1.
fransa’nın poitiers kentinde yaşayan, hayırseverliğiyle ödüller almış aristokrat anne ile üniversite dekanı babanın blanche monnier, 1876 yılında yirmi beş yaşındayken kendisinden yaşça büyük, beş parasız ve cumhuriyetçi bir avukata aşık oldu. soylu ve kraliyet yanlısı monnier ailesi için bu ilişki toplumsal bir intihar demekti. annesi louise monnier kızına bu evlilikten vazgeçmesini dayattı ancak blanche aşkına sadık kalacağını söyleyerek geri adım atmadı. bunun üzerine anne louise ve hukuk eğitimi almış erkek kardeş marcel, genç kızı çatı katındaki pencereleri dışarıdan tahtalarla çivilenmiş zifiri karanlık bir odaya kilitlediler. dış dünyaya ise blanche’ın aniden ortadan kayboluşunu gizlemek için onun yurt dışına kaçtığı yalanını yaydılar. zamanla unutulan blanche, o karanlık hücrede tam yirmi beş yıl boyunca akılalmaz bir esaret hayatı yaşadı. içeri tek bir güneş ışığının sızmadığı bu odada tuvalet yoktu; blanche yirmi beş yıl boyunca aynı yatağın üzerinde yaşamak ve tuvaletini oraya yapmak zorunda kaldı. zamanla yatak şiltesi çürüdü ve odanın zemini insan dışkısı, hamam böcekleri, fareler, kemikler ve aileden kalan yemek artıklarının oluşturduğu kalın, kokuşmuş bir tabakayla kaplandı. saçları hiç yıkanıp kesilmediği için ayaklarına kadar uzayıp pislikle birbirine yapışarak adeta sert bir zırha dönüştü, kasları hareketsizlikten eridiği için ayağa kalkamaz hale geldi. çevre esnafı ve komşular zaman zaman evden yükselen acı çığlıkları duysalar da, madam monnier’nin şehirdeki muazzam nüfuzu ve saygınlığı nedeniyle bu seslerin akıl sağlığını yitirmiş bir akrabanın tıbbi gözetim altındaki hezeyanları olduğuna inanarak sessiz kaldılar.
aşık olduğu avukat 1885 yılında blanche'ın hala o odada olduğundan habersiz bir şekilde hayata gözlerini yumdu ancak blanche'ın cezası bitmedi. bu korkunç sır, 23 mayıs 1901'de paris başsavcısı’nın masasına bırakılan ve evde yirmi beş yıldır kendi pisliği içinde aç ve sefil halde tutulan bir kadından bahseden adsız bir ihbar mektubuyla aydınlandı. eve baskın düzenleyen polis memurları, ağır kokudan dolayı ciğerlerinin yandığını belirterek girdikleri odada, yüzünü kaplayan uzun saçlarının arkasından devasa gözlerle korku içinde bakan, sadece yirmi beş kilo ağırlığında bir deri bir kemik kalmış bir kadınla karşılaştılar. pencereler kırılıp içeri çeyrek asır sonra ilk kez ışık girdiğinde blanche battaniyeye sarılarak hastaneye kaldırıldı ve temiz havayı solurken fısıldadığı ilk cümle "bu çok güzel" oldu. olayın ardından fransa’da büyük bir infial yaşandı; öfkeli kalabalıklar monnier malikanesini taşlarken, tutuklanan anne louise monnier suçluluk duygusu ve halkın öfkesine dayanamayarak sadece on beş gün sonra hapishanede kalp krizinden öldü. erkek kardeş marcel ise mahkemede kız kardeşine fiziksel olarak dokunmadığını, sadece annesinin emirlerine itaat ettiğini savundu ve dönemin fransız ceza kanununda "zor durumdaki birine yardım etmeme" suçu yasal olarak tanımlanmadığı için bu büyük hukuk boşluğundan faydalanarak bütünüyle beraat etti. fiziksel olarak zamanla toparlanan ancak zihni yirmi beş yaşındaki dünyasında donup kalan blanche’a şizofreni ve anoreksiya teşhisleri konuldu; odasındaki böcekleri dostu sayarak onlarla konuşan talihsiz kadın, ömrünün geri kalan on iki yılını bir sanatoryumda uysal ve temiz bir hasta olarak geçirdi ve 1913 yılında altmış iki yaşındayken bu dünyaya sessizce veda etti.
devamını gör...
2.
yüzlercesi bizim ülkemizde yaşanır, inanmıyosanız açın tv yi ve gündüz kuşağı programlarını izleyin, birbirleri ile yatıp kalkan, karısını, kocasını dolandırıp 18 - 19 yaşında oğlanlarla ya da kızlarla kaçan insanlar, kuzenlerine, yeğenlerine hatta kızlarına, gelinlerine tecavüz eden babalar 3-5 bin ya da uçkuru için birbirlerini öldüren insanlar kanınızı dondurmak için gayet yeterli bence.
devamını gör...