film bir fabrikada başlıyor. sistem takır takır işliyor, çarklar dönüyor, işçiler işini yapıyor. sonra bir kaza oluyor ve her şey işverenler için tersine dönüyor. işçi bir şekilde ölüyor. son sahneye geliyoruz ve iş makinaları çalışmaya devam ediyor. sistem işlemeye çarklar dönmeye devam ediyor. işte bu kadar basit. yönetmenin tabiriyle mide bulandırıcı gelişmeler böylece yaşanıp bitiyor. ahlak ve vicdan gibi konular göz ardı ediliyor çünkü makinalar çalışmak zorunda. insan hayatının önemi yok.

filmin başkarakteri ezik büzük bir tip. ailesiyle tam anlamıyla tanışmamış, sigara içtiğini gizliyor, kız arkadaşının söylemesiyle sakal tıraşı oluyor, ses çıkaramıyor, hep alttan alıyor ve eziliyor. ailesiyle ve dünyayla tanışma sebebi bu kaza oluyor. abisi ve babasının vicdansızlığını görüyor ve dünya başına yıkılıyor.
filmin son sahnesinde işçilerin çalışmasına ve iş makinalarının devam etmesine şaşırıyor. hayat akmaya devam ediyor ama karakterimiz buna şaşırıyor. hem ailesini hem gerçek dünyayı tanımış oluyor.

filmde tek plan çekilen sahnelere bayıldım. özellikle avukatın olduğu yemek yenilen sahneye bayıldım. sanki sahnede beşinci kişi olarak oturuyordum ve odanın içerisindeydim. bunu hissettirmek zor bir iştir yönetmen bunu yapıyor.

filmde saklanan ve öğrenemeyeceğimiz bir sürü olay oluyor. kadir'in verdiği parayı murat'ın eşi alıyor mu bilmiyoruz. kadir'in sevgilisi amerika fikrine ne cevap veriyor bilemiyoruz. filmin son sahnesinden sonra neler oluyor bilemiyoruz. yönetmen sanırım bunları bize bırakarak sorgulamamızı istiyor. üzerine bol bol düşünülmesi gereken bir film. güzeldi. yönetmene saygı!