inançsız olduğu halde kötü alışkanlıkları olmayan insan

herhangi bir semavi din benim vicdan anlayışımı yönlendiremeyeceği için....

tanrı aslında sana inanıyor ki tanrının varlığını bu sebeple kabullenmiş oluyorsun, ya da tanrı bana inanmıyor diyebiliyorsun. sözlerinde tanrıya inanmıyorum derken var olan bir varlığa inanmıyorum demiş gibi oluyorsun aslında. tezat oluyor kendinle çelişiyorsun.
aslında öğretilere inanmıyorsun sen ya da ben. ya da öbürü ( ben inanıyorum halbuki).
kurallara muhalifsin, onları kabullenmiyorsun.
dara düşünce, zora gelince, çaresiz kalınca inanıyorsun belki de. ya da ister inan, ister inanma zaten beni de ilgilendirmez aslında.
ama kötü alışkanlıkları olmayanı neden tasniflemek gerekiyor onu anlamadım, inanan iyi alışkanlık sahibi olacak ta, inanmayan mı kötü alışkanlık sahibi olacak. e o zaman da kaza ve kader kavramını sorgulatırsınız inanana.
iyilik iyidir.
iyilik inananın da babasının malı değildir hani.
ahlak, ilke kavramı alışkanlık kavramından önce gelmelidir kanaatimce.
inayet erdemdir, enaniyet değil.
diyeceklerim bu kadar,
ezcümle: herkesin hayatına kimse karışamaz, ha nasıl karısamaz? ben bu şekil geyinirim, bu bayan şo sekil giyinir, şo sekil giyinir. ha hiç kimse, hiç kimse karışmaya bir hakkı yok. özgürlüğü bidir. ha başörtü kurban olduğum yaresulallahtan gelebilir ama lakin ki öyle degildir.
e-yorlamam bu kadar diyen dillerini yerim senin.

a abim bu
ben abime kıyasla daha kötü alışkanlıkları olan biri olabilirim

içkim yok, sigaram yok, kumarım yok.

tek kötü alışkanlığım biraz mal olmam. tamam tamam. çokça mal olmam.