kalbi tanıma yansıyan kimse

iki yıllık sözlük okuma alışkanlığının getirdiği bir sezgi midir, nedir?

artık tanımlarını okuyarak insan falcılığı yapar oldum. tutarlı mı bilmem, ama ben yapar oldum.

hani ''insan yaşlandıkça kalbi yüzüne yansır'' derler.

demezler mi? ne 'köpeğine mi yansır dı?'.

işte eyle...

ah kalbim
ben senden
çok çektim
nedir bu halim

duygularım düşüncelerime
düşüncelerim yazdıklarıma
derken
artık
böyle tanınır oldum.

kesinlikle yansıyor ama ters orantılı.

nasıl ki klavye kahramanlığını gördüğümüz, esip gürleyen, mangalda kül bırakmayanların hiç de yazdıkları gibi olmadığının ipuçlarını bir şekilde verdiklerini hissediyorsak, sevgi pıtırcıklığı yapan, o güne kadar hiç kendimizde farketmediğimiz duyar cisimciklerini harekete geçiren, terminolojiye yeni yeni sevgi sözcükleri ekleyen, yani "klavye melekliği" yapanların da hiç yazdıkları gibi olmadıklarını hissediyoruz.

burası bir sanal dünya, duygular/düşünceler değilse de sunulma biçimlerinin edinilmiş, özenilmiş, eklektik daha da abartırsak yalan olma ihtimali var.

yer mi bu anadolu çocuğu bunları? *

valla yıllarını birlikte geçirdiğin insanları bile günü gelir tanıyamazsın. ben bunu şartlara bağlı olarak okuyorum şartlar gibi insanlar da değişir o yüzden ben kimsenin kalbini okuduğumu zannetmiyorum.

ha bir fikrim illaki olur , bir yazısı ilham vermiştir hissiyat oluşturmuştur dersin ki bu ürün kalp tornasından geçmeden ortaya çıkamaz, o zaman o bilmese de az buçuk tanış olmuş gibi olursun. eğer başlıktaki kasıt buysa evet buna katılabilirim, ama dediğim gibi sadece bir intiba kalbini yansıttı demek biraz büyükçe bir söz.

hele bir de çıkarı çatışsın kalbinin karanlık tarafını gör? kendi bile bilmiyor ki insan sen nerden bileceksin.

kaderine yansımadıktan sonra neye yarar ki?

kalbi hanıma yansımadıysa boş.

hanımcılar nerde hani. ben mi toplayım götünüzü.

kel kafamdan yansıtarak yazıyorum ben. kalplik bir durum yok ortada.