bazı kişilerde eylem haline gelmesi için okumanın bile yeterli olabileceği açılmış ha bu başlıktır. ya da karşınızda kaşınan biri de yeterlidir.

uyku tutmadığı zamanlarda, lafın lafı açtığı gecelerde, 5 yıl önceki bir olay aklınıza gelir de, hele bir de“keşke böyle deseydim” kısmına geçiş yaptıysanız tüm vücudu ele geçiren, anlamsız bir durum haline gelmektedir.

benim gözlüklü şirin olmuş olmam kadar güzel değildir, diss'siz olmaz. *
tebrikler.

#50509 bu yazıya ithafen yazıyorum. üniversite mezunu olarak askere gelmiş "tuvaletin deliğini tutturamayan, ellerini yıkamaktan aciz,çöpleri "çöp kutusu" yerine çevreye atan" insanların olduğu bir ortamda bu şekilde anlatmalarını çok doğal karşılıyorum. iktisat kelimesinin anlamını öğrenemeden, iktisat mezunu olup kpss ye hazırlanan üniversite öğrencileri olduğunu vurgulamak dahi istemiyorum çünkü yüreğim elvermiyor bu duruma. lütfen bu yazdıklarım yanlış anlaşılmasın ,niyetim kimseyi kırmak ya da incitmek değil. bunları acı dolu yakarışlarım olarak görebilirsiniz dediğim başlıktır.

etrafına (bkz: balbal) adı verilen heykelcikler konulan, islamiyet öncesi türk devletlerinde ahiret inancının var olduğunun kesin kanıtı olan mezar türüdür.

palyaço korkusu demektir.çocukların palyaçodan neden korktuğu araştırılarak bulunmuştur.ürkütücü ve rahatsız edici bir durumdur.

(bkz: pamuk şeker ticareti)

bir tanesi benim buyrun çay koydum

(bkz: eivor)

(bkz: assassin's creed valhalla)

yüzde yüz şeffaf yönetim anlayışımızın gereğidir.
biz de kılıçlar er meydanında çekilir.
hieyyyttt dağılın ulen.

sanma ki derdim güneşten ötürü;
ne çıkar bahar geldiyse?
bademler çiçek açtıysa?
ucunda ölüm yok ya.
hoş, olsa da korkacak mıyım zaten
güneşle gelecek ölümden
ben ki her nisan bir yaş daha genç,
her bahar biraz daha aşığım;
korkar mıyım?
ah, dostum, derdim başka...
.
.
*derdim başka

izmir kordon'dan atlı polisler:


muğla'nın datça ilçesinden bir mera:


bu da datça'dan. 40 yıldır kullanılmayan büyükçe bir otelin plajı.


burası da datça'da hiking yaptığım güzergahtan bir manzara:

leyla ile mecnun dizisindeki bir sahneyi söylemek isterim.

kahramanlarımız mecnun, ismail abi ve yavuz tam idam edilecekken şöyle bir diyalog yaşanır.

cellat: son bir arzunuz var mı?
ismail abi: var! salın bizi.

ve salınıp serbest bırakılırlar.

ilgili sahne

ne çabuk unuttular. kızları büyüdü, haliyle bizde büyüdük. arayacaklar diye bekliyoruz, buradan sesleniyorum: saygı değer teyzelerim, sözünüzü tutun, ben verdiğiniz sözü unutmadım ve hâlâ evlenmedim. hepiniz değil biriniz tutsa yeter. tutmayacağınızı sözü niye veriyorsunuz, esefle kınıyorum.

sürekli kendi derdini anlatır, akıl ister. akıl verdiğinde asla dinlemez. kendi derdini anlatacak olsan fırsat vermez. halbuki senin daha fazla derdin vardır, yormak için kimseye anlatmazsın. içinde çürür.

insan insanın kurdudur.

insanları, gönlümde, hakettiğinden çok değerli bir yere koyuyorum.
belki de bundan kaybedenler kulübü'ndeyim.

böyle adamlar var, benim çevremde de var. telefon çalıyormuş gibi efekt veriyor mesaj yazarken adam resmen. her cümleyi de bölmezsin arkadaş yahu. bir cümle için zırt zırt zırt sürekli titriyor telefon.

bilemiyorum ama bu şerefsiz sapık bir günde sapıtmadı herhalde. belkide daha önce başka şeyler yaptı ama üstü örtüldü. belkide bu çocuk isviçre'de büyüdüğü için konuşma cesareti gösterdi.

(bkz: pırasa kafa) isimli yazar arkadaşımızın ukdesi.

genellikle gereksiz ve çok konuşan insanlar için kullanılan bir deyimdir.

birden aklımıza bir şarkı geldi. kırk yıl düşünsek aklımıza gelmezdi bu şarkı. sonra dedik ki neden dinlemeyelim ? arabadayiz tabi o an. sarki da sevemedim kara gözlüm şarkısı. youtubedan sevemedim kara gözlüm şarkısını açtık gidiyoruz. az ileri de ışıklar da durduk. ayni şarkı hemen yanimiz da duran arabada da çalıyor. yanımızda duran aracın içindekilerle kısa süreli bakıştık. tesadüfün bu kadarı dedik kendi aramızda. nedense çok güldük o an. sonra korna çalarak selamlastık tabii müzikdaşlarımizla. onlar sağ biz selametle yolumuza devam ettik.