kayıtsızlık

en kayıtsız insanların bile içinde hassas noktalar vardır. yaşamla da ölümle de dalga geçen, tamamen kaybolmuş ruhların bile dalga geçemeyeceği şeyler vardır.

edgar allan poe

kendimizi korumak için etrafın eleştrilerine karşı aldığımız tutum. toplumsal olaylarda (cinayetler, istismarlar, her türlü şiddet) ise kayıtsız kalmak suç işlemekten farksızdır.

sesinizi çıkarmanız gereken yerde kayıtsız kalınmamalı.
silivri soğuktur diyorsanız gürbüz çapan'ın bir sözünü bırakayım:
bu saatten sonra korkunun ecele faydası yok arkadaşlar; düşündüğünüzü çocuklarınızın geleceği için söyleceksiniz. size “silivri soğuktur şimdi” şakaları yapanlar olacaktır, ben silivri cezaevi’nde 16 ay kaldım, korktuğunuzda evinizdeki yorganın altı daha soğuk olur.

bir tepki biçimidir aslında. toplumsal olaylar karşısında olan değil, kişisel yaşamımızdaki kayıtsızlığı kastediyorum.

benim duygularımı ödül - ceza sistemiyle manipüle etmeye çalıştın. havucu ve sopayı gösterdin. şimdi ikisini de elimin tersiyle itiyorum. bana karşı ne hissettiğinle ve hangi tavrı aldığınla ilgilenmiyorum. senin yüz ifaden, benim yüz ifademi etkilemeyecek. sana duygusal tepkiler vermeyeceğim ve rasyonal yanıtlar dışında iletişim kurmayacağım.

tam olarak budur.

sevginin zıttı olduğunu düşünüyorum.

nefretin aksine kayıtsızlık, bir dönem çok sevilen kişinin(kim olursa olsun) artık nasıl olduğunu merak etmemek, iletişim kurmak istememek hatta kurmamak ama bunu kasıtlı olarak değil de aklına gelmediği için yapmamak, ilgilenmemek, o kişiyle ilgili bir şey duyduğunda yorum yapmamak, o kişiyi görünce herhangi bir şey hissetmemek tüm bunlar kayıtsızlık alametleridir.
nefret ise halen o kişiyle ilgili kötü de olsa içinde bir duygu barındırmaktır.


sevgiyle taban tabana zıt olan bişey varsa kayıtsız kalmaktır. seven kayıtsız kalamaz, ilgisiz olamaz. oluyorsa sevgi yoktur.*