bazen insan olduğumdan bile şüphe ediyorum dedirten başlık. etrafta uzaylı gibi dolaşmak çok yorucu oluyor. herkesleşmek için neler vermezdim.

1000'e yakın entry'm var, hiçbiri sansüre maruz kalmadı.

bazıları temizlik nedir öğrendi.
ben ise düzenli ders çalışmayı ve yemek yapmayı ilerlettim.

light ürünler.. yahu zaten tatsız tuzsuz bir şeysiniz, esasen zayıflamaya da katkısı olmayan, saçmasapan işlenmiş ürünlersiniz siz ne diye bu kadar pahalısınız? bu ne özgüven aloooo? light ürün yiyerek kilo vereceğime işlenmemiş paketsiz gıdalarla beslenip fıstık gibi kilo veririm ki zamanında verdim de*... canım çok çekerse, light ürün falan yemem ne o öyle çakma gıda gibi.. gider adamakıllı istediğim yiyeceği yerim, sonraki gün detoks yaparım. light ürünlere prim vermem arkadaş!

eskiden atari salonlarında kollu makinelerde oynanan bir oyundur.

öğrencilik yıllarımda okula gelip bizim 9 kişilik ekibimizden kimseyi okulda bulamadığım zaman nerde olduklarından adım gibi emin olurdum. hemen bir dolmuşa atlayıp hugo land’e gider ve bizim ekibi dyna blaster başında ellerinde jetonla beklerken bulurdum.

çok önemli bir oyundu bizim için. kimin oyunu ilk olarak bitireceği daha da önemliydi. spoiler olmayacaksa söyleyeyim ben oyunu bitirmeyi başaran üçüncü kişi olabilmiştim.

oyunun temel mantık çok basit: belirli noktalara bomba koyarak düşmanları yok etmeye çalışırken bir yandan da hayatta kalmanız gerekiyor. bir labirentin içinde çıkılan yolculuk elbette ki geçilen her turla biraz daha zorlaşırken oyun hızı da turdan tura artmaktadır. koyulan bombaların gücünü, menzilini doğru ayarlamak ve kendi koyduğunuz bombalarla ölmemek turlar ilerledikçe daha zor ama daha heyecanlı bir hal alacaktır.

oyunun bendeki hatırası çok büyük ve unutulmaz. oyun daha sonra bomberman adıyla atari oyunu ve bilgisayar oyunu olarak da tasarlandı ve o zamandan bu zamana hala tutkuyla oynamaya devam eden insanlar var.

ne güzel parça seçmiş yüzlerde tebessüm oluşmasın mı ? iyi yayınlar..

yaşanıp yaşanmadığı hala bir muamma olan, üzerinde uzun tartışmaların döndüğü, bu kadar insanın canlı yayında duyup tolga abinin ısrarla reddettiği 20. yüzyıldan 21. yüzyıla taşınmış en gizemli konuların başında gelen olay.

şahsi favorim :

sırbistan ile karadağ arasında bulunan tarihi bir boşnak bölgesi. osmanlı'nın balkanlardan çekilirken kalan en son sancağı burası olduğu için bu isimle anılmaktadır. sırbistan'da kalan kısmının en büyük ve yönetsel şehri yeni pazar şehridir.

bütün sevdiğim beraber eğlendiğim insanlarla pandemisiz, virüssüz bir ortamda konser ya da festival.
kimseyi umursamadan eğlenmeye, bağıra bağıra şarkı söyleyip dans etmeye, sevdiklerimle bi arada olmaya çook ihtiyacım var ya*.

karşısındakine "senin için şunu yaptım" dedirtecek kadar kör kimselerin vermiş olduğu nankör karşılıktır. takdir edilmesi gereken tek bir yan vardır, o da tutarlılık.

pinhani şarkısıdır. onu da şuraya iliştiriyorum tık

insan kitabı okurken kendini bozkırın ortasında hissediyor. tasvirler muhteşem. yazarın sabit can tiplemesi üzerinden mankurtluk uygulamasını anlatması ve milli benliğe, birlik beraberliğe dönüş çağrısı yapması, bunu yaparken kitabı ideolojiye boğmaması çok güzel. anlatımda didaktiklik sezilmiyor yani. hani "bunu yapma, şunu yap gibi." onun dışında kitapta çokça aşk da var. karakterler arasındaki aşk, eski anlatılardaki aşkın aktarımı... yazar deveyi bile bir tip olmaktan ziyade bir karakter olarak anlatmış yaramazlıkları, güzelliği, asaleti. bozkır şartlarında onunla kurulan bağ...mesela kitapta yedigey'in eşi için avladığı balık anlatılıyor, öyle güzel betimlenmiş ki, hala aklımda. sadece türk dünyasının değil, dünyanın en değerli edebiyatçılarından birinin en güzel eserlerinden kısacası. çünkü yazarı yaşadığı topraklardan, oralara olan sevgisinden beslenerek yazmış.

"burada ruhları incitemezsin o dünyadaki hayatın amacı" cümlesi her şeyi özetler nitelikte..

o kadar çok var ki..
•altında deniz olan bir uçurumun kenarına gidince istemsizce zihnimde "aşağı atlasam ne olur, en fazla ne olabilir ki, çok da güzel olur" gibi cümleler oluşuyor.
•ağlarken birden gelen kahkaha atma isteği.
•kalabalık bir ortamdayken herkes beni izliyor hissiyatı.*
•beni gerçekten hiç kimsenin anlamadığını düşünüyorum.
•bazen bazı şeylerin olacağını hissetmekten çok biliyorum. daha önce aynı şeyi yaşamışım gibi.*
•ansızın gelen "çikolata ne kadar güzel bir nimet" düşüncesi.
not: umarım sadece bana olmuyordur bunlar.*
not2: aklıma geldikçe editleyeceğim.

çaresizliği insanın iliklerine kadar hissettiren cümledir. aslında hem duygusal hem de akılsal yönden baktığımızda sarf edilmesinin saçma, cahilce hatta anlamsız olduğunu düşünebiliriz. ancak hayat her zaman her şeyin doğru ya da akılcı olmasına izin vermiyor.
insanlar bunu söyledikçe, ve bunu söyleyen insan sayısı arttıkça, işler zorlaşıyor, maaşlar azalıyor, işverenler çalışanlarına daha beter davranıyor. hal böyle olunca hem toplum için, hem kişinin kendisi için sarf edilmesi oldukça zararlı bir cümle oluyor kendisi.
ancak, bunu söyleyen/söylemek zorunda olan kişilere kızmak mümkün mü? çöken bir ekonomide, azıcık bir maaşla çalışmaya mahkum milyonlarca insan var. hatta günü geçirebildiklerini söylemek bile yanlış olur. bu insanların işini elinde tutmak için ya da yeni bir iş bulmak için bu cümleyi söylemesinden daha olağan bir şey yok. çaresizlik insana her şeyi yaptırıyor çünkü.
bir gün kimsenin söylemek zorunda kalmamasını umduğumdur aynı zamanda.

putin aşı mız , kalaşnikof'muz kadar etkili diyor, adam malına güveniyor demekki.

nickaltına ikinci gelişim.baktım ki ilk yazdığımda çok eksik kalmış herşey.gelmişken de görüyorum ki buradaki çoğu yazar tarafından çokça seviliyor. onu farklı kılan tevazü sahibi biri olması.öyle ki sözlükteki motivasyon kaynağımdır kendisi.hitabeti çok güçlü enerjisi ışık parlaklığındaki bu bal iyi ki bu sözlükte.hem tanımlarda hem mesajlarda hep olumlu bir etki bırakır bende. iyi ki tanımışım senin gibi güzel insanı...
ada vapuru yandan çarklı...

girdiği her ortamda etrafi neselendiren biri vardır ya işte tam olarak o. gayet neşeli ve sevimli. * bu güller senin için...