insanın evi neresidir düşüncesi

yanındayken *evim neresi acaba* diye düşünmediğin yer evindir.

bence insanın evi kendi ruhudur. iç dünyasıdır... tüm yollardan, kişilerden, mücadelelerden sonra içine yönelerek huzur bulur. düzeni içinde sağladıkça rahata erer.
ama hakkını yemeyeyim şimdi, ruhun evi başka, tapusu başka. taksitlerini hala ödemekte olduğum şu apartman dairesi de benim dünyevi evim. ay sonunda banka kendini hatırlatıyor, faturalar huzurun üzerine küçük bir gölge düşürüyor ama akşam kapıyı kapatıp içeri girdiğimde, dünyanın bütün telaşını bir süreliğine dışarıda bırakabiliyorum. bir fincan kahve, tanıdık eşyalar, pencerenin ardındaki akşam… ve ve bittabi sözlükçüm sen..