insanı vedalaşamadığı şeyler öldürür

rahatsız ukdesidir.
içimden gitmeyen, öküz gibi ağırlığı olan o olaylar açıkçası keşkelerim öldürür beni.
her insan gibi.
düşününce gözlerim dolar, karşıma alıp da konuşup vedalaşabilseydim de böyle bir insan olmazdım herhalde.
bizi biz yapan da acılarımız değil midir zaten?

bütün aforizmalar yanlıştır (bu hariç).

"serenad" romanında; zülfü livaneli struma faciasında ölen nadya ile vedalaşamayan max'ın 60 yıllık ölümünü anlatır.

vedalaşamadığı sevdiğini şile açıklarında demirlemiş, sovyet denizaltısınca torpille batırılan, yahudileri taşıyan gemi ile denize gömmüş ve vedalaşamamanın yüküyle dünyada kala kalmıştır.

ben hiç bir sevdiğimle düzgün vedalaşamadım.. şanslıysam morgda veya gasilhanede..

çok içime batan bir "vedalaşamama" var... bunu bir kenara bırakırsak, hatta bir sonrakini de bir kenara bırakırsak, üçüncüsü en garip olanıydı..

hepimiz gibi benim hayatımda da anneannem önemli bir figürdü.. belki çocukluk anılarımın üçte biri..

iş yerindeyim.. babam açmış telefonu "annennennni kaybettik" diye ağlıyor.

ulan, annem beyin kanaması geçireli olmuş 2 ay.. "hangisi öldü, düzgün söyle" diye bir iki kere bağırdım ama bu hala ağlıyordu, telefonu yüzün kapatıp atladım arabaya..

ben bir 100 km falan gittim, yine konuşuyoruz, anneannemin öldüğünü duyunca rahatladım, hatta sevindim..

çok iğrenç bir his ve maalesef bunu ikinci kere yaşıyordum ve maalesef ikincide de "kazanan" annemdi.. ,

annem kazandığı için maalesef demiyorum, kazandığı kişiler kendi oğlu ve annesi olduğu için maalesef diyorum..

bu his insanı öldürmez ama içindeki bir yeri insan olmaktan çıkarır..