup olaya şöyle bir dahil olurlar, komik sahne görürlerse kahkahalarla gülüp eğlenirler. erkek çocuk kişisine de bu iki dizinin aşırı gerçekçi ve büyüleyici atmosferini anlamlandırmaya çalışırken yavaş yavaş karabatağa saplanırcasına içine çekilmek ve bu ikilemin tadını çıkarmak kalır. yazıyı bitirirken en büyük temennim bu iki süper dizinin sonsuza dek her yaz yayınlanıp bizi etki altına alması ve ailelerimizin bu şahane tekdüzeliğinin devamıdır. bizi bu zevke sen başlattın kanal d, devamını da senden bekleriz :)