kaşağı (kitap)

iftira atmanın, yalanın ne kadar kötü sonuçlara yol açabileceğinin anlatıldığı hikaye. ayrıca ömer seyfettin'in neden çocuklara okutulmaması gerektiğinin kanıtı niteliğindedir. travma yaratır.

bir çocukluk dramı. ömer seyfettin in her okul kitabında olan hikayesi. bizim nesli bunlar mı perişan etti ne .
bir taraftan kemalettin tuğcu bir taraftan ömer seyfettin . bir taraftan kerime nadir.

küçücük yaşlarımızda psikolojimizi mahveden kitap. hepimize de okuttular galiba ömer seyfettin'in buhran dolu kitaplarını. bir bahsi geçen kaşağı'yı, bir de diyet'i hala unutamam. yapmayın etmeyin. evlatlarınıza yaşam sevgisi aşılayacak cıvıl cıvıl kitaplar okutun.

hiçbir şey değil; ömer seyfettin'in boğaz düğümlemesi kitabı.

çocukken okumak gerekir ancak okuduğunuz an; psikolojinizi bozar, günlerce etkisinden kurtulamazsınız. kitap da, karakterler de sizinle yaşamaya başlar. okula gidersiniz, eve dönersiniz, güldüğünüz an, bir vicdan azabı gibi sizi yakalar. yetmez, yemek yedirmez, şu içirmez...
ne garip öyküdür bu ya?..

bir travmayı anlatmak isterken, bir çocuğa, başka bir travma yaşatmak, gerekli midir?..
doğruluk, dürüstlük, yalan söylememenin önemi ve yalan söylemek ve bunu sürdürmek halinde yaşanan olayların sonuçlarına katlanmak konusunu işlerken bu kadar duru ve canlı bir öykü ya/r/şatmak zorunda mıydı ömer seyfettin? yoksa bir devrin hatta yazıldığı dönemden daha şu satırları yazdığım güne kadar okuyan nesil ve nesillerin canını sıkan bu öykü, aslında gerçek bir hikayeye mi dayanıyordu?

gülseren budayıcıoğlu'nda da benzer şeyler gördük, görüyoruz da... genelde gerçek hikayeleri, beyaz perdeye aktarılırken kesilip biçilip üzerine ek yapılıp izleyiciye öyle sunulur. (bkz: istanbullu gelin)... değilse reytingler düşüyor. ama aynı olay oldukça travmatik. çünkü gerçek. gercek, her zaman can sıkar. özellikle dramatik, trajedik ve travmatik öğeler barındırıyorsa.*

ya ömer seyfettin'in kaşağısı da
gerçekse?..
tüylerimi ürpertiyor.

allah'tan pedagojik çalışmalar ilerledi de, çocuklara böyle dramatik ve travmatik öyküler okutmak sakıncalı artık. hoş, travmatik ailede yetişen bazı bireyler için bu bile yeterince etkileyici ve travmatik gelmiyor. ilginç. tüyler ürpertici...*


bu arada eser, 1919 yılında yazılıp yazarın ölümünden tam altı yıl sonra 1926 yılında, ali canip yöntem'in hazırladığı bir derlemenin içinde geçmiş yani yayınlanmıştır.

ömer seyfettin'in yazmış olduğu güzel çocuk öykülerinden biridir.yalan söylemenin ne kadar kötü sonuçlar doğurabileceğini anlatan ders niteliğinde bir yazımdır.kitapta kardeşi hakkında yalan konuşarak iftira atan bir çocuğun,kardeşinin ölümünden sonra duyduğu vicdan azabı anlatılmaktadır.

ömer seyfettin'in en sevdiğim hikayesi o yaşta onu anlayıp sindirmek zor olsa da okuduktan sonra beni etkilemesi ve bana kocaman bir ders vermesi bana yetmişti. ondan sonra yalan söylemek mümkün değildi. çocuklara böyle hikayeler okutulmuyor ama gençlere okutsan da anlamazlar bu zamanın gençliği o kadar içerlenir mi acaba bir hikayeye. sanmıyorum.

bizim kahramanlarımızda böyle işte başkasına suç atar kendi yürür gider.