kafa sözlük radyosunun kadir gecesi temalı yayını 18:30'da!
kadir gecesi sebebiyle tasavvuf ağırlıklı bir playlist ile yaklaşık 1 saat sizlerle olacağız.

mükemmel bir yahya kemal beyatlı şiiridir. bestelenerek zeki müren, melihat gülses, nesrin sipahi gibi sanatçılar tarafından söylenmiştir.

zeki müren yorumu için;


gönlümle oturdum da hüzünlendim o yerde,
sen nerdesin, ey sevgili, yaz günleri nerde!
dağlar ağarırken konuşurduk tepelerde,
sen nerde o fecrin ağaran dağları nerde!

akşam, güneş artık deniz ufkunda silindi,
hulyâ gibi yalnız gezinenler köye indi,
ben kaldım, uzaklarda günün sesleri dindi,
gönlümle, hayâlet gibi, ben kaldım o yerde.

şu güzellik.. işte rengi de bu, tam bayılmalık.

ne eksik ne fazla. bu gece bu akışla tam olarak böyle...

pame'de bu hafta her yer deniz, her yer masmavi...

içeri kapanıp kaldığımız zamanlarda çok özlediğimiz, her seferinde her birimizin farklı duygular atfettiği bir başka boyuttur deniz. kimiz zaman maviliğinde kaybolmak isteriz, kimi zaman kokusunu duymak bile gözleri yaşartır. kimisi için aşktır, kimisi için sığınak. ekmeğini ve hayatını denizden çıkartanlar için vazgeçilmez bir sevgili, bir anadır, uğruna canlar verilir. geride kalanları için de ayrılığı getirişine kızılası, lanet okunası bir düşman. ama denizdir işte, kiminin evi, kiminin sevdiği. insanoğlunun acımasızlığının bugünkü ama ne yazık ki son olmayacak kurbanı. aynı zamanda iki kıyıyı birbirine bağlayan, birbirinden ayıran, birbiriyle hemhal eden engin bir mavilik. hal böyleyken yunan müziğinde deniz olmadan olur muydu?

pame'nin bu haftaki şarkıları içinse deniz özgürlük demek, huzur ve dinginlik, hatta upuzun yolculukların ta kendisi demek. biraz kavuşma, biraz hasret, biraz da çocuksu bir neşe. tüm bu hisleri şarkılardan dinleyeceğimiz bir programla sözlük radyosunda birlikte olacağız.

yunan müziğinin deniz kokulu şarkılarıyla dolu sakin bir akşam için sizleri saat 22:30'da pame radyo yayınına bekliyoruz.

çok uzun ve güzel bir analiz sonuna yazılmış "yazık" kelimesi aşırı derecede basit ve itici geliyor bana. bir anda bütün doğruluğunu götürüyor sanki o güzelim yorumun. hani "yazıklar olsun!"a lafım yok da, "yazık"...?

onca güzel şey düşünmüşsün, onları beyin kıvrımların arasından çıkarıp o kadar harika bir üslupla yazıya dökmüşsün. yazık ne yaa! yakıştı mı şimdi bu basit kelime o harika paragrafın sonuna?

hiç sevmiyorum hiç...

kelime anlamıyla bir insanın başka bir insanın malı olmasıdır. mezopotamya’da, antik mısır’da, antik yunan’da, roma’da, islam öncesi iran, orta asya ve anadolu’da yaşayan kavimlerde kölelik doğal kabul edilirmiş. aynı zamanda orta çağ bitene kadar, batı'nın ayrılmaz bir parçasıydı. hatta bu uğurda nice kanlar döküldü.

evet belki köle deyince aklımıza ilk gelen aşağıda da resmini verdiğim o olgu belki yok ya da varsa da çok az ama sizce de kölelik olgusu modern kölelik olgusuna evrilmiş olamaz mı ve artarak devam ediyor olamaz mı?

aşağıdaki resim amerikan fotoğrafçı jack delano tarafından amerika'nın georgia eyaletinde bir köleyi gösteriyor.. bir tablo gibi ama gerçek.

çok güzel kokan; kremşanti, pudra şeker, çikolata sos vs ile iyi giden süper meyve. reçeli de güzel olur.

selam vermek sayılır mı bilmiyorum ama gördüğüm kedilere çoğunlukla 'pist, naber len' derim.

tanım: kedilere selam vermek eylemini paylaştığımız başlık.

fakirlerin, açların, kısacası afrika'daki çocukların halini anlayabilmek için allah tarafından farz kılınmış, sabah ezanı ve akşam ezanı arası aç kalma durumu.

tabi sabah ezanına kadar tıka basa yiyip, iftarda tıka basa karnın patlarcasına yemek, açın halinden anlamamıza yardımcı olur mu bilemem.

haftalardır bir kez bile bakmadığım çöp kutusu.

seni dert etmeler.
çoban yıldızı.

flood
flood nedir ey yazar?
ve sorulur artık, nasıl yapılır?
gelmeyince moderatörün yargısı,
hakkında bu dörtlük yazılır...

birkaç hafta öncesine kadar yaratılışın hatası olarak gördüğüm gerçekti. hiçbir zaman korkmamış olsam da hep karmaşık ve anlamsız gelmiştir ölüm.

yakın bir zamanda izlediğim birkaç şey ve okuduğum birkaç kitapla ise bakış açım değişti diyebilirim. eğer bir bitiş çizgisi olmasaydı koşmaya da zahmet etmezdik. yani, hayatı anlamlı kılan aslında bitiyor olmasındaki gizem değil mi? sanırım bir hatadan çok, yaşamın kilit taşıymış.

özetle ölüm, dalganın okyanusa geri dönüşüdür.

evet ankara'ya bağlanıyoruz
sedef ankarada son durum nedir?

fişne fişne suyu ukdesidir.

hepimizin kalite anlayışı farklı. bir gün seçilenler sana uyar, diğer gün bana. görecelilik, zevk, renk meselesine göre değişkenlik gösterir efendim.

akla zarar.

doksanlı yıllarda henüz bedensel olarak var olmadığım için bilemeyeceğim belirtilerdir.

o zamanın sosyolojik yapısını öğrenmek için yazılanları okumaya geldim.

müsaadeniz ile şuraya park ediyorum.

sönmüş mum, eski sararmış kitap sayfası, yastığım, yağmurdan sonraki toprak kokusu...