iyi insanlardan daha çok şey beklenmesi

iyiliğin organize biçimde somurulmesi ve yapanın iyilikten soğutulması ile sonuçlanır.

hele de aile içindeki iyi insansan daha da sıkıntılı olan durumdur.

iyi insanlara enayi gözüyle bakılıyor çünkü.

-doru.
ayilem benden peygamber olmamı bekliyor mesela.
arkadaşlarım da süpermen filan.

bir kişi de allah rızası için senin de maddi manevi sıkıntın vardır- oluyordur- demiyor ama.

hakkım var mı, ben hangi piçim ki böyle bir şeyi bekleyebilirim?

ölün oluyor, sen ayakta kal, sen dirayetli ol filan diyorlar ya. lan ölüm var ben niye ayakta kalıyorum ya?

yapılan iyilik bir süre sonra olması gereken ya da hali hazırda olmakta olan normal bir şey olarak görülmeye başlanıyor o nedenle arada bir ortaya çıkan, nadir olan şey iyilik olarak görüldüğü için, kişilerden o nadirlik bekleniyor. hayır demekten çekinmeyen birisine sorduğunuz bir şeyde evet demesiyle, her şeye her durumda evet diyen birisine sorduğunuz bir şeyde evet cevabı duymanız bünyede aynı hissi yaratmayacaktır. o hayır diyebilen daha değerlidir. toplamda her şeye evet diyenin yararı belki daha çok olmuştur ancak nadir olarak alınan bir evetin verdiği mutluluk ve değerli görülmesi maalesef daha çok oluyor.

ayrıca iyilik yapanların da aslında melek olmadığını anlamaları gerekiyor. bir insan kendini hiçe sayıyor, başkaları için presiplerinden vazgeçiyor, onu mutlu etmek uğruna kendi isteklerini hiçe sayıyorsa eğer bu durum iyilik meleği olmasından değil, içten içe başkalarının onu olduğu gibi sevmeyeceğine olan inançlarından kaynaklıdır. o yüzden hep bir verme, kendini kabul ettirme peşindedirler. hal böyle olunca büyük fedakarlıklarla gerçekleştirdikleri eylemler bile artık değersiz görülmeye başlanabilir. dikkat etmek, adı üstünde iyilik denilen şeyin iyilik olarak kalması için biraz nadir olmasını sağlamak gerekiyor.

sokak hayvanlarını beslemek, yere düşmüş birine yardım etmek vb olaylar iyilik değil, olması gereken olarak konumlandırıldığında, iyiliği neden nadir bir şey olarak tanımladığım da anlaşılacaktır.