çok severek dinlediğim bir şarkıdır hatta türkçe versiyonu da yapılmıştı eğer bulabilirsem editlerim.

kütüphaneye sabahın altısında gidip akşama kadar çalışıp akşam da bir yerde oturup rahat rahat yemek yiyip kahve içmek ve vapura binmek.

mısır medeniyetinin tarihi çağlara geçmiş olduğunun kesin kanıtı olan yazıdır.

ak pelikan en büyük göçmen kuş...
tarlada veya yolda yürürken, üzerinizden devasa gölgeler geçiyor... fırt fırt fırt...
gayri ihtiyarı kafanızı gökyüzüne çevirdiğinizde görüyorsunuz bu arkadaşları. kuş kuş değil; mübarek boeing 737 ...
;

son zamanlarda hayatımı tümden değiştirmek için canımı sıkan çok güçlü bir istek duyuyorum. bir de sanki hayatımdaki kimse beni gerçekten tanımıyormuş gibi bir hisse kapılmaya başladım. bu sinsi düşünceler tam da gelecek zamanı buldu, neden şimdi bilmiyorum ama bir şeyler yapmazsam ufukta hüzünlü zamanlar beni bekliyor. ağlayarak günlüğüme yazıp* topraklama yapmam gerek.

21.00 da konulu ve konuklu yayınımıza bekleriz diyip göndersem tanımı, ne yapabilirsiniz ki?

neyse azcık bahsedeyim.
acıyla başa çıkma yöntemlerimizi -varsa sizin bi yönteminiz dinleriz de-
psikolojik şiddeti
ve vakit kalırsa biraz da mavi dolunayı konuşalım diyorum, ne dersiniz?

konuğumuz sirinprof ve aykut ve ben falan

duyurmaya üşendiğim yayın, akşam için hayırlısı be gülüm diyorum.

ekşi sözlükte çok mükemmel tanımlar girildiğini sanan bir yazarın açtığı başlık.
yahu gir oku bugünü gündemi baştan aşağı.
ne format var ne bilgi.
varsa yoksa küfür, sen ocusun ben bucuyum geyiği.

geçiniz yani bu kalite zırvalarını.

yönetim açıklamalarıyla tüm artı oyları kapan yoldaş benjamin'e inat!

kurşuni renkler

bir arkadaşım kanser hastası yakını için seslendirmişti bu enfes şarkıyı. nerede duysam ben hep o âna giderim. hüznün bir rengi varsa benim için kesinlikle budur.

''ne olur baharlarımı bırakın bir süre daha
tanıdık değil bana güz''

efendim, hangi birini anlatayım. bilinçaltım 6. yüzyıl batı avrasya bozkırları gibi. aklıma ilkin birkaç yıl önce gördüğüm geldi. kopuk kopuk:
hatırlayamadığım veya olmayan bir sebepten ötürü dekan beni üniversite bahçesinde kovalıyordu. onu bir şekilde atlatıp amfiye girdim. kürsünün orada bir kahvehane masası, üstünde iskambil destesi, 4 sandalye var, yalnızca biri dolu. oturan elemanı yandan görüyorum ama tanıyamıyorum bir türlü. gitgide masaya yaklaştım, bir baktım ki ömer seyfettin. sandalyelerden birine oturdum, o kartları eline aldı, başladı karmaya. -ek bilgi: o aralar amansızca pis yedili ve batak çeviriyorduk arkadaşlarla- dağıttı, iki üç kart oynadık, sonrasında bi' sırıttı "al ulan sana" dedi ve suratıma sahte jokeri fırlattı... senaristliğini onur ünlü yaptı herhalde bu rüyanın, başka açıklaması yok.

aramadığım için olabilir hatta beni bulmaya çalışanı bile durduruyorum.
belki de ruhum eşsiz, bilemiyorum altan.

bugün geldim 2 saat sonra yazar oldum.sanırım ben oluyorum.teşekkürler.

kimse için sandığınız kadar değerli değilsiniz.

sizin online olmanıza aynı sebepten olabilir. endişe etmeyi gerektiren bir durum yok. ya da var mı? bilemiyorum

gene evlileri her gün iskender kebap yiyor zannedenler sekse bağlamış olayı.* e herhalde seks elzem ve güzel ama ilk şart değildir. ilk şart o insanın her haline gocunmadan, gıcık olmadan tolera edebilmek ve de sevgi, saygı, huzurunu baki kılabilmektir. hee hiç evlenmemiş adam gelmiş edebiyatı yağsız kıyma gibi çekiyor diyenler de haklıdır ama teoride de olsa benim fikrim bu yönde.(bkz: swh)

inanmadığı dinin kendisine ızdırap olduğu ateisttir.

bu ayrımcı başlıkların bitmesi dileğiyle.

emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. keşke biraz daha geç katılan ve yuvarlak masaya dahil olamayan arkadaşlarla da sohbeti koyulaştırabilseydik. ya da masa daha büyük olsaydı * artık diğer sefere.