cengiz dağcı romanıdır. öğrenciliği sırasında rusların yanında 2. dünya savaşı'na katılmak zorunda kalan daha sonra da almanlara esir düşen kırımlı sadık turan'ın hikayesi anlatılır romanda. sadık turan'ın hayatı aslında tüm kırım türklerinin hayatıdır. ruslardan zulüm ve düşmanlıktan başka bir şey görmeyen sadık turan ve kırımlılar, almanlardan da iki yüzlülükten başka bir şey görmezler. türkistan lejyonu adında birlik kuran almanlar, vatanlarını geri kazanma vaadiyle kırımlıları kandırırlar ve ruslara karşı savaştırırlar. kitapta da sadık turan'ın bu süreçte yaşadıkları anlatılır. rus ordusuna katılması, esir düşmesi ve türkistan lejyonu...
cengiz dağcı da savaş döneminde benzer şeyler yaşamış. rus ordusuna katılıp almanlara esir düşmüş. demiştim ya sadık turan'ın hayatı aslında tüm kırım türklerinin hayatı diye. cengiz dağcı da o kırım türklerinden biri sonuçta. kendi hayatını anlatmış aslında sadık turan'ın ağzından cengiz dağcı. onun hayatını araştırdıktan sonra kitap daha da bir anlam kazanıyor. başlamadan önce cengiz dağcı'nın hayatına göz atmanızı tavsiye ederim. eğer bu eseri beğenirseniz devamı niteliğinde olan "yurdunu kaybeden adam" adlı eseri de alabilirsiniz.

pericles gibi geldiğim bu şehri, yeni yaralarla, zırhım eski bir kumaş gibi dökülmüş halde terkediyorum. bazı yenilgiler, büyük zaferlerin o kadar da büyük olmadığını farkettiğinde başlıyor. edebiyata sığınıyorum, kan kaybeder gibi kelime kaybederken bile. tek bir yerinde bile bir savaş kaybetmediğim bu şehri, delik deşik bir halde geride bırakıyorum. ilk adımımda yüzüme vuran aydınlık şimdi son kez sırtıma vuruyor, gölgemi şehrin dışına taşırarak. hasbelkader ayaktayım, göğsümde bunca yara varken, hasbelkader ayaktayım muhtemel. bir dolu kurşundandır yüreğim. bütün dünya benim varsayıp merdivenlerini geçtiğim bu şehirden, ufak bir toz tanesi olduğumun bilincinde dönüyorum. zaferlerden yoksun koca bir hayata, bir mağlubiyet daha ekleyip dönüyorum sırtımı .

...ve bilmiyorum, insanlar savaşları nasıl kazanır, hiç bilmiyorum. yorgun argın, ayakta duramayacak kadar yara içindeyken hangi mücadeleden galip çıkar insan, bilmiyorum. bilmiyorum, bunca umutsuzluğa rağmen ayakta kalmanın ne kazandırdığını. çürüyorum, içten içe . koca bir yükü sırtımda taşımaktan darmadağın halim. hiç sevilmiyor oluşum bir nişan gibi zırhıma iliştirilmiş, pericles gibi girdiğim bu şehri, akhilleus'dan bin beter terk ediyorum. yorgunum, bulduğum ilk bedenin üzerine yığılıp kalacak kadar. cümleler silikleşiyor, kafamın içi yangın yeri. içimde bir şey öldü , biliyorum. ölmez sandığım bir şeyin, cesedini yakıyorum içimde. ben, bugün ilk kez bir tanrıya yalvarmanın hayalini taşıyorum bir meşale gibi. arkamda bir şehir var, içinde kendimi de yakmak istediğim. bir çok uzvum eksik, yine de sürünmeden terk ediyorum. biraz daha yaşamak için kaçtığım ne tür zarar varsa, içinde buluyorum kendimi artık, yaşama bir parça inanç gösterecek cürreti bulamadığımdan. içten içe ölüyorum ve biliyorum ben öldükten sonra kimse bir kitap gibi beni okuyamayacak.

yaşım 27, sylvia plath'i gereğinden daha erken anladım.

tüm maruzatım budur.

idealliği kadının vajina genişliğine göre değişecek boyut. bazen fazlası işine yaramaz bazen ufağı.

tek perdelik bir oyunda
sen ve ben,
başrolü paylaştık birlikte.
seneryoyu ilk gece okuduk,
hikâyenin sonunu öğrendik
sonra ustaca oynadık bu oyunu.
oyun bitti
perde kapandı
ve sen, gittin...

milli değerimiz ajdar'ın özgün bir yapımı;
şurup gibiyim şurup
turp gibiyim turp turp
ben ateş sen barut hmmmm
öptüm seni şap şup (haşaaap haşuuuup)

akasya durağı tırın tırırın sinan.

sokak ortasında sevgilisini, eşini dövenleri normal karşılar da öpüşmesini yadırgar bu millet.

wuu çok korktuk aman allahım ne yaptık biz kendimize böyke dr charles ne anasının hamı ise. lan pembe kıçlı dingil doktor tanesi ben zaten tc vatandaşıyım. aşı bana bundan daha kötü ne yapabilir.

30 yaşındaymış hanımefendi az önce baktım. instagram hikayesinde özlem hanım ve uğur beye teşekkür ederek aşı oluşunu paylaşmış. demek ki biontech aşısıymış.
sorularımun muhatabı var mı emin değilim ama soracağım:
60 yaşa aşı sırası henüz gelmişken aşı olmasının yaşla alakası yok. o zaman kronik bir hastalığı mı var?
insanlar yaşları geldiği halde, randevularını aldıkları halde aşı olamazken bu hanım nasıl oldu?
sağlık çalışanı, adliye çalışanı hatta futbolcu bile değilken hangi öncelikle aşıya ulaştı?
eşi de bildiğim kadarıyla 60 yaşından büyük değil, o halde?
benim kronik rahatsızlığı olan kocam aylardır bir umutla her gün e-nabızdan randevu alacağı güne bakarken bu yaşta bir kadının aşı oluşunu kabullenemiyorum. hasta hakkı, kvkk falan anlamam nasıl aşıya ulaştığını herkesin bilmesi lazım.

edit: crohn hastalığı nedeniyle aldığı ilacın bağışıklığını baskıladığını yazmış. geçmiş olsun. anlamadığım o aşı olma görüntüsünü neden paylaştığı? 60 m kişi aşı beklerken bu neyin cakası?

iki insanı birbirine bağlayan en ilkel ve en uygar ilişkidir.

yılışık, yapmacık tiplerle uğraşmak zorunda kalmazsın.

makas kullanmak. cezve tutmak. ukulele çalmak. konferans sandalyelerinin solaklara göre olanını bulamamak.

koku kaydedici.

sevdiğimiz insanların ve mutlu olduğumuz anların kokularını kaydedebilmek, o günleri anımsadığımızda kokuyu içimize çekip anılarımıza doğru zamanda yolculuğa çıkmak...

acı yeşil biber ile yapılan patates salatasının ardından revani yemektir. tabi yanında çay.
çay demiş miydim, çay önemli.

ıslak ve gri

neden erkeklerin fikir beyan ettiğini anlamlandıramadığım durum,sizin bünyenizde gerçekleşmeyen bir şeyi eleştirmek ve subjektif tespitler yapmak saçma.

kadınlara karşı olan nefret hukuki olarak da kanıtlanmıştır.

dünya'da sayılı türkiye'de tek mersin şehir mezarlığı : dine bağlı ayrılıklar silinmiş gibi

cig patatesi elma zannedip, gercek elma yedirmeye calistiklarina beni kandiriyorlar zannediyordum. kirmamak icin annem her gun cig patates yedirmis.