afrika'nın batısında bulunan, atlas okyanusuna kıyısı olan küçük bir ülkedir. a.b.d'nin kölelik sonrası eski kölelerin bazılarını gönderdiği ülkelerden biridir.
başkenti freetown'dır.

olabilecek durum.
bir öğrencim gece 3'te yazmıştı bana.
benim rekorum üç.

eğer ki yemek fotoğrafçısı değilse görgüsüzdür. ama sanmayın ki her yediğini paylaşıyor bu arkadaşlar. mesela benim bir arkadaşım var, sadece çin yemeği sipariş etmişse paylaşıyor. çok kültürlü bir insan olmalı. hiç kuru-pilav yerken paylaşanını görmedim şimdiye kadar. herkes mi sürekli teriyaki soslu tavuk yiyor?

(bkz: memento mori)

arka planda koca yürekli iko nun parmağı vardır. yoldaş alkışları toplamaktadır.*

paralel evrende yaşayan erdoğan'ın açıklamalarıdır.

leonid gayday'ın 1973 yapımı, bilim kurgu/komedi türündeki sovyet çıkışlı filmidir. leonid kuravlyov, yury yakovlev, aleksandr demyanenko ve natalya selezneva başrollerde oynar.

olaylar şurik adlı bir bilim insanının evinde başlar. kendisi bir zaman makinası yapmaktadır ve bu süreçte bina yöneticisi olan ivan vasileviç'in sınırlarını zorlamaktadır. binanın elektiriği konusunda sorun yarattığı için kurumlara karşı büyük bir korku besleyen vasileviç, şurik'i uyarmak için evine gelir. o anda şurik makinasını çalıştırır ve yan dairede soygun yapan hırsızı, miloslavski'yi açtığı duvar sayesinde evine alır. miloslavski kendini soygun yaptığı evin sahibinin arkadaşı olarak tanıtır ve kendini bu anlaşılamayan durumdan kurtarır. ancak makinasının işe yaradığını gören şurik, bir kere daha çalıştırarak ıv. ivan'ın olduğu zamana gider. yaşanan bir karmaşa sonucu, vasileviç ve miloslavski, ıv. ivan ile yer değiştirirler.

büyük karmaşalar sonucu vasileviç, çar koltuğuna korkunç ivan olarak yerleşir, miloslavski de kendisini prens olarak tanıtıp sarayda kalır. ıv. ivan ise şurik'in hayatına dahil olmak zorundadır.

ayrıca filmin ilk ve son sahnesi siyah beyaz olarak çekilmiştir. her şeyin başladığını ve bittiğini, şurik'in gerçek hayatına döndüğümüzü gösterir bu çekim tekniği. renkli çekilen tüm filmin asıl konusu olan hikaye, şurik'in fantezisinden başka bir şey değildir.

her insana yapılmaması gerekendir. zira alınan o kitaplar kahve altlığı olmaya mahkumdur. gerçekten tanıdığınız, sevdiğiniz ve hak ettiğini düşündüğünüz insanlara almanız tavsiye edilir ayrıca kimin aldığı önemli olmamakla birlikte* bu hediyeye her türlü mutlu olan biriyim. insanlara istediklerini verin.*

ev göçüren olarak da bilinen yazın başlamasıyla evlere misafir olan, yakalamak istediğim ama çok hızlı hareket ettiği için arkadaş olamadığım tatlı hayvancık.

ilkini değil ama en büyüğünü asla unutamıyorum. lisede okula başlayalı 2 ay anca olmuştu. mahalleden bir kadın anneme okulda olmam gereken saatlerde her gün beni bir çocukla el ele gördüğünü söylemiş. annem de inanmış. halbuki her gün okulu arar orada mıyım diye sorardı. okul dönüşü beni apartmanın önünde beklemiş. öyle sert bir tokat attı ki dudağım patladı. saçımdan çekerek beni eve soktu. bana iftira atan kadın beni görüp de "bu değildi gördüğüm" diyene kadar okula gidemedim. annem benden özür bile dilemedi. sadece gelip "yarın okula gidebilirsin" dedi. bu yaşıma kadar daha büyük hayal kırıklığı yaşamadım.

yapmasının nedenine değil, yaptığı için kişiye saygı duyulur.

bugüne özel müslüm gürses eserleri çalınmasını istiyorum.

(bkz: delirmek)

seçilmiş yalnızlık, kişiyi olgunlaştırır, kendisini tanıma, dinleme, salt kendine ait olma isteği de diyebiliriz.
benim tercih edeceğim bir durumdur amma ve lakin beni yalnız bırakmıyorlar.*
içine düşülmüş yalnızlık ise kişiyi yer bitirir, yalnız bırakılmış/ kalmış insanlara yalnızlık güzellemesi yapmak onlarda küfür etme ya da ağzınızın ortasına bir tane çarpma isteği uyandırır.*
çünkü bunun nasıl berbat ve insanı kahreden bir duygu olduğunu sadece onlar bilirler. oğuz atay'a kulak verelim:
"ben, yalnızlığı istemekle suçlanıp yalnızlığa mahkum edildim. bu karara bütün gücümle muhalefet ediyorum. ben yalnızlığa dayanamıyorum, ben insanların arasında olmak istiyorum. insanların düşmanlara da ihtiyacı vardır. (dostlarının değerini bilmek için.) işte tek başıma yıkılmış durumdayım."

diliyorum kimse yalnızlığın boğucu kederiyle uğraşmak zorunda kalmaz.

bugün doğum günüsü olan evet günüsü, gartic oyununun prensesiiii.
ilk ben kutlayacağım demiştim ama unutmuş bulundum sayın seyirciler ve çok utanıyorum.
neyse ki hiçbir şey için geç değil:
yeni yaşının ona mutluluk, heyecan, canı ne istiyorsa onu getirmesini umuyorum.
elim boş da gelmedim pastamı da aldım say, yasakmış pasta paylaşmak.
üfle gitsin morcuğum, canımcığım.

bir dönem işten eve geç saatte dönüyor olmam dolayısıyla saçımı şapka içine saklar, erkek gibi yürüyerek geçerdim karanlık yollardan. bir elim cebimde biber gazına sarılmış, ötekinde metal olmasından güç aldığım ufacık ev anahtarı ve başı önünde hızlı adımlar..

(bkz: kötü bir şey olacak hissi)
(bkz: başıma bir iş gelirse korkusu)

yazarların birbirinin tanımını okuma ve artı verme kültürünün oluşmasıdır. hani bir akvaryum alırsınız azot döngüsünü kurmak gerekir nitrat nitrit amonyak hidrojen sülfür ü belirli oranlarda tutmak için canlı bitkiler ve balıklar ile bir habitat kurarsınız ben şu an sözlükte bu kültürün oluşmadığını herkesin başlık parselleme ve tanım girme derdine düştüğünü düşünüyorum. ama iki ay içerisinde oluşturulması lazım yoksa burası zehirlenir. iyi tanımlar okumak için iyi tanımların pahasının ödenmesi lazım.

doğum gününü kutlamayan ve de kutlatmayan insandır...

var ya, ne desem az kalacak insandır. övsem nasıl överim onu bile bilmiyorum. ya siz ne güzel insanlarsınız...
bence de özel bir gün filan değil... yani çok özelse de ne biliyim on on beş kişiyle de kutlanmaz ki...
oturursun sevdiceğinle bir yılbaşı filmi açarsın pastanızı yersiniz oldu bitti..
mum üflemek, ay iyi ki doğdun abdurrahiiiiiiiim, seni çok seviyoruz vb tarzlarda yalandan incelikler yapmak hiç kabul edebileceğim şeyler olmadı.
ne alakası var yani?