hiç bir zaman umduğunu bulamayacağını bilmek

fazla pesimist bir tavır olduğunu bile bile böyle hissetmektir. kimbilir belkide kendini gerçekleştiren kehanettir.

kendi kendini gerçekleştiren kehanet olmaktan başka bir şey değildir.

"baştan söyleyelim, o gemi hiç gelmeyecek. olur da geldi diyelim, hayal ettiğin gibi olmayacak, o da kesin. e beklemeye değer mi madem diye soruyorsun ya, mesele beklemekti zaten. o umuttu seni sonraki güne taşıyan. beklememe şansın yoktu yani. böyle böyle öğreneceksin hayatı, yoldaki tecrübelerin tadına varmaya bakacaksın.

belki şiir yazarsın onu beklerken. belki de sadece okursun, başkalarının yazdıklarıyla yetinerek. dünyaları falan gezersin, bir gün ona anlatmayı hayal ederek. yemekler yapmayı öğrenirsin mesela, beraber yiyeceğin günleri düşünerek.

her gün bir gün daha ölüyoruz zaten. doğarken de yalnızdın, ölürken beklemek neden".

alıntıdır

fizikçi olmaktır.

bu histen sonra umduğunu sandığın şeyler gerçekten de umduğun şeyler mi diye düşünmekte de fayda vardır. aslında çoğu zaman bir şey umduğumuz falan da yok. sadece "ummak gerek" diyerek, bir görev gibi bir şeyler umduruyoruz kendimize. zira yaşamanın beyhudeliği içinde bir şeyleri ummaya bile gerek görmediğin gerçeğiyle yüzleşirsen bir de o zaman ne olur? hiçbir şey... o yüzden zihin an be an yeni anlam simülasyonlarının içine iter seni. boşa yorar da görmez, gördüğünü de reddedersin.

işte bunlar hep zihnin oyunları.
zihin, iblistir.