herkes sonunda olmaktan korktuğu kişiye dönüşür

derler ki; ''kimse babasını gömmeden büyümez''.

korku mu bilmiyorum ama insanlar insanı öyle zorluyor ki sonunda akıl sağlığınızda bile dalgalanmalar yaşıyorsunuz. sonra yürümedikleri yollarla ilgili kestikleri ahkamları dinlerken hep o kınadığınız kötü insan olduğunuzu fark ediyorsunuz. korksanız da korkmasanız da hayat sizi dönüştürüyor.

bu fikir bana biraz pesimistçe geliyor. sanki hepimiz bir gün o asla onun gibi olmayacağım dediğimiz kişiye dönüşmek zorundaymışız gibi bir kadercilik var bu işte.
ama ben bu fikre tamamen karşıyım. çünkü eğer birinden veya bir karakterden korkuyorsam, aslında ona karşı çoktan bir savunma mekanizması geliştirmişim demektir. farkında olmak benim en büyük silahım. benliğimi sadece geçmişin bir kopyası olarak görmüyorum, her gün yeni kararlar alıyor, yeni bir ben inşa ediyorum. birine benzemek bir zorunluluk değil, bir seçimdir ve ben o seçimi yapmamayı, kendim kalmayı tercih ediyorum.