insanın kendine söylediği acı gerçekler

sanırım benden adam olmaz olmadı da zaten.

benden adam olmaz diyenlerden gerçekten de adam olmaz. sısısıs

dünyada eziyet gören hayvanlar, korkuyla büyüyen çocuklar, şiddete maruz kalan kadınlar, evinden yurdundan olan insanlar var. her gün yeni bir acıya tanık oluyoruz ve bazen bütün bunları düşünmek bile ağır geliyor.

hepsine üzülüyorum, hepsi için bir şey yapmak istiyorum ama bir noktada kendi sınırlarımla karşılaşıyorum. her canlıyı koruyamam, her haksızlığı düzeltemem, her acıya yetişemem. ne kadar istesem de tek başıma dünyayı daha adil bir yer haline getirecek gücüm yok.

galiba kendime itiraf etmekte en çok zorlandığım şey bu. merhametimin, elimden gelenlerin çok ötesine geçtiğini kabul etmek. insan bazen hiçbir şey yapmadığı için değil, yapmak istediği her şeye gücü yetmediği için çaresiz hissediyor.

yine de bütün bunlara üzülmekten vazgeçmek istemiyorum. çünkü bir gün her şeyi değiştiremeyecek olmam, değiştirebileceğim bir şeyin yanında durmamam gerektiği anlamına gelmiyor.