gençliğinde cellat olan, doğru veya yanlış hiç düşünmeden çok fazla insan öldüren aslan, 45 yıl önce köyünden ayrılarak şuan yaşadığı köye yerleşir ve bu 45 yılda köyde hiç bir ölüm gerçekleşmez. hic evlenmemiş, en genci 95 yaşında olan ve beraber yaşayan ekimiz ölmek için her yolu dener. fakat ölmelerinin önünde ki en büyük engellerden birisi ise köyün askerleridir. askerlerin neredeyse tüm vakti ihtiyarların intihar etmesini engellemekle geçiyor.
1,5 yıldır köyde askerliğini yapan ve yaşlıların intihar etmesini engelleyen ali'ye babasının çok hasta olduğu ve ölmek üzere olduğu bilgisi gelir. yaşlı ekibimizin de teşviki (köyde ölür de köye ölüm gelir umudu) ile ali babasını köye getirir. aslında ali köyde kimsenin ölmemesinin hurafe olduğunu düşünmektedir ama doktorların bile iyileşme umudunu kestiği babası için elinden başka bir şey gelmemektedir. çaresizlik insana inanmadığı şeyleri de yaptırıyor. ayrıca köye ölüm hiç beklenmedik bir yerden gelir.

95'lik delikanlımız cabbar amca "sare'nin kapısına gittim vermediler, yaşamak artık benim neyime" cümlesini kurmasından çok kısa bir süre sonra başkası ile evlenmeye karar vererek yüzümü gülümsetti.

infaz ettiği eşkıyanın öcünü almak için köye gelen eşkiyalar ile çıkan kavgada aslan'ın babasının bir eşkıyayı öldürdüğünü, aslan'ın idam cezası alan babasını infaz ettiğini ve haberi alan annesinin ise kalp krizi geçirdiğini öğreniyoruz. açıkçası filmde aslan'ın geçmişi ile köyde kimsenin ölmemesi arasında bir bağlantı kurulacağı beklentisindeydim. aslan'ın geçmişi ile yüzleşmesi sonrasında ölmesini bekliyordum ama film aslan'ın geçmişi ile yüzleşmesine fazla girmedi. film  daha çok komedi unsuru ile ilerlemek istemiş ama daha fazla vicdan muhasebesi konularına gitmeliydi bence. film bitince bir şeyler eksik kalmış gibi hissettim.

aslan'ın ölümünün kendisini asarak gerçekleşeceğini tahmin ediyordum ama film  muğlak bir son ile aslan'ın bu intihar girişiminin başarılı olup olmadığını göstermeyerek sonunu bize bırakıyor.