biz boşa havlayan bir sokak köpeği gibiyiz. iç politika dış politika fark etmez, "asarız, keseriz, yaptırım uygularız, hesap sorarız!!!" diye hırlarız ama iş ciddiye binince boynumuzu eğer kaçarız. türkiye artık böyle bir ülke.

o yüzden tanım şöyle: italyanların yanlış tespitidir.

yönetmenliğini alejandro amenábar'ın yaptığı, 2004 yılına ait başrollerinde javier bardem'in oynadığı ispanyol yapımı dram filmidir. 30 yıl kadar önce geçirdiği kaza sonucu tetraplejik durumda yaşamaya başlayan (vücudun boyundan aşağısında görülen felç durumu), eskiden gemi makinestliği yapmış ramon’un (javier bardem) hayatının son dönemleri anlatılmaktadır filmde. deniz ve özgürlük aşığı olan ramon, yatağa bağımlı kalması nedeniyle tek çözüm yolu olan ötenaziye karar vermiştir. onu düşüncesinden vazgeçirmeye çalışanlara ve devletin işleyişine karşı hayatın anlamını farkettirecek yaklaşımları ile bizleri empatiye ve sorgulamaya yönlendirmektedir. biraz da inancını sorgulamaktadır ramon aslında. anlamsız bir hayat yaşamaya da değer değildir ona göre, ötenazi ile çok sevdiği özgürlüğüne de kavuşacaktır.
---
film, türünden dolayı yavaş bir işleyişe sahip ama verdiği mesajlar nedeniyle zaman ayırıp izlenebilir bir filmdir. aksiyonlu, hızla sonuçlara ulaşan türden filmlerdense, nedense zamanın yavaş işlendiği ve verdiği mesajları yavaş yavaş kafanıza sokan bu tür filmleri son zamanlarda daha çok seviyorum. hızlı geçen bir hayattansa, yavaş ama sindirebildiğimiz bir hayatı isteyebiliyoruz yaş geçtikçe belki de ondandır. filmi, javier bardem’in oyunculuğu için izlemiş olanlar çoğunluktadır.

filme ait bir kaç replik:

"biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum."
---
rahip: hayatı elinden alan özgürlük , özgürlük değildir.
ramon: özgürlüğü elinden alan hayat da hayat değildir.

yandım a dostlar. yazarı okumaya başladım ve duramıyorum. her yazdığını okumak istiyorum. burda yazarı öveceğim kusura bakmayın. ilk fareyi öldürmek kitabını okudum. kalbimin tam ortasından vurdu beni. sonra pansiyon huzur. yine hayran oldum. şimdi de ölümün ağzı. yine çok sevdim. yine farklı bir konu. yine etkilenmemek üzülmemek elde değil. bu adamın kitaplarından keder ve gözyaşı akıyor resmen.

kitabımızın konusu ise maden ocakları. yer zonguldak. almanya önüne gelene savaş açmış. bizim ülkemizde de insanlar harp var diye öyle kötü şartlarda, insanlık dışı şekillerde madenlerde çalışıyorlar ki ciğer dayanmaz. bu ülkede madenciler hiçbir zaman gün yüzü görmedi. kitabı okurken insanlığımızın ve iş güvenliğimizin günümüzde de yerlerde olduğunu hatırlıyoruz. en yakın örnek soma maden faciası. eskiden şartlar daha zormuş tabii ki. insanlar yarı aç çalışırken bir de yok yere dayak yemeleri, hakaretlere maruz kalmaları. madenden kaçsalar jandarmayla geri getirilmeler, kaçtıkları için geride kalan kadınlarına yapılan işkenceler. kanım dondu okurken. ülkemizin tarihine ışık tutan, vicdanımızı sarsan harika bir kitap. yazarın okuduğum diğer iki kitabı gibi bu da mutlaka okunmalı.

gözler....*

3 subay bölümünü aşırı zorlanarak geçtiğim oyun. ama genel olarak başarılı bir oyun olduğunu söylemek mümkün. görsellik özellikle üst düzeydi.

hayatın ekşınına yetişmeyen ancak kovalamayı da bırakmayan herkes için bülent ersoy'dan alışacağım çalınmasını umaraktan güzel yayınlar dilerim.

sözlükteki trollerin açtıkları başlıkları okuyup tüm laflarımı bir hışımla anında hazırlayıp tam yazacakken sanki elektrik çarpmış gibi bir anda kendime geliyorum ve parmaklarımı usulca klavyeden çekiyorum.

1957 yılında ralp berger tarafından kurulan bir motorsiklet çetesidir hell's angels
16 yaşında bir çocukken, sen tut orduya katılabilmek için evrakta sahtecilik yapıp yaşını büyüt. bu ortaya çıkınca ordudan atılıyor. ve 19 yaşındayken kuruyor çeteyi. ilk logoyu çok aramama rağmen bulamadım internette, bence o çok daha havalı şimdikinden. bulan başlık altında paylaşırsa seviniriz.
bunlar büyüdükçe büyüyorlar. ve organizasyon yeteneklerini kaybetmeye başlıyorlar. bir çok suça karışan bir örgüt haline dönüşüyorlar.
uyuşturucu ve torbacılık faaliyetleri ile uğraşıyorlar. özellikle lsd nin verdiği halüsünasyonlar ve psikotik şiddet eylemleri ile iş çığrından çıkıyor.
california baş savcısının hazırladığı bir rapora göre montrey'de toplu tecavüz vakasından bu örgütü sorumlu tutuyor.
dahası her yerleşkede meleklerin şubeleri bulunuyordu, şubeler arasında rekabette artıyordu. şubeler arasında savaşta çıkmıştı.


1985'te tarihe lennoxville katliamı olarak geçen olayda, bir şube diğer şubeyi lennoxville, quebec'te bir binaya davet ediyor. davete icabet eden üyeler kafalarının arkasından vurularak, lawrance nehrine atılıyorlardı.
1994'yılında ise uyuşturucu dağıtımı tamamen şubeler arasında savaşa dönüşmüştü.
halen aktif bir gruptur kendileri...

the rolling stones ile ilgili mazileri için; #1122484
jefferson airplane ile ilgili mazileri için, #1122596
''''

en.wikipedia.org/wiki/Lenno...
en.wikipedia.org/wiki/Sonny...
en.wikipedia.org/wiki/Hells...

böyle bir platformda kadınlar neden sizin saçma güzellik açlığınızı doyurmaya çalışsın düşündünüz mü hiç.

gelmesini istediğim ve beklediğim bir özellikti. aktif kullanımı arttıkça teknoloji, tarih, sinema vb. kategorilere bölünmesi muhtemel.

- ismail abi!
+hooop!
-ben napıcam şimdi
+yapacak bir şey yok mecnun beklicen hatta gel beraber bekleyelim
-nasıl bekleyelim ya burada mı beklicez
+beklicez tabii elbet o gemi bir gün gelecek!

bütün günü dolu dolu yaşayacak olan insandır.

(bkz: su çok güzel gelsene)

mesleğim gereği eskiden pek çok pilotla tanıştım.
yaşadıkları anekdotları anlatırlardı.
kimilerini göğsüm kabararak, kimilerini hüzünle dinlerdim.

çok eskilerde türkiyede meşhur iki tane hava üssü vardı.
biri eskişehir diğeri konya hava üssü idi.

dog fighter denilen, havada uçak muharebesi eğitimleri konya ovasında verilirdi.

tanıdığım pilotlar arasında devrecilik veya sınıf arkadaşlığı diye bir kavram vardı.
yani üç, beş tanesi, bir vesileyle sıkı arkadaş olurdu.
genelde beraber gezerler, ayrılmazlardı.

bir gün bu kankilerden bir grup pilot işyerimize geldi.
bir tanesi eksik.
hani dedim, mehmet nerede ?

dedilerki, dün konya ovasında düştü ve şehit oldu.

uçağı arızalanmış.
telsiz konuşmalarında, uçağı terket komutu verilmiş.
yani pilot fırlatmayla atlaması gerekli.
fakat uçak şehrin üstünde.
eğer uçağı terkederse, uçağın şehre düşme ihtimali var.

emre itaat etmemiş.
uçak, şehri terkedinceye kadar, mehmet pilot uçağı terketmemiş.
şehri terkedinceye kadar ise uçak çok fazla irtifa kaybetmiş,
ve pilotun hayatta kalmasına yetmeyecek kadar yere yaklaşmış.

sonuç....

mehmet pilot sivil insanların hayatını kurtarmak için, kendi hayatını feda etmiş.

bu vatan sizin gibi evlatları olduğu için ayaktadır.

bu vatan sizin gibi evlatlarına minnettardır.

önünde saygıyla eğiliyorum.

ruhun şad olsun mehmet.

şiir yazmak..

okula gidilecek
ders çalışılacak
saygınlık

oldukça benzer kavramlardır. sıkça karıştırılırlar.
kıskanmak daha negatif bir haldir. başkasında olan sende olsun istersin ama onda olmasını istemezsin. ona yakıştıramazsın.
her ne ise kıskanılan şey, sana daha çok yakıştığını düşünürsün ve sahip olmak istersin.
aynı zamanda güçlü bir duygudur da kıskançlık, yoğun bir enerjidir. kesinlikle hissettirir kendini.
kıskanan ve kıskanılan bünyede, o ya da bu şekilde negatif etki yapar.
bu yüzden o arkadaşlık da bir şekilde biter.

imrenmek ise biraz daha farklıdır. insan imrendiğinde ister fakat sadece kendinde olsun değil. basitçe ister.
bu istek bencilce de değildir. bir arkadaşının yeni bir araç aldığına sevine bilir. ve imrenedebilir aynı zamanda.
aynı aracın kendine de yakışacağını düşünebilir. ama bu arkadaşı için mutlu olmasına engel değildir.
imrenme istemektir aslında başkasında olan bir şeyi naifçe, kıskanmak ise sadece kendine ait olmasını istemektir bencilce.

yine en güzeli kafa sözlük.

bir kötü ilişki deneyimi bir daha kimseyle muhatap olmamaya bile iter.
karşımda sürekli kıskanc normal sıradan giysem bile oran belli buran belli diye huzur vermeyen bir tipti. ( benim bir anatomim var elbette belli olur tek kişilik çadır giymem gerekir belli olmamasi için)

kadin-erkek, genç-yaşlı tüm arkadaşlarım, hatta kardeşlerim ve kuzenlerimle bile arama barikat ördü. "kimseye zaman ayırma kıskanıyorum tüm zamanın benim olmalı" deyip durdu.

inançsızlığıma saygı duymayıp sürekli imana davet eder,her dakika ilgi ister, saçma kavgalari ( ki beni tanıyanlar bilir ben kavga bile etmem tartışma sevmem uzaklaşırim) saatlerce uzatip ağlama krizlerine sokan bir tipti. ben kavgadan gerilirim, tamam iki atışırsın biter. saatlerce süren kavga çekilir degil benim için.

sonuçta böyle bir şeyin içinde bir daha olacağıma lanet olsun ben kedilerimle takılır ölürüm, kimseyle uğraşmam boyutuna bile getirdi.

bir daha asla ve kat'â hayatıma kimseyi almam. yalnızlığım ve ben mutluyuz.

edit: taşınmış tanım, başlık sahibi ben değilim.

neden saçmalamasınlar demek istediğim başlıktır.
neden saçmalamak yasak mı insanlar eğlenemez mi ?
ayrıca saçmalıkları bir hakaret suç işlemiyorsa bırakın abi saçmalasın insanlar.
cenaze evinde miyiz ne bu ciddi olma merakı.