bunun bitmesi çok iyi olmadı mı ?

hayatımda sanırım bana en çok cringe* yaşatan müzik-dans olayı bu olabilir. çok çirkindi ya. tik-tokun en pik zamanları olan günümüzde çıksaydı harika bir ikili olup sosyal medyayı bize daha fazla dar edebilirdi. zamanında yaşandı ve bitti. bir daha hortlamaması dileğiyle.

şuan denedim hala izleyemiyorum. kabile dansı resmen bu ya. birazcık bile estetik bir kaygı güdülmemiş icra edilirken. oynayan kişinin yerine kendimi koyup utanç okyanuslarına atlayıveriyorum. dayanamıyorum.

şuraya biraz tadımlık bırakayım da utanmak isteyen varsa buyursun.

içimizde yaşayan tahta kurusu.
ne zaman karanlığa esir düşsek ortaya çıkar ve kanımızı emer.

sen tabiatın yüz karasısın, biliyorsun değil mi?

*

22 yıl önce başıma gelen üzücü hadise.

ders çalışmayıp buralarda takıldığım için benimdir bu, özür dilerim evlatlarım.

"uzun anlamları varmış gibi kısa cümlelerin..
bir şiirde duruyorum,
bir ikrarda..
üstelik dalgın mışız bir su kadar.."


//"adımdan gayrısını bilmiyorum"//

sanırsam 2-3 yıl oluyor bu fotoğrafı çekeli. bir yaz tatilinde köyüme gittiğim zaman çekmiştim.

rüzgarlı ve uykulu.

(bkz: yar deyince kalem elden düşüyor)cuların tokatlayacağı versus.

el davulu çalmak.*

paulina flores muhteşem öykü kitabıdır.

her yazarın, aslında her insanın hayatında geçmişten gelen travmalar vardır ve bu travmalar bir şekilde bugünlerine de yansır. bir yazar isteyerek ya da istemeyerek bu travmaları yazdığı satırlara yansıtır. ve siz onun gizli yaralarını cümleler halinde görür, tanır ve o yazarla bir nevi manevi bağ kurarsınız. dostoyevski “ karamazov kardeşler”i yazdıktan sonra bir tür bunalım yaşamış çünkü bu romandaki baba katli hikayesinin nedeninin kendi babasını öldürme isteği olduğunu düşünmüş her zaman içten içe. kafka “ dönüşüm”de gregor samsa’yı babası tarafında fırlatılan bir elmanın öldürmesine izin vererek belki tepesinde dikildiğine inandığı baba figürüne isyan ederken bir yandan da ilk günaha bir atıfta bulunmuştur. jean-louis fournier “ asla kimseyi öldürmedi benim babam” ismini romanına, anlatısına bu ismi annesi yüzünden vermiştir, babasına çok yüklenmemek için.

ben bu öyküleri okurken paulina flores’in de böyle bir dertten mustarip olduğuna ikna oldum. hep gizliden gizliye, bazen de açıkça ortada olmayan, varlığı yokluğu bir baba çıkıp durdu karşıma. ve ne güzel yazmış dedim içimden, ne güzel anlatmış. bu kitabı okumamış olmak ne rezalet!

yapmayı da yemeği de çok sevdiğim unlu mamül. her çeşidini pofuduk pofuduk yapabildiğim fakat tariflerimi paylaşmaya çekindiğim şekerlilerimdendir. herşeyin olduğu gibi kek yapmanın da bir usulü bir adabı vardır. malzemeleri sırasıyla koymaz, usulünce çırpmazsanız kek kabarmaz.

gayet doğal bir durumdur. tanrıya şükür ailem öyle insanlar değil. ama yakın çevremde sıkça çocuğunun başını örten, zorla sünnet ettiren* insanlar var. kısacası hoşgörü dininin emirlerini zorla dayatıyorlar. üstüne birde kişinin kendi isteğiyle bu emirleri seve seve, güle oynaya kabul etmesini ve uslu bir kız olmasını bekliyorlar.
bu ülkenin gerçekleri bazen midemi bulandırıyor. keşke çocuk yapma ehliyeti diye birşey olsa.

cennetten bir köşe.*

sözlüğün ablası gibi sıcacık ve samimi bir yazar. özellikle çocuklarıyla ilgili entryleri okurken yumuş yumuş oluyorum.
çocuklarıyla birlikte mutlu bir ömür diliyorum kendisine.

"mutlu aileler birbirlerine benzerler. her mutsuz aileninse kendine özgü bir mutsuzluğu vardır."
anna karenina

oynuyor mu, orjinal mi anlamak için olandır.
bir tanışma insanların içindeyken, bir tanışma yalnızken olmalı.
bire bir kendini cb sanan insanlar var, çok da iyi satış yapıyorlar. aynı insanı ailesi ya da iş ortamında görünce insan dann oluyor.
en az iki kere tanışın, sağlam olsun.

aldatildigini anladığı an..

ben almayayım canım yedim de geldim.