nefsimiz. herkes kendi nefsini sever.

selam insanlar, günaydın canım takipçilerim.
farkındaysanız yine ayrımcı bir tavırla takipçilerimi el üstünde tutarak diğerlerini ayrı tuttum.
çünkü neden yapmayayım?
onlar benim yavru kurtlarım.

neyse asıl konumuza gelelim, artık bu başlığa aşina olan arkadaşlarımız biliyor ki ben güne her zaman eksi bakiyeyle mağma seviyesinden ancak başlayabiliyorum.
bugün de yine geleneksel motivasyon konuşmamla zorda olsa güne başladım.



şimdi kahvaltıya gidiyorum.



hepinize hayırlı günler ama en çok takipçilerime, haydi rastgele.

duru sesi ve güzelliği ile sevilesi sanatçımızdır.
bir de bunu dinlemenizi tavsiye ederim.göksel-kurşuni renkler

deniztemiz derneği / turmepa'nın bir etkinliğinde öğrendiğime göre en büyük sorumlusu araba lastikleri olan kirlilik çeşidi. büyük oranda araç lastiklerinden kopan parçacıklar sebebiyle deniz ve deniz hayatı mikroplastiklere maruz kalıyor.

not: ayrıca biberonlara koyulan besin, olması gerekenin üzerinde bir ısıya sahipse mikroplastikler bu besinlere karışabiliyor. bunun sonucunda oldukça tehlikeli olan bu parçacıklar farkında olmadan bebek tarafından tüketiliyor.

protesto edilen saçmalıyor, protesto eden saçmalıyor. ülke iyice kafayı yedi artık.

böyle arkadaşlarımıza gıpta ediyorum , varolasınız. ancak ben daha çok yorum içerikli yazıyorum , alırım bi dal bedduanızı *

bir an uykulu gözlerle okumuşum ki ilk tanımı, aha dedim 20 bin harcanabilir karmaya elveda.

ama öyle değilmiş işin aslı.*

makinist hocanın bu hafta kolay sorduğu yayın olacak. egonun, narsisizmin bu kadar yüksek olduğu bir çağda, kendimiz dışında herkesten kolayca vazgeçebildiğimiz, sağa sola ben,ben,ben diye koştuğumuz bu günlerde en kolay şey kendimizi affetmek. bu iyi mi kötü mü son istasyon'da dinleyeceğiz. kendimizi sorguladığımız güzel bir yayın diliyorum.

star wars piyasaya çıktığında fransa'da hâlâ giyotinle infaz yöntemi kullanılıyordu. filmin çıktığı tarihte bu ceza son kez uygulanmış ve tamamen bitmiş olsa da...

birine öyle bir söz söyle ki, ya yaşat yada öldür; ama asla yaralı bırakma.sözlerinin sahibidir.

birbirlerini seven adam ile kadın evlenmişlerdir. aradan yıllar geçmiş ve altı tane de çocukları olmuştur. anne ile baba, turşuculuk yapmaktalar ve ev nüfusunun geçimini sağlamaya çalışmaktadırlar. günün birinde karı koca, meslek kavgasına tutuşurlar. biri turşunun iyisi limonla yapılır der, diğeri de hayır, sirkeyle yapılır diye itiraz eder. tartışma şiddetli kavgaya dönüşür ve ayrılmaya karar verirler. bu ayrılık sonrası altı çocuk da ikiye ayrılır, üçü annelerinde, üçü de babalarında kalır. baba, çocuklarına bakmak isterken ev işlerinde de zorluk çeker. anne de bazı konularda babanın yokluğunu hissetmektedir. bununla beraber dul bir hanım, babaya ve alkolik bir adam da anneye kancayı atar. bu da yeni sorunlara sebep olur. en sonunda altı kardeş bir araya gelerek, ne olursa olsun parçalanmış aileyi tekrar birleştireceklerdir.

münir özkul, adile naşit, ayşen gruda, şener şen'in rol aldığı duygusal komedi filminde daha çok şener şen'in ziya replikleri ingiltere kralı, pele, bricit bardo, nadya komanaçi, fenerbahçeli cemil ayrı bir oyunculuk başarısıdır.

vileda, yemek yapmak, çamaşır asmak, cam silmek.

pazartesi günü tüm sınıfın mis gibi koktuğunu hatırlayan nesildir.

bazen bir katil gibi duygusuzsun, bazen bir şarkıya iki saat ağlıyorsun.
gömülmekten korkuyorsun ama ölümü de merak ediyorsun.
bırak artık bunu !

gariban bir aile değilde benimkisi babam bizi varlık içinde yokluk çektiren biriydi. asla temel ihtiyaçlarımizi bile almayan, onlardan daha iyi maddi gelirin olmasina rağmen başkalarının eskilerini giymek eski eşyalarıni kullanmak acı bir durumdu. uzerimde görünce "aa bu benimdi " demeleri küçük bir çocuk için zor bir durum. yada begendigin şeylerin olmaması çocuksun işte başkasında görünce gözün kalıyor. bu yüzden çok kırgınim babama. hatta keşke fakir olsaydık derdim de babam bize ondan birşey alamıyor demek onu savunmak isterdim

tamamen alışkanlık, sevmek değil. zamanla yaşanılan her şey tanıdık duygu kontenjanından girip çıkmıyor içimizden. iyi midir kötü müdür algısı gidiyor. öncesinde çok acı veren şey sonrasında 'tamam ben bunu biliyorum' tepkisizliğine bırakıyor kendini. tabii bu benim yorumum.
buraya bilimsel açıklamasını da bırakayım;
acı hissi merkezi sinir sisteminde endorfin salgılanmasına neden oluyor. zindelik hissi veriyormuş çok ters köşe bir durum. insan çok karmaşık, aldatıcı duygu durumlarının gölgesine bırakılmış bir arapsaçı. çivi çiviyi söker budur bunun ilacı esintisinde yaşıyoruz bu hayatı...

oralarda da yaşam sürüp gidiyordur burada olduğu gibi.

(bkz: daha saçma başlık bulamamak)