gazi mareşal mustafa kemal atatürk'ümüzün tüm çocuklara armağanıdır. sonsuz şükran, sevgi ve saygıyla ata'mm..

bununla ilgili haberlerde sembol haline gelmiş olan daracık bir buz parçasının üzerindeki kutup ayısı dile gelse bu sadece benim değil, sizin de meseleniz diyecektir.

para şeklindeki çikolata.

keşfedilmiş yıldızlar içerisinde çap olarak en büyük yıldız sanılsa da öyle olmayan, ancak yine de ilk 5'te yer aldığını söyleyebileceğimiz yıldız. kırmızı bir üstdev yıldızdır ve aynı zamanda değişen yıldızlar sınıfındandır.

uy scuti ve benzeri yıldızlar, pulsasyon dediğimiz bir hareket yapar. bu hareket nedeniyle çapları sürekli olarak değişir. ayrıca çok büyük yıldızlar, kütlelerinin büyük bir kısmını sürekli olarak uzaya bırakırlar, yani kütle kaybederler. bunu tüm yıldızlar yapsa da, büyük ve genç yıldızlarda bu kayıp çok daha fazladır. bu da yıldızın dış sınırını belirsiz hale getirir ve etrafında bir gaz bulutu oluşturur. bu nedenle bu tip yıldızların dış sınırını ve çapını kesin bir şekilde ölçmek pek mümkün değildir. uy scuti de bunlardan biridir.

efendim dış odaklar tarafından gerçekleştirilmiş saldırı. fakat bir zarar veremeden gittiklerini sanıyorum.

isyanım var bu çarpık düzene
bana sataşmaya kalkan maniciye
tersim pistir söyleyeyim baştan
bana ilişmeyin derim bence

sidney'in sembolü olan bu yapı danimarkalı mimar jørn utzon tarafından tasarlanmıştır. utzon bu eseri ile pritzker mimarlık ödülü'nü kazanmıştır. utzon binayı tasarlarken, kuş kanatlarından, bulutlardan, deniz kabuklarından, palmiye ağaçlarından ilham almıştır. ünlü eser, 2007'de unesco dünya kültür mirasları listesi'ne eklenmiştir. binanın inşasında on bin işçi çalışmıştır. 20 ekim 1973'te kraliçe ıı.elizabeth tarafından açılışı gerçekleştirilmiştir.



inşasına 1959 yılında başlanmış olan yapı, 1973 yılında resmi olarak açılmıştır. 7 milyon dolara mal olması beklenirken, tam olarak 102 milyon avustralya dolarına mal olmuştur.

nicki ile müsemma olan yeni yazar.
tanımları keyifli beğenerek okuyorum.

çocukluğa dair iç burkan detaylardan... mahalle bakkalına götürülür ve şişirilip patlak olup olmadığı kontrol ettirilir. şişiyorsa keyfinize diyecek yoktur.

ne diyorduk idik? heh hoş gelmiş yeni yazar.

günaydın sözlük. insanların evlerinde miskinlik yaptığı bir saatte kalkıp dünyayı kurtarmaya gidiyorum, kafamda dünyanın dertleri:

2. nesil yazarların gelmesiyle buraları kavuracağını zannettiğim nesil kayırmacılığı akımı. çaylaklar bile bir günde bu kadar konuşulduysa, bu kadar nefret ve karşılığında doğal bir tepki olarak sevgi gördüyse, bu kadar olay olduysa; 2. nesil yazarları tahmin bile edemiyorum. şimdiden kendilerine bol şans. olsun, biz sizi hiç görmeden sevdik.

bir zamanlar kararlıydım. ota ot boka bok derdim. entelektüel bilgi birikimim vardı bir zamanlar. kitap okurdum, takip ederdim, araştırıp öğrenmeye fena meyilliydim. hemen her konuda birkaç kelam edecek sözüm olurdu mutlaka.
çizerdim, yazardım. saçmalardım ama o bile keyif verirdi.
yeni diller öğrenmek isterdim hep, yeni coğrafyalar tanımak, oralarda yaşamak...
ama şimdi kocaman bir atalet... kocaman bir boşluk. susuyorum hiçbir şey bilmemezcesine. dinliyorum yalnızca. boş boş yürüyorum, anlamsızca etrafa ve insanlara bakıyorum. hem de o başka başka coğrafyalarda. elimi kaldırıp hiçbir şey yapasım gelmiyor tembellikten. düşünmeye bile üşeniyorum bir adım atmaya üşendiğim gibi.

aşırı muazzam iyi bir ilişkimiz var, kendini saatte bir özletir.. yaşasın tatlı yemeeek! canım tatlı.. hele baklava... of of....

köy.




köprüde denize bakarken.

bu ifade bana kasketli, hafif göbeği olan, gömlek giymiş, gömleğinin cebine sigarasıyla birlikte nüfus cüzdanını da koymuş bir adamı hayal ettirdi.

ordu komutanının birliğe ziyarete gelip, dolaşırken erlere hal hatır sorması ile aynı etkiyi yaratır.

fısıldasan sesinizi duyacak o kişinin, artık tüm bağırış çağırışlarınıza kulak tıkadığı anda, yalnızlık çukuruna düştüğünüz, dostlarınızın kimi zaman ailenizin bile sizi anlamadığı o anda, sizi o çukurdan çıkarabilecek tek bir kişinin, eskiden olduğu konumdan cok uzak ve size bir yabancı olduğunu hissettiğiniz o anda. ihtiyaclarınızı, gözyaşlarınızı önemsemediği o anda.

işte hayat. bazen yaşadığınız o inanılmaz şeyleri, birbirinize yasattığınız inanılmaz anları öyle bir geçersiz kılıyor ki, sadece düşünüyorsunuz, en yakınken, nasıl bu kadar yabancı olmak mümkün oluyor diye. bir süre güzel anları, beraber yaptığınız o özel şeyleri sürekli sonra farkediyorsunuz, gecmise hapsolarak yaşamak, o güzel anları beraber yaptığınız o özel şeyleri sürekli düşünüp durmak, geleceğinizi inşa etmenize engel olup, geçmişinizin esareti altında üzülerek bir ömür geçirmenizi sağlıyor. işte tam bu anda, geçmişi geçmişte bırakmaya, onun dünyasında size yer olmadığını anlayıp, kendi dünyanızı inşa etmeye karar verdiğiniz o anda, tam olarak oralarda bir yerlerde başlıyor sevdiğinden vazgeçmek.

bazen hayat size bir seçenek sunmaz, sadece önünüzdeki seçeneği yaşamanızı ister. işte ona mecbursanız, artık arkanıza bakmayın, o yöne doğru gitmiyorsunuz. biliyorum belki arkanızda bazen öyle kıymetli şeyler kaldığını düşünüyorsunuz ki, onun olmadığı bir yolda yürüyecek motivasyonu bulamıyorsunuz kendinizde. işte bu da işin en zor kısmı.

unutmayın; hani hiç ayrılmam diye düşündüğünüz, onun; dönen dünya ve içinde bulunan 7 milyar insandan çok daha değerli olduğunu düşündüğünüz ilişkiniz var ya. işte o ilişkiyi bitirip, onu sizin elinizden alan hayat, emin olun gün gelecek beklemediğiniz anda başka sürprizlerle kapınıza gelecek. hayat beklemediğiniz şeyleri yapmak için zaman kolluyor, buna inanın...

şerefle bitirilmesi gereken en önemli görev hayattır.