kendimi sevmiyorum

kendimi sevmiyorum, saygı duymuyorum. etrafıma baktığımda beni seven ya da saygı duyan birini de göremiyorum. bütün gün uyuyor ve bir daha uyanmak istemiyorum. ölüm tek çıkış yolummuş gibi geliyor. hayaller kuruyorum sürekli, kendimi birilerine kanıtlamaya çalışıyorum, aslında sevilmeye değer biri olduğumu gösteriyorum başkalarına hayallerimde. birilerinin dikkatini çekmeye çalışıyorum sürekli, yalanlar söylüyorum. değersiz hissediyorum, öyleyim de. cümle kurmayı bile beceremiyorum, konuşurken bir anda susuyorum ve konuşamıyorum. insanlardan, özellikle de erkeklerden korkuyorum. olmayan şeyler görüyorum, sesler duyuyorum. antipsikotiklerimi bıraktım antidepresanı kendi kendime yarıya indirdim. doktora gittiğimde iyiyim her şey yolunda diyip çıkıyorum. annem bana küfrediyor sürekli, susuyorum. her gün istisnasız her gün ağlıyorum. tanrıya dua ediyorum eğer varsa yarın uyanamayayım diye. en ufak şeyden bile acı duyuyorum. kabuslar görüyorum onları bazen gerçek sanıyorum. bazen de hayatımın aslında bir kabus olduğunu ve birazdan uyanacağımı düşünüyorum. çünkü bazen yaşamak rüyadaymışım gibi hissettiriyor. uyanamıyorum. kendime bakamıyorum, aynalardan korkuyorum. duş almak, dişlerimi fırçalamak bile benim için çok yorucu. hiç arkadaşım yok, hiç param yok. zeki biri olduğumu artık düşünmüyorum. bir sürü sağlık sorunum var ama ölmemi kolaylaştıracağını düşündüğümden hastaneye gitmiyorum. kendimi öldürmek istesem de korkuyorum. demek ki kendimi yeterince öldürmek istemiyorum. erkekler canımı acıtıyor, ama onlara çok çabuk bağlanıyorum ve bırakamıyorum. bunları neden yazdığımı bilmiyorum belki de dikkat çekmeye çalışıyorum belki de bunlar da yalan. düzelmek istiyorum ama ne yapmam gerekiyor nasıl kendimi sevebilirim bilmiyorum. herkes boktan tavsiyeler veriyor onlara okay harikasın diyorum sorduklarında düzeldim iyiyim diyorum. kimsenin beni anlamadığını ve asla anlamayacağını düşünüyorum. saatlerce ağlayıp uyuduktan sonra uyanınca insanlarla gülebiliyorum, her şey düzelmiş gibi hissediyorum. yalnız kalınca intihar düşünceleri geri geliyor. bunları yazmamdaki bir amaç da belki beni anlayabilecek birileri vardır ve neden yapsınlarsa destek olmak isterler filan diye işte. kendime zarar veriyorum bazen, o anki sinirimi azaltıyor. başkaları yapmamam gerektiğini söylüyor ama bunu anlayamıyorum, birkaç tırnak iziyle hiçbir şey olmayacak sadece rahatlayacağım. anlamıyorlar. insanları sürekli küçümsüyorum; yazım yanlışı yapanları, uzun saçlı kadınları, sesli gülenleri, çirkin görünenleri... insanların canını yakmaya çalışıyorum ve genelde beceremiyorum, bu kendimi çok kötü hissettiriyor çünkü başkaları benim canımı çok kolay bir şekilde yakabiliyor. öyle işte, depresyon gibi bir şeyde olduğumu hissediyorum bu saydığım şeyler neredeyse bir yıldır böyle zaten daha öncesini hatırlamıyorum. iyi akşamlar.

ağır bir depresyon atağı atlattım, aynı zamanda tssb da vardı. haliyle yaşadığın şeylerin birçoğunu ben de yaşadım antidepresan kullandım ama antipsikotik ilaçlar kullanmadım hiç. bir psikiyatriste güvenmek aslında bir cerraha kendini teslim etmek kadar zor. uzunca bir süre sonunda kendim için en iyi olan doktoru buldum tabii ki asla doktoru ifşa etmeyeceğim. kendine güvenebileceğin bir doktor bul eğer maddi durumun el veriyorsa. kendi deneyimlerinden şunu biliyorum ki kafana göre ilaç dozunu ayarlamak tedaviyi gerçekten baltalıyor, ilaçların her bünyede de farklı tepkiler verebileceğini söyledi doktor.
ayrıca kan değerlerinde önemli, kansızlık bile depresyonu tetikleyebiliyormuş çünkü.
kendini sevmeme ,her şeye çok öfkeli olma durumuna gelirsek onun için düzenli ilaç kullanıp en az 6 ay falan beklemem gerekti ama buna değdi. hala bazı şeyler var tabi aşamadığım ama artık bir umudum var.

bende bende diyerek destek verdiğim başlık.

sonra da şaka yaptım demem lazım. hayatın amacı yokmuş gibi ve başı boş bir şekilde yaşıyorum. anı en güzel şekilde değerlendirip sahip çıkıyorum kendime ve seviyorum ulan bu beni. sevmeyen utansın beni.

etrafınızı değiştirin. sizde sıkıntı yok.

asla dediklerinizi, başkalarında eleştirdiklerinizi, sevdiğiniz insanlara zarar verdiğinizi, eski sen'in öğrense yüzünüze tüküreceği şeyler yaptığınızı fark edince kurulan cümledir. bugüne kadar çok platonik aşk acısı çektim ama emin olun hiçbiri insanın içini bu kadar karartmıyor.