(bkz: 10 aralık 1998 arkadaşımın eteğini kaldırmam)

evvet arkadeşler süngerbob çorabı giyen yiğit'imizin önderliğinde normal sözlük'ün katillerine dur diyoruz hadi ordan diyoruz yallah cinler yallah kışkış cinler kışkış da diyoruz ahaahahaah.

uzun zamandır görmediğimiz tanımlarına hasret kaldığımız mutteşem yazarımızın kampanyasıdır.

edebî tiyatro yazmaya gönüllü olabileceğim dergidir.

en az öteki ucu kadar sıkıntılar yaratabilecek eylem.denge önemlidir.

ben daha çok değeri abartan kısım ile ilgili yazmak isterim.

her eylemde olduğu üzere abartılmaması gereken his. ortalık evladına tapanlar ile doldu.

eskiden ortalık, anasının paşaları ile doluydu.
şimdi bunlara, babasının prensesleri eklendi.

anne babanın aşırı sevgisi yüzünden, şımarıklıkta tavan olan öğrencileri hayal edin,
şımarık bir sevgili hayal edin,
şımarık bir eş hayal edin,
hiç hoş değil.

anne baba, evladına onların değerlisi olduğunu hissettirsin ama sadece onların değerlisi olduğunu hissettirsin.

anne babasının değerlisi olanın, okulda işte aynı değere sahip olmadığını anladığında yıkılmayacak bir gücü olsun. değer onu manen güçlü kılsın ama o güç ile başkasına zorbalık yapacak cüreti göstermeyecek erdemi de olsun.

anne baba olmak demek, olanı evlada saçmak demek değildir. çocuğu şaşırtmak demek değildir. burda şefkat mantık dengesi güdülmelidir ki
anne babasının değerlisi olmanın, en güzel markaları giymek demek olmadığını,
en güzel olmak demek olmadığını,
her istediğine sahip olmak demek olmadığını
anlasın. değerin para demek olmadığını anlasın.

burda da ölçü, kişinin ne olursa olsun önce kendini korumasında geçiyor. en öne kendini koyan insan eşine, işine, çocuğuna tapmaz.

çocuğu sevin, çocuğa değer verin ama ona tapmayın.

"sevda sahrasında mecnun değilsen,
ne leyla'yı çağır canım, ne çölü incit.

mecnun olan çölü incitir mi hiç?

sevgili can yoldaşımla bu gecemizin türküsü... biz o çölü hiç incitmedik. incitmeyenlere de selam olsun!

yuva yıkan kadın' damgası yediğim gün.*

bu hafta çok yandı yürekler
sıcaklar bunalttı, depresyonu tetikler
vişne der ki, insanoğlu hep zulmeder
şu an yağsa bile kar ne farkeder?

gjfjgjg komikli bir yazar daha. meja bence bir çay için.

"insan topluluğu kadın ve erkek denilen iki cins insandan mürekkeptir. kabil midir ki, bu kütlenin bir parçasını ilerletelim, ötekini ihmal edelim de kütlenin bütünlüğü ilerleyebilsin? mümkün müdür ki, bir cismin yarısı toprağa zincirlerle bağlı kaldıkça öteki kısmı göklere yükselebilsin?” - atatürk.


birinci dünya savaşı’ndaki emekçi kadın hemşirelerimiz (harp mecmuası, kasım / aralık 1916)

kurtuluş savaşı’nda üstün kahramanlıklar gösteren şerife bacı, halide onbaşı, halime çavuş, nezahat onbaşı, çete emir ayşe, fatma seher erden, gördesli makbule, tayyar rahmiye, hafız selman izbeli ve daha yüzlercesi…ruhunuz şad olsun. bu vatanın kurtarılmasında kadınlarımızın payı büyüktür.

“kadın; bilmeyene nefs, bilene nefes’tir" - şems-i tebrizi.

“kadın kendi başına ne gül goncasıdır, ne de diken; koklamasını bilirsen gül, tutmasını bilmezsen diken olur”- refik halit karay.

erkeğin adam olduğu yerde kadına her gün kadınlar günüdür ve her gün kutlanır.
kadınları güvende tutmak ise herkesin sorumluluğundadır.



"kadınlara ancak asalet ve şeref sahibi kimse değer verir. kadınları ancak kötü ve aşağılık kimseler hor görür” - hz. muhammed (sav).

bir gün delirirsem sebebi fenerbahçe'dir, o kadar söylüyorum.
gerekli işlemleri yapın.

izmir bostanlı'dan eski komşum.

1998 yılında, o zaman ege ünv. sosyoloji bölümünde okuyan en yakın arkadaşımın bize kendisinden "ben hayatımda böyle hoca görmedim. ihsan hoca'nın dersinin olduğu günler okula uçarak gidiyorum. ilerde çok sevilip, sayılacak bu adam" diye bahsetmesi ve puslu kıtalar atlası'nı ilk okuyuşumda aldığım hazzı dün gibi hatırlıyorum.

var olsun, hep mutlu olsun.

insanları tanımaya hevesim yok, bana adım atmayana gitmiyorum, herkese bi kulp buluyorum, kendi kendimi desensitize ediyorum tesekkurler.

20 yıl kürsüde görev yapmış hukukçu olarak söylüyorum. bu bir mahkemenin kararı değildir. parti talimatının zabıt katibi tarafından yazılması işlemidir. o kadar net yani.
ya sonrası, tetikçi yargının sonu hiç değişmez. iktidarlar sıyırır, hesabı ahmaklara ödetirler.

fr. milli meclis. şu anda da fransız parlamentosunun bir kolu olmakla birlikte, fransız ihtilali zamanında da états généraux'dan sonra kurulan meclistir. previously on "révolution française": #394201.

kendilerini milli meclis ilan eden tiers état, 20 haziran 1789'da versailles sarayı'nda toplanmak istediklerinde, toplanacakları salonun kral tarafından kapatılmış olduğunu gördü. bu sebepten tenis* salonunda toplandılar. ve bir anayasa hazırlanıp ilan edilene kadar dağılmayacaklarına dair yemin ettiler. kralın dağılmaları için haber gönderdiği elçiye, aralarından güçlü bir hatip olan honore mirabeau* şöyle demişti: "git efendine söyle, biz halkın gücü ile buradayız ve ancak süngü kuvveti ile bizi buradan ayırabilir." tam olarak bu, milli meclis'in artık ihtilalci bir kimlik kazandığı aşamadır.

çekinen kral, 23 haziran'da "ne yaparlarsa yapsınlar!" diye bağırarak milli meclis'e izin vermiş oluyordu. bu meclise rahipler sınıfından 200, asiller sınıfından da 47 kişi katılacaktı. bunlar taşra aristokratları ve aşağı sınıf rahiplerdi. böylece toplumun üç sınıfı da aynı çatı altında toplanmış olacaktır.

bu meclis ilk olarak, meclis tarafından onaylanmadığı sürece kralın vergi yasası çıkarmasını yasakladı. iç gümrük ve yol vergileri kaldırıldı. asillerin ayrıcalıklarına ve bazı eski feodal haklara dokunulamadı. ayrıca basın özgürlüğü getirildi.

bütün bunlar karşısında kral çaresizdi. 27 haziran 1789'da assemblée nationale'i resmen tanımak zorunda kaldı.

meclis ise başından beri akıllarda olan anayasayı hazırlamaya karar vermişti. bir üyeye göre, "barbar halkların bile bir şekilde anayasası varken fransızların hala bir anayasası yoktu." nihayetinde çalışmalara bir an önce başlamak için assemblée nationale, 9 temmuz 1789 tarihli toplantısında kendini assemblée constituante* (kurucu meclis) ilan edecektir.

şimdilerde farkına vardığım, bu sebepten dolayı birkaç arkadaşım ile bağlarımı koparmak zorunda kaldığım durum. çocuk yaşlarda, bazen ergen yaşlarda tanışırsınız. ilgi alanlarınız ortaktır, sevdiğiniz, sevmediğimiz şeyler ortaktır, gamer tayfa için; beraber bir sürü oyun oynamışsınızdır vesaire.
fakat ikinizin de büyürken karşısına çıkan yol ayrımları, tercih etmek zorunda kaldığınız yaşam biçimi, yeni tanıdığınız farklı insanlar ve hayatınıza giren yeni ilgi alanları oldukça, farklı bir insana doğru evrilirsiniz.
artık tamamen farklı karakterler olduğunuzda, kişiliğinizi, kendinizi bulduğunuzda; eski çocukluk arkadaşınız artık o kadarda iyi anlaşabildiğiniz biri olmaktan çıkmıştır. belki çok iyi bir insandır, belki artık siz kötüsünüzdür, ama her ne olduysa; artık eski siz değilsinizdir. ve bu iki yeni insanın arasında artık uyum yoktur.

izlerken aptallığından tiksinti duydum. her şeye katlanıyorum da buna dayanamıyorum.
bir de amip gibi çoğalıyor bunlar, biz daha bir tane bile yapmazken. aynı elfler ve orklar gibi...
elfler az çocuk yaparak yok olup gitti. bu orklar her yerde...

(bkz: tamam kanka sensin)
(bkz: allah olmak istiyorsa toplanak allah diyek)

emel-bir ümit doğmaz mı.

sevinçle karışık mahcubiyet.