insan olun biraz (yazar)

durumumuz yoktu olamadık. insan yani. hayvanda olamadık maalesef. ara form gibi kaldık bir yerlerde. içgüdüler, düşünceler ve hisler tufanının arasında savrulup gidiyor bütün bir nesil. elinde de ufacık bir düş; insan olma ülküsü. hem de hayvani bu kadar şehvet tarafından kuşatılmışken. ama neden?

şimdi ne yapmalı mesela? bütün isteklerin, arzuların bazı yüce beyinler tarafından sapıklık olarak ilan edilmişken? sapık olmamak için hepten yok olmak lazım. yaşarken ölmek. zor işler bunlar.

erdemin kendisi hiç erdemli değil. küçük tanrıcıklar dolanıyor etrafta. sanki hiç osurmuyor gibi geziyorlar. hiçbir şey yapmıyorlar gibi, mesela yemek yemiyorlar ya da seks yapmıyorlar. her şey haddinden fazla ciddi. bütün bu ciddiyet bir osurukla pespaye bir şekilde dağılıyor üstelik. herkes gülüyor birden. komik olan osuruk değil aslında, o ciddiyet işte.

doğal olan ne varsa katledilmeli son bir kez daha ve sonra herkes rahat edebilir sonsuza kadar. bu kadar ciddiyet ürkütüyor beni doğrusu. bu tür kendisini doğaya efendi olacak kadar ciddiye aldığı için kendisinin mezar kazıcısına dönüşmüş. öylece geziyorlar mezar bulamadığı için içine girememiş cesetler gibi her yerde.

ve hiçbir yerde hayat kalmadı kimse için. bitti.

olamadık yani sonuçta. olmayacak hiçbir zaman. varoluş bir olma hali değildir zaten, o zaten vardır. öylece kalacak. neyse. kapatalım bu bahsi.