yaprak dökümü (dizi)

aşkoo daha az önce denk geldim hayriye hanım türlü yapmış içine kereviz de koymuş ayşecik ben yemem içinde kereviz var dedi
ayyy yavrucak demez olaydı başladı yine dram queen a.rıza bey yok kerevizi bulamayanlar varmış yol bilmem öfff bla bla bla ya beyamca kerevizi hür iradesiyle yiyen kaç kişi var zaten küçücük çocuğa yaptığına bak
drama queen a.rıza ayşeden bile daha çocuk
defolll
hshshsjs

işsizlik dönemimde "bir bakayım hele" diye başlayıp bağımlısı olduğum dizi.
youtube'da sürekli bir telif sebebiyle ses gitme problemi var ama olsun. bir dizide bir tane mi sevebileceğin karakter olmaz? yok valla. grilik de yok bence hepsi bok gibi siyah karakterler. ayrıca ansambl oyuncu kadrosu dediğin şey tam bu dizide mevcut.
en çok kulüpteyim yaman bey ve konsolos sermet'e pozitifim ama sermet de hala ali rıza'ya olan borcunu ödemedi. versene adamın parasını *
o ayşe yavruceyizi heder ettiler. çocuğu bari bir sosyal'e * verseydiniz... eminim daha mutlu olurdu.
hayriye ve cevriye karakterleri resmen diziyi taşıyor. çok iyi oyuncular ya.
kahveci ahmet'i gerçek hayatta stalklayayım dedim adam dolandırıcıymış. son afla çıkmış mıdır acaba? gerçi bana ne...
yusuf güney, kemal kılışdaroğlu, reza zarrab, ebru gündeş ve ömer çelakıl'ın yer aldığı bir fanfictionum var. sanırım içerisine ferhunde karakterini de dahil edeceğim veya evreni yaprak dökümüne mi taşısam?
neys.
çok güldüğüm için 8/10 gidiyor şimdilik.

2006–2010 yılları arasında yayınlanan, reşat nuri güntekin’in aynı adlı romanından uyarlanan dram dizisi.

bir ailenin, özellikle de tekin ailesinin çöküşünü ve değerlerin zamanla nasıl eridiğini anlatıyor.

entrikalar, ihanete uğramalar ve karakterlerin zayıflıkları üzerine kurulu. bazen fazla melodramatik bulunsa da izleyiciye güçlü duygular yaşatıyor.

aile bağları, ihanet, aşk ve ihaneti karışık bir şekilde sunarak türk televizyon dramalarının klasiklerinden biri hâline gelmiş.

sonunda, nihayet bitirdiğim allahın belası bir dizidir.

baştan sona dek, ilk bölümden son bölüme, ağzımızın tadı kaçmasın diye diye ağzımızın tadını kaçıran da bir dizidir.

isyanlarımı, delirişlerimi zaten paylaştım türlü çeşitli başlıklar açarak. şu anda bir genel değerlendirme yapmaya mecalim yok.

her bir karakter bir diğerinden daha iğrenç. ilaç niyetine sevilecek bir tane karakter yok. bir tek yan karakterler iyi.

zaten ali rıza beyin felçli zamanları da bana babamın son günlerini hatırlatıp durdu. bok gibiyim şu anda. 172 (?) bölüm boyunca boğdu boğdu duvara attı beni dizi.

işte böyle bitti.
şükürler olsun.

bu diziyi izlerken karakterlere o kadar çok bağlandım ki diziyi bitirdiğim günden beri hayatımdan bir şeyler eksilmiş gibi hissediyorum.

kulağımda sedef'in güçücük yüreği şarkısı eksik, yine ğayy doğuyorrrğğ sesi eksik, ferhunde'nin hırsı eksik, oğuz şerefsizinin sonu a harfi ile biten insanlara* olan muhteşem* sevgisi eksik, şevket'in her konudaki başarısızlığı eksik, ali rıza beyciğimin alınganlığı eksik...

biri beni tutsun yoksa diziye tekrardan başlayacağım.
leyla'nın bütün salaklıklarını ve hatta mobese sedefciğimi bile özledim.

ali rıza denen kibir abidesinin çocuklarıyla sınandığı dizi. neyse konumuz o değil de necla buna bir kitapevi açmış güzel de bir eve yerleştirmişti. onu nasıl batırmayı başardı? o kısımlarla ilgili bilgi yok mu ya?