milyonlarca yıl geriye gidip karaya çıkan ilk tiktaalike tekme atar ve denize geri dönmesini söylerdim.
devamını gör...

zeus'un laneti bizi bulmuş olabilir ruh eşimizden önce. yani dünyanın bir ucunda biz diğer ucunda ruh eşimiz. zor bir süreç. bulmak en çok da bulduğunu sanmak. anlayamamak ve kapanış.
devamını gör...

﴾47﴿ onlara, “allah’ın size verdiği rızıktan başkaları için de harcayın” dendiğinde, inkârcılar müminlere derler ki: “dilese allah’ın doyuracağı kimseleri biz mi besleyeceğiz! doğrusu siz açık bir yanılgı içindesiniz.”

-yasin suresi

imtihan dünyasında olduğumuzu unutuyorsunuz. cennet değil burası.
devamını gör...

okuduğum kitapları, izlediğim film/dizileri unutmak gibi beni çoğunlukla mahcup eden bir sorunum var. ne var ki gördüğüm, duyduğum, hissettiğim her şeyi özümserim. o her şeyden bana kalan öz asla kaybolmaz.

ve bu diziden özümsediklerim oldukça geniş bir yer tutar bende. neden? çünkü bu diziyi dizi yapan tüm argümanlar kusursuz ve dopdoludur.
devamını gör...

kalabalık bir ortama girdiğimde eğer etkin olmam veya sürekli konuşmam gereken bir görevim yoksa, bekleme modunda kalmam gerekiyorsa kendim bile fark etmeden insanların hallerini gözlemliyorum. dıdısının dıdısı olarak mecburiyetten gittiğim akraba toplantılarında, hiçbir işe yaramayacağını bildiğim ve insanların sırf yasak savmak için katıldığı ve konuşmacıların da çıkıp içi dolu sözler söyler gibi yaptığı kurum toplantılarında, boş derslerde, bir yerde sıra beklerken, çarşıda pazarda bir şey satın alacakken örneğin. bu tür gözlemlerin en eğlencelisi de çarşı pazardayken oluyor, çünkü esnafından sucusuna her yaştan insanın, türlü çeşit rengin bir arada toplandığı nadir yerler pazarlar. en azından böyle bir ortamı gözlemlemiştim ömrümün erken dönemlerinde.

bir zamanlar ege'nin çok da büyük olmayan bir ilçesinde büyüme telaşı içindeyken ben, haftanın en büyük pazarının olduğu perşembe günleri okul sonrası eğer dersim filan yoksa annemle ıvır zıvır almaya sosyete pazarına giderdik, o zamanlar öyle mağazalar filan ancak bayramlık almak için gittiğimiz yerler olduğundan gündelik kıyafetlerimiz pazar işiydi. ama hakkını vermek gerekir, oraya gelen ürünler ihraç fazlası olduğundan hem güzel hem uygun fiyatlı olurdu. pazarın kurulduğu mahallede esnafın da ihya olduğu bir gündü o gün, ama sanırım tek bir esnaf hariç: dağınık amca. adını duyduğumda istemsizce gülmeye başladığım bir züccaciyeci, huysuz olduğu söylenen bir ihtiyar adam. her gidişimde hallerini izleyip içimden kıkırdadığım için benim gözümde bir tür halk ünlüsü. gerçek adının ne olduğunu bilmiyorum ama lakabını ve dillere destan dükkanının bilmeyen yoktur; yani dağınık amca'yı kime sorsanız gösterir. bu orta halli ilçedeki amcalar ya da teyzeler mutfağa/banyoya/eve dair herhangi bir alışveriş yapmak istediklerinde önce buraya gelirlerdi ben çocukken. ama öyle içeride gezindiklerini sanıyorsanız yanılıyorsunuz. büyükçe bir bakkal dükkanı boyundaki dükkanının içine eşyadan girilmezdi dağınık amca'nın. adıyla müsemma olduğundan dükkanın kapısından öteye geçebilmek bir tek onun yapabileceği işti. "o dükkanın kendi içinde bir düzeni var."dı ne de olsa. bu lafı yıllardır düstur edinmiş dağınık amca ne konuda hangi ürünü isterseniz isteyin eliyle koymuş gibi hemencecik buluverirdi. oldu ya bulamadıysa, size çarşıda şöyle bir tur atmanızı, varsa işinizi gücünüzü halledip dönüşte tekrar uğramanızı, o zaman siparişinizin hazır olacağını söylerdi. sahiden de sizi gördüğünde poşetinizi uzatır, aradığınız ürünle gönderirdi sizi.

genellikle ters bir adamdı, çocukluğumdan beri yüzünün güldüğünü görmedim desem yeridir hani. üstü başı da namıyla uyum içinde, dağınık beyaz saçları çılgın profesör edasındaydı. ama ciddiydi, bir şeyleri arayıp bulması bugünün arama motorlarına nispet eder gibi saniyeler sürse de ciddiyetinden taviz vermezdi. bu nedenle pazarlık yapmaya çekinirdiniz. gerçi fiyatları pazarlık yapmayı gerektirmeyecek kadar uygundu ya, başka bir yerde de o ürünleri bulmak güç olurdu. süpermarketlerle bir milyoncuların açıldığı ve perşembe pazarının şehir merkezinden biraz uzak bir yere taşındığı iki binli yıllarda bile insanlar kolay bulamadıkları ürünler için sık sık ziyaret ederdi dağınık amcayı. çünkü hiçbir dükkanda bulamadığınız teferruatlu bir ürünü ancak burada bulabilirdiniz. bir keresinde annemin tarihi eser sayılabilecek düdüklü tenceresi için lastik sormaya gitmiştik, biz söyler söylemez iki dakika içinde bulup getirince adamın karşısında esas duruşa geçip "saygılar dağınık amca!" demek için zor tutmuştum kendimi. sabahları dükkanının önüne kap kacak leğen ne varsa yayar, akşamları da her şeyi toplayıp teperdi dükkanın içine. öyle bir yerdi ki bu dükkan, benim gibi antin kuntin şeylere meraklı biri iseniz türkiye tarihinde ilk üretilen borcam'ı bile bulabilirdiniz burada.

bundan birkaç yıl önce çok yorulmuş olmalı ki sessiz sedasız kapatmış dükkanı, ne var ne yoksa boşaltmışlar. vefat mı etti diye düşündüm ama değilmiş. yorulduysa karmaşadan değildir diye düşündüm, belki başka bir şeydi onu hep bildiğimiz huysuz dağınık amca yapan, "benden bu kadar" demesine vesile olan. o dükkanın yerine çok alakasız bir şey açılmış, en son gittiğimde gördüğüm buydu. günlük hayatta karşılaştığımız nice ilginç karakter gibi, sadece ilçenin değil bölgenin de önemli bir değeri, farklı bir rengiydi dağınık amca. yaşıyorsa mutlu bir ömrü olsun. namını da hakikaten dağınık insanlar için kullanmak üzere ara sıra ödünç aldığımızı bilse bir kerecik güler miydi bilmiyorum ama onun hallerine bugün bile gülerken önemli bir şey anımsamama neden olduğu için müteşekkirim. herkesin hikayesi ayrı, herkesin hikayesi kendine özgü. insanların farklı hallerine tanık olurken eğer safi bir kötülük değilse sezdiğimiz, yargılamadan düşünmek doğru bir yaklaşım olacak. belki o zaman kendimize dair yargılarla başa çıkmayı da öğreniriz şu kısa ömürde.
devamını gör...

hasretinden prangalar eskittim - ahmet arif
devamını gör...

çok leş bi gelişme be. videoyu izledim de kız çırpınıyor resmen sapık otostop çocuğundan kurtulmak için, kendini paralıyor adeta. şerefsizin evladına bak hele sen bir de kameranın yönünü çevirmeye kalkıyor ispat niteliği taşıyan delil olmasın diye. ulan var ya şöyle başlıklar hakikaten çileden çıkarıyor beni be. ne diyeyim olm ne diyeyim ben? bu ülkede sadece yabancı uyruklu şahıslar değil herkes sapık anasını satıyım. havasından mıdır suyundan mıdır nedir bilmem millet hep çüküne düşkün, kadın gördüklerinde de elleri ayakları titriyor malların ya.

kardeşim ben size diyorum da fazla ciddiye almıyorsunuz kanımca. bu ülkede kadınlara çocuklara dokunanların elini kıracaksınız ya da halka vereceksiniz, şöyle bi ibreti alem olarak kendilerine güzelce işkence yapacağız ardından bak bakalım birisi kadına çocuğa el kaldırabiliyor mu? cinsel istismar uygulayabiliyor mu? var böyle yöntemlerimiz lakin hayata geçiremiyoruz…
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel

sorry.*
devamını gör...

youtube platformunda izlediğim en güzel videodur. sandalyeden düşerek güldüm.

edit: emek var ortada kanala abone olsanıza ulan.
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
kardelen_stc ukdesi.
devamını gör...

her zaman bebeğin yaşama hakkını elinden almak değildir. kimi zaman düşük gerçekleştiği halde rahimden tam olarak atılamayan ölü kalıntıların uzaklaştırılması için kürtaj elzemdir.

ayrıca insanlığın belki de başından beri var olmuş bir şeydir gebeliktan kurtulma isteği ve çabası, şurada yazanlara bakınca utanç duydum gerçekten... kimse istemediği çocukları doğurmaya zorlanmamalıdır. istenmeyen çocuklar ileride sorun oluşturur, zira insanın ruhsal varlığı bedensel varlığından çok daha önce şekillenir ve her insan bilinçli olarak değilse bile içten içe istenip istenmediğini bilir ve kendisine verdiği değer bunun üzerine inşa edilir.

dünyada 8 milyar insan var, dana fazla insana gerek yok, bırakın da kadınlar özgürce kürtaj yaptırsın, sizin rahminizdeki çocuğu zorla almadıkları sürece buna "hayır!" demek size düşmez.
devamını gör...

ölüm ya da yaşlanmak gibi şeylerin neden yazıldığını çözemediğim başlık.

değişmez bir hayat kuralı olduğu tartışmasız ancak tatsız olduğu konusunda hemfikir değilim. öleceğini bilerek yaşamak hem dünyaya ve insanlara tahammül edebilmek hem de yaşanılan hayata ve yapılan şeylere anlam kazandırmak için son derece gerekli. ha diyorsanız ki benim için yaşamanın anlamı yok; öyle ot gibi takılıyorum, o zaman ölümden korkmak için sebep de yok.
devamını gör...

önce bir kullandığımız dili güzelce bilelim o dildeki çeviri de dahil eserleri okuyalım ondan sonra bir mezar taşını okuyamadığımıza üzülelim dediğim toplumdur. insanlar metro durağında kocaman durak ismi yazmasına ve durak isminin belirtilmesine rağmen hangi durak burası diye soruyorlar ona daha çok üzülüyorum.
devamını gör...

mantı. hastasıyım cidden bu yemeğin.
devamını gör...

cumhuriyet gazetesinin eski patronu, abalıoğlu aile şirketinden vakıf patronajına geçiş kuşağı.

1925'te aydın'da doğan ilhan selçuk aslen avukattır. üç yıl bu mesleği sürdürdükten sonra, 41 buçuk mizah dergisini çıkaran abisi turhan selçuk ile birlikte çalışmaya başlar. beraber dolmuş ve karikatür gibi dergileri çıkarırlar. 1961'de fransızcasını geliştirmek üzere paris'e giden ilhan abi, burada köşe yazarlığına vatan gazetesinde köşe yazarlığı yapmaya başlar. 1963'te türkiye'ye dönüşünde cumhuriyet gazetesine geçer.

arkadaşı doğan avcıoğlu'yla beraber sola yakın 9 mart cuntasında yer alırlar. darbe girişimi başarısız olup 12 mart 1971'de sağ bir cunta hükümeti istifa ettirip muhtıra verdiğinde de tutuklananlar arasında yer alır. selimiye kışlasındaki gözaltı merkezinde ve ziverbey köşkü diye bilinen erenköy'deki mit binasında işkencelere uğrar. buradaki itirafnamesinde akrostişle "işkence altındayım, zincire vuruluyum, sağ çıkmak için bu kadar uydurma gerek, baskı altındayım" gibi cümleler yazar. bunu da yıllar sonra 1987'de tercüman gazetesi "komünist darbecinin itirafları" diye itirafları yayınladığında "o itirafların sondan ikinci kelimelerinin baş harflerini sıralayın bakın ne oluyor" diye açıklamıştır. işkence edebiyatı yapmamıştır öyle yani...

cezaevinden çıktıktan sonra da gazetedeki köşesine devam eder. bu sırada, abalıoğlu ailesinin küçük oğlu doğan nadi ve anne nazime nadi vefat etmiş, cumhuriyet'i büyük oğlan nadir nadi yönetmektedir. kız kardeşleri leyla uşaklıgil ve nilüfer nun nadir nadi'ye ses çıkaramasa da ilhan selçuk gözaltındayken "abimin doldurduğu komünistler gazetemizi rezil etti" diye çıngar çıkarırlar, nadir nadi ve sola yakın tüm yazarlar istifaya zorlanır, ilhan selçuk hapisten çıkıncaysa nadir nadi tekrar yetkilerini ele geçirir ve kovulan yazarları geri alır. 1991'e kadar ortaklar arasında soğuk savaş sürer.
o yıl nadir nadi'nin ölmesiyle kız kardeşleri, bu sefer yanlarına genel yayın yönetmeni hasan cemal ve sorumlu yazı işleri müdürü okay gönensin'i de alarak tekrar ilhan selçuk'u kovar, peşinden de gazetenin en ünlü yazarları uğur mumcu, ali sirmen, orhan erinç, özgen acar ve onlarca muhabir istifalarını verir. birkaç ayda tiraj dibe vurup gazete iflas edince de kız kardeşler önce hasan cemal'le okay gönensin'i kovmak, sonra da yengeleri berin nadi'ye hisselerini satmak zorunda kalır. 1992'de gazeteyi yeni kurulan cumhuriyet vakfına devreden berin nadi zamanında ilhan abi gazetenin sahadaki patronu haline gelir. berin hanımın da ölümüyle vakıf mütevelli heyetince başkan ve "imtiyaz sahibi" seçilir. abalıoğlu ailesinin "hanedan dışı şehzadesi" lafı da buradan gelmektedir işte (vedat türkali kullanırdı bu lafı).

akp döneminde "sağ sol yok, akp karşıtlığı var" çizgisiyle "işkencecilerimi bile affettim" diyen, ülkücülerle aydınlık grubunun kızıl elma ittifakına destek veren ilhan selçuk, 2008 mart ayında ergenekon davasından gözaltına alınır. ifade verirken kalp krizi geçirir ve by pass ameliyatına alınır, ancak bir daha sağlığı düzelmez ve hep bir ayağı hastanede yaşamak zorunda kalır. 25 haziran 2010'da da hayatını kaybeder. sünni bir aileden gelmesine rağmen aleviliğe saygı duyan ve abisi turhan selçuk'la beraber hacıbektaş'a gömülmeyi vasiyet eden ilhan selçuk'un mezarı hacıbektaş-ı veli dergâhında aşık mahzuni şerif'e komşudur.

ilhan abi, özdemir asaf'ın lavinia'sı mevhibe beyat'ın eski eşidir. kız kardeşi ülfet hanım da ünlü grafiker mengü ertel'le evlenmiş olup babazula'nın kurucusu murat ertel'in annesidir.

kaynak: miyase ilknur'un "ilhan abi" başlıklı biyografisi.
devamını gör...

kullanıcı tarafından yüklenmiş görsel
devamını gör...

doğrusu profil fotoğrafıdır.
devamını gör...

valla 35 yıldır arıyorum bulamadım, müge anlı'ya çıkmam yakındır.
devamını gör...

bir youtuber. takipçileri, işlenen konular hakkında o kadar cahildir ki, bu herifi bilim adamı sanarlar. oysa, bilimsellikten fevkalade uzaktır. ''şeyh uçmaz mürid uçurur'' sözü takipçileri için biçilmiş kaftandır.
devamını gör...

1965 yılında sheffield'ta bir kitabevinde sehven karşılaştığım ve ayaküstü muhabbet etme şerefine ulaştığım j. r. r. tolkien'in söylediği bir detaydır.

söylediğine göre orta dünya'da gerçekleşen mortgage krizi, isengard'ı da vurmuş. o zamanlarda şeker, yağ, tüp gibi temel malzemeler konusunda bir kıtlık durumu oluşmu. ekonomik olarak darboğazda olan isengard esnaf odası, işler kesat hale gelince homurdanmaya başlamış. içlerinden yürekli bir uruk esnafı, saruman yanında askerleri ile birlikte kuleden aşağı inerken önünde belirip elinde tuttuğu yazar kasayı "sayın başkanım ben bir esnafım!" diyerek yere çalmış. yazar kasa o anda parçalanıvermiş. gelgelelim uruk-hai'nin sonu pek de iyi bitmemiş. sonradan yayınevi editörü bu siyasi kısma gerek yok, fantastik havası kaçıyor diyerek kesmesini istemiş üstat tolkien'den.

bunu duyduktan sonra j. r. r. tolkien'ın ne kadar derin bir adam olduğunu görüp daha bir keyifle okumuştum lotr serisini...
devamını gör...

normal sözlük'ü kullanarak 3. parti dahil tarayıcı çerezlerinin kullanımına izin vermektesiniz. Daha detaylı bilgi için çerez ve gizlilik politikamıza bakabilirsiniz.

online yazar listesini görmek için lütfen giriş yapın.
zaman tüneli köftehor rehberi portakal normal radyo kütüphane kulüpler renk modu online yazarlar puan tablosu yönetim kadrosu istatistikler iletişim