tüm dengemi bozan biri var. 1. gün iyiysek 2. gün kötüyüz, 3. gün diye bir şey yok zaten.

belirsizlikleri de sevmiyorum belirsizliklere neden olanları da.

aylardır hiç evden çıkmadım ama bir telaşa kapıldım birden. yapmayın böyle şeyler. *

(bkz: bermuda şeytan üçgeni)

size cem ozkan'i tanitayim. 1993 dogumlu bu gencecik arkadas, anadolu universitesi guzel sanatlar fakultesi'nde egitim gormekte. yaptigi bu saheser niteligindeki ati, hurda artiklariyla yapmis. simdi bu yetenek, bu sanat degil de nedir?.. instagram hesabini da birakiyorum, sadece bu at degil, hesabinda daha nice metal art olarak adlandirdigi heykellerini gorebilirsiniz. www.instagram.com/p/BaPhg16...

görmüyorum. göremiyorum. kör oldum.

otistik hastalığın aksine dil gelişiminde ve bilişsel gelişimde gecikmenin görülmediği bir rahatsızlıktır.
zeka genellikle normaldir.
bu çocuklar durmaksızın konuşabilir, sıklıkla dinleyicinin dinleyip dinlemediğine aldırmaksızın konuşmaya devam ederler, karşıdaki kişinin yorum yapmasına, konu değiştirmesini kaale almaz, konuşmaya devam ederler.

bugünün güzel olabileceğini ummuştum.

haberin devamı için

(bkz: akıl çağı)
sartre'ın özgürlüğün yolları üçlemesinin ilk kitabıdır. ayrıca bu kitap ile nobel ödülü kazanmış ve ödülü kabul etmemiştir.
serinin ilk kitabı mathieu karakteri üzerinden hem kendilerini arayan hem kendilerinden kaçan insanların özgürlüğü arayışları seçimleri yada seçimsizlikleri ve hayatlarını anlamlandırma çabaları etrafında geçer.

belediyeler. çalışanların torpille girdiği çok belli. cehalet kokuyor. kimse ne iş yaptığını bilmiyor

2005 yapımı çağan ırmak yönetmen ve senaristliğinde çekilen dram, aile filmi.

efsane oyuncu kadrosu bulunan film her konuda çok iddialı.
çetin tekindor, fikret kuşkan, hümeyra, tuba büyüküstün, şerif sezer, binnur kaya, yetkin dikinciler ve ege tanman'ı kadrosunda buluşturmuş.

filmin çoğunluğu ege'de bir çiftlikte geçiyor. sadık (fikret kuşkan) eğitimi için ailesinden ve memleketinden ayrılıp gazetecilik okumaya gider. babası hüseyin (benim için efsane ötesi oyuncu çetin tekindor) sadık'ın ziraat mühendisliği okuyup çiftliğin başına geçmesini ister fakat işin rengi çok farklıdır. sadık sağ sol akımına kendini kaptırmış ve bu hüseyin'in kulağına gitmiştir. bunun sonucu onu evlatlıktan reddetmiş 'ne ölüme ne ölüsüne' algısıyla hayatına devam etmeye başlamıştır.

peki ya bu 'ne ölüme ne ölüsüne' lafı sanıldığı kadar sebat edilesi bir söz müdür? öyle insanlar girdi çıktı ki hayatımıza hatta bazıları ailemizden birileri bazen bizde kullandık bu sözü. peki ya o insanlardan birinin öleceğini öğrenseydik ne yapardık?

abim ve ablamlar (bir kısmı) yıllarca babamla hep didiştiler. bazen babamdan nefret ettiklerini bile düşündüm. 33 yıllık hayatım ki ben ailenin en küçüğüyüm hep onların küslükleriyle geçti. haliyle benimle de zaman zaman (çoğu zaman) küstüler. nedenini hala anlayamıyorum biliyor musunuz? yani bir insan sırf diğerinden farklı düşünüyor farklı olmak istiyor diye diğerleri neden bunu bir savaşa çeviriyor? neden kendi gibi düşünmeyene, hissetmeyene saygı duymuyor? hadi bunu geçtim neden bu durumu ömrünün hemen hemen yarısını ona küs olarak geçirmeye bir sebep olarak görebiliyor? bunu aklım hiç almadı almayacakta.

efendim işte konu üzeri abimle babam uzun yıllar küs kaldı. nedeni bazen ben bazen babamın abime yaptığı (çocukken ya da yetişkinlik çağlarında) baskılar vslerdi abim bunları hiç unutmadı babamdan hep nefretle bahsetti. bir gün bir telefon aldı uzun yıllardır konuşmadığı annesiydi arayan. (bir neden yok babasıyla konuşmadığı için annesiyle de konuşmamayı tercih etti. ) 'oğlum baban çok hasta durumu hiç iyi değil anlamadık ne olduğunu seni çağırıyor' dedi annem. abim hiç bir şey söylemeyip telefonu kapadı ve diğer iki babamla konuşmayan ablamlar dan birini aradı. 'babam gerçekten hasta olmasa arayıp bizi çağırmaz değil mi? gidelim mi antep' e? ' dedi ve yola koyuldular.

bir ay geçmedi babamı kanserden kaybettik. ilginçtir ki adam 2 senedir böbrek tedavisi görüyordu. meğer kansermiş ve doktor dahil kimsenin haberi yokmuş. böbrekleri de temizmiş buarada istanbul' a getirdiğimizde anladık. (burası türkiye diyerek geçiştirmeli miyim? evet en azından bu başlık için öyle yapmalıyım.)bu süreçte ben abimi çocuklar gibi ağlarkende gördüm. çığlıklar atarak duvara kafasını vururken de. o dahil bir çok aile ferdi derin bir vicdan azabıyla uğurladı babamı. yani ne ölüme ne ölüsüne olamadı.

bazı sözlerin anlamını söylerken değil yaşarken daha derin anlarız. işte hüseyin bey de bunu en derinlerine kadar yaşayacak bu filmde.

bu arada filmi ben çıktığı dönem sinemada izlemiştim. dershane grubuyla her hafta bir filme gidiyorduk. babam ve oğlum da onlardan biriydi işte. çok matrak bir grup olduğundan bırakın ağlamayı tam manasıyla duygulanamamıştım bile. bir iki kere boğazıma bir şeyler düğümlenmiş ama yanı başımdaki deli bozması arkadaşlarımın hareketleriyle basmıştım kahkahayı.

zor bir film ben izlersem şuan hele izlersem bir iki gün kendime gelemem bu yüzden bir daha hiç izlemedim. benim gibi insanlar için böyle filmler cehennem. neyse efendim filmden çok anı defteri gibi oldu ama idare edi verin.

iyi seyirler...

kontrol hakkı nick sahibine verilmesi gerektiğine inanıyorum.
sonuçta kendi başlığı. istenmeyen tanımların da rahatsız etmesinin önüne geçilir bence.

bir yıl boyunca aynı pantolonu giymiştim annem her pantolonumu yıkadığında evden çıkamaz kurumasını beklerdim, zamanla yeryer aşınmaya başlayıp yırtıldıkça rengine yakın yama yapılsa da bir süre sonra pantolon öz kumaşını yitirip gökkuşağına dönmüştü. bayramlığı annem dikmişti çizgili pijama.

hafta da bir çay demlenirdi, 1 bilemedin 2 bardak içilirdi eskiler bilir juz (kırılmaz) bardakları.

acil durumlarda topluluk seyirci durumuna geçer, bu gibi durumlarda eğer yardıma ihtiyaç duyuluyorsa bir kişiyi işaret edip yardım beklenmelidir, aksi taktirde kimse üzerinde sorumluluk görmez. eğer bir kişiyi işaret ederseniz, örneğin: sen, lütfen 112'yi ara, derseniz bu kişi hemen 112'yi arayacaktır. fakat eğer ''birisi 112'yi arasın'' derseniz herkes, ''zaten biri arar'' diye düşünüp aramayacaktır.

çizim, resim veya harflerle bir malın ya da kuruluşun tanınmasını ve ayırt edilmesini sağlayan simgesidir.
sözlüğümüzün amblemi;

sadece eğlenmelik değil, hüzünlü şarkıları da bi o kadar sağlamdır. çoğu kişinin olduğu gibi benim de duygularıma tercüman bu kadın.

bende “hayal kırıklığı’nın” karşılığı olan şu okkalı şarkıyı bırakayım.

rica ediyorum allah'ım bana denk gelsin.
ruhumuz mıknatıs olsun lütfenn, sen oku ben okuyayım, gülelim, kitabı bitirdikten sonra onun hakkında konuşmak heycan verici. hissediyorum bulacağız birbirimizi. belki bir sahafta, belki kitap okurken bankta, seni bekliyorum...

bir şarkı dinle, düzelirsin.

çok ince bir davranış ama bu kadar ince düşünmeyin kirilirsiniz.

işte bunlar dört serseri.


biri ürkek üçü deli.



bugün karşılaştık bu afacanlarla. kollarını, bacaklarını ısırmamak için kendimi zor tuttum. yahu nasıl sevecen nasıl güzeller. koştur koştur geliyorlar insanın üzerine. ne oluyoruz yahu dedim bir an. biraz durdum izledim onları. oyunları, hareketleri nasıl huzur veriyor insana. bir bahçem olsa dördünü alıp götürsem dedim. ileride kocaman kocaman bir bahçem olursa tüm minnakları toplamayı düşünüyorum. iyice deliye çıksın adım. aman akıllı olsak madalya mı veriyorlar sanki pehhh.

neyse çok başım ağrıyor ben yavaştan yatar. herkeslere huzurlu uykular. ben gaçtım.