insanları memnun etmenin pek mümkün olmaması

kendimden bildiğim acı gerçek. çalışırsın, iş hayatının zorluğundan ve trafikten şikayet edersin, tatile gidersin oteli ya da ortamı beğenmezsin, çalışmazsın, oturmaktan canın sıkılır, oflayıp puflarsın. insan denen canlı kuşkusuz tam bir nankör ve hasta.

(bkz: herkesi mutlu edemezsin çünkü sen lahmacun değilsin)

bunun için çabalarsan hem başaramaz hem de üzülürsün. bunu en iyi anlatan söz şudur: "başarının sırrını bilmiyorum ama başarısızlığın yolu herkesi memnun etmeye çalışmaktan geçer."

yahu önce kendinizi memnun ediniz efenim, hayat kısa hele bu ülkede hergün daha da kısalıyor yıpranıyoruz. çatara patara dayak yerken milleti düşünmenin elle tutulur bir yeri yok kendinizi kurtarmaya bakın. ne kadar memnuniyet mutluluk koparırsak o kadar iyi, sizin memnuniyetinizden memnun olan da çıkacaktır illa ki.

kendinizi memnun etmek için uğraşın o yüzden. ne yaparsanız yapın birine batacak illaki. arkanızdan konuşan önünüzdekini yesin.

insanina baglidir, salak arkadaslariniz varsa dunyalari versen bile memnun edemezsin

memnun etmeden kastidiniz mutlu olması ise kız arkadaşlarımla sadece konuşmam yetiyor, ufak şeylerden mutlu olan insan daha cana yakındır

(tamamen tecrübelere dayalıdır bu yorum tabikide)

ne yaparsan yap insanoğlu memnun olmaz hep daha fazlasını isteyecektir. çiğ süt emmiş ademoğlu sonuçta.

bireyselliğini tamamlayamamış insanların serzenişidir. önce kendinizi gerçekleştirmelisiniz. ardından fikrine değer verdiklerinizin görüşüyle onların da mutlu olacağı güncellemeler yapabilirsiniz.

kendini memnun et, enayi misin de başkasını edeceksin. canım istedi yaptım, keyfim ve kahyası öyle karar verdik, yaptık. ben yaptım oldu. başkasına ne!

o benden bunu bekliyor, şu benden onu bekliyor diye diye ömrünüzün hatrı sayılır bir kısmını bu tür beklentilere cevap vermek için tüketiyoruz. yer yer beklentileri karşıladığımız da oluyor karşılayamadığımız da. tek yaptığımız ise çoğu zaman tam olarak neyin nereye varacağanı bilmeden kestiremeden çaba sarfetmek. çoğu zaman da karşımızdakiler doyumsuz oluyor. 1 istiyorlar yapıyorsun neden 2 yapmayasın ki diyorlar. 2 yapıyorsun 3 istiyorlar 3 yapıyorsun 4… bunların boşa olduğunu geç de olsa anlamış birisi olarak sözü daha fazla uzatmadan nietzche’den bir alıntıyla bitirmek istiyorum. fakat ben ağır bir yük taşımaya mecbur olduğum için sizi hafife alacağım. benim demetimde böcekler ve kanat kurtları bulunuyorsa ne çıkar. gerçekten bundan ötürü yüküm ağırlaşmaz. ve ey zaman adamları, büyük yorgunluk bana sizden gelmemeli.

yavaşça yalnızlar toplumu gibi garip bir tanımla karşılaşacağız.

memnun olmak isteyen olur, istemeyen de ağzınızla kuş tutsanız olmaz. kırk takla atar, üzerine memnun olmamasının sebebi de siz olursunuz.

(bkz: bundan bana ne olması)

kimseyi memnun etmeye uğraşmam. yani bana doğal ve doğru geleni yaparım, karşılık beklemem.

hiçbir şeyi beğenmeyen insanların çokluğundan kaynaklanandır.

bir pizza olamadığınızı gösteren detay.

(bkz: what a shame)

çünkü insanlar doyumsuz. bunu bu hale ne ya da kimler getirdi, bunu düşünmek lazım. iyi ki 90'larda yaşamışım.

asıl problem neden menun etmek zorundaymışız gibi hissediyoruz ki? ben işimi yaparım, memnun olan olsun olmayan ağlayarak günlüğüne yazsın.