ama ankara’da yağan kar gibi olmalı.öğleden sonra başlayan iri taneli ve sürekli yağıp gece son bulanıdır. sonra gece yumuşamış havada dışarı çıkarsın temiz havayı içine çekersin.gökyüzüne baktığında hafif pembeleşmiş bir ortam görürsün.eğer azcık şanslıysan yaşadığın yerdeki bir kaç arkadaşınla sözleşip kartopu oynar,sigara içer, geyik yaparsın. sonra da hafif üşümüş halinle sıcacık evine döner ve yorganın altına girip uykuya dalarsın.

ip atlamak, yakar top oynamak.

gri renkli penye bir hirkam vardı. yakasız büyük düğmeli. nasıl güzel oluyordum kendimce onu giydiğim zaman. teyzem hediye etmişti üniversiteyi kazandım diye. sonra sırt çantamın arkasına taktiğim güneşli bir gün düşürüp çok üzülmüştüm. gri bir ankara akşamüstü sonbahar ayazı yüzüme vururken üzerinde gri hırkam ,karanfil sokak merdivenlerini çıktım. kitap okuyan kadin heykelinin tam karşısında oturdum. kulağımda kulaklıklar. izmir den getirdigim son kaset. bu şarkı çalıyor. ne şarkı ile ne şiirle hiç alakası olmayan bir gurbet halindeyim. edip akbayram en iyi gurbeti ve hasreti anlatıyor diye her şarkıyı kendime yoruyorum. gözlerim doluyor sonra korkuyorum birisi görecek diye. biraz daha oturup şarkıyı bitiriyorum. yukarıya doğru ilerleyip yurda variyorum. üzerinden tam 22 yıl geçmiş. 22 yıl önceyi bugün gibi hatırlıyorum şimdi. şarkıyı o seneden sonra bir daha dinlemedim muhtemelen. 22 yıl. nerede tükettim o yılları? su sözlükte henüz o kadar yasamis insanlar varken benim heybemde ne var şimdi? insanın anılara dalıp gitmesinin en güzel tarafı o an içinde bulundugu kişiden başka bir insana donusebilmesi mi acaba? o ozledigimiz ve belki kaybettiğimiz kişiyi yeniden bulabilmek. zamanla içimizden bir zamanlar biz olan birileri gidiyor. biz de her gidenin arkasından el sallıyoruz. yeni birisi oluyoruz.bir şarkıda,pencereden içeri giren gün ışığında, bir kokuda, bir kelimede o giden kişiyi tekrar bulmak güzel. hatırlatan yazara teşekkürler.

nickaltının niye böyle dutluk kaldığını merak ettiğim yazar. halbuki buraların da hobaaa3434 isimli sözlük fenomeninin nickaltı gibi sayfa sayfa dolması gerekiyor oysa.

neyse ki rutin nickaltı ziyaret rotama kendisini eklemiş bulunuyorum, bundan böyle buralar artık dutluk kalmayacak.*

cenazemde 10.000 days adlı şarkılarının çalmasını istediğim grup.

ı never lived a lie, never took a life,
but surely saved one.

"ben bi yalanı yaşamadım, hiç hayat almadım,
ama kesinlikle birini kurtardım..."

iyi ki tek sayfasını okumadım. yoksa ataist törör örgütükurardım.*

insana 'tek fakir ben miyim' diye sorgulatan gerçektir. yahu bu insanların o kadar parası var ki, gidip böyle saçma sapan yerlere yatırım yapıyorlar hiç düşünmeden. ama bir ihtiyaç sahibine faydam dokunsun, şu param bir işe yarasın, hatta bu kadar çalıştım şu parayla azıcık tatil yapayım, eğleneyim diye düşünmez bu kişiler. sosyologlar için hazine niteliğinde bu ülke kesinlikle.

bir nuri bilge ceylan filmi. görüntülü roman gibidir. alt metni diyalogları enfestir. hele bir muhtar sahnesi vardır ki evin içinde oturuyor gibi hissedersiniz. --! spoiler !--

son sahne morg sahnesi inanılmaz güzeldir. çocuğun ayağına gelen topu hayata karışarak havaya doğru vurması mükemmeldi hayat devam ediyor tasviri ancak bu kadar başarılı işlenirdi.

--! spoiler !--

hint filmleri. ne olur sanki biraz az dans etseniz!

etkileşime tapılan günümüzde, biraz daha ilgi görmek için yapılmış olandır. kimsenin umrunda değil canım benim. ister kal, ister git...

ha, sana bir adaletsizlik yapıldıysa bunu anlat bize. güçlerimizi birleştirir, duruş gösteririz belki. hepimiz öğrenelim, çözüm arayalım.

ama sırf canın sıkıldı diye sözlükten ayrılıyor ve bunu duyurma ihtiyacı duyuyorsan bir problem var demektir.

ister git, ister kal, kimsenin umrunda değil.

çoğu insanımızın çaresizlik içerisinde gerçekleştirmek zorunda olduğu eylem.evet çaresizlik içerisinde dedim çünkü ne yapabilir başka?hele ki çocuk okutuyorsa birde kirada oturuyorsa bu insandan nusrete gidip kafes yemesini bekleyemeyiz.hayat pek tozpembe değil.

shigella türü bakterinin invazivliğini test etmek için kullanılan bir testtir.

tanıdığım cem yılmaz bu filmin senaryosunu bir karikatürist gibi sigara kağıdına mı yazdı acaba? bu film o kadar kötü ve tükenmiş bir film ki, ne filmi izleyen ne de konuşan var artık. yani cem yılmazın filmleri hep tükenen filmler, bildiğin süresi çabuk geçen filmlerden bir tanesi de bu. youtube'a film ile ilgili bir yorum yazmıştım bana abi kaç sene oldu diye mesaj atmışlar. yani yıllandıkça şarap değil bildiğin sirke olan filmler yapıyor cem yılmaz. peki bu kadar şey yazdık abicim biraz da filmden bahset dediğinizi duyar gibiyim, ben de bu arkadaşlara basit bir soru sormak istiyorum? komedi nedir? mizah nedir? hatta kamera ile çekilen bir şeyin film sayılabilmesi için temel gereken asgari koşullar nedir? mesela bir mantık örgüsüdür. bu filmde değil hiçbir cem yılmaz filminde kaçamak ve hepsi bir arada dahil bir mantık örgüsü yok. yani bir düşünceyi takip edemiyorsun. örneğin amerikaya giden iki kişinin takip edeceği ve filmi anlayacağı temel fikir nedir? filmde iki şaklabanın bir at arabası ile amerikayı dolaşması ve iğrenç bile sayılamayacak zevzeklikleri var, komik değil, düşündürücü değil, anlamlı değil, film değil. cem yılmaz da senelerdir düşündüren film kavramı ile dalga geçip duracağına bir sanat eserinin zaten bir fikir yada düşünce anlatması gerektiğini bile kavrayamamış birisi.

çok koşmasan da olur, ebeveynlerin türkiye’de ikamet ediyor.

kuyucaklı yusuf, kürk mantolu madonna, içimizdeki şeytan; yeni dünya, sırça köşk, kağnı, ses, değirmen okunması lazım gelen sabahattin ali'nin roman ve hikâyeleridir.

makro market, zaten bizim gibi fakirlere hitap etmiyor, en azından üst tabaka ne yiyor ne içiyor görüp öğreniyoruz.
ne yapıyoruz ??? cahil kalmıyoruz.

uzun uzun aciklama yapilan kisiye; anlayip anlamadigi soruldugunda isitilen, "hayir anlamadim" cevabi.
sac yoldurur.

covid-19 testi pozitif çıktığından mütevellit gerekli tedbirleri yerine getiren bilinçli eş.

tahin pekmez ekmek