gregor samsa. bildiğiniz gibi bir sabah huzursuz düşlerinden uyandığında kendini yatağında kocaman bir böceğe dönüşmüş buluyor ve kimse de sormuyor "ne derdin var? neden böceğe dönüştün?" diye. hep bir yadırgama, hor görme, hep bir korku, hatta öfke gösteriliyor kendisine. ben odasına girip altına saklandığı koltuğun karşısına oturarak kendisiyle iletişim kurmak için bazı yollar arar, bulur ve kendisiyle dertleşirdim. belki de bir sabah uyandığında kendini yeniden insana dönüşmüş olarak bulabilirdi.

erkek yazarların regl başlıklarına girip nefret kusmasını laf sokma çabalarını asla anlamıyorum. asıl amaçları farklı onların. manasız yani görmek istemiyorsan engelle geç ne bu tatava dikkat çekme çabaları.

tamamen kendi ayaklarının üstünde duran, tamamen kendine yetebilen bir birey olmayı.

sigara içenlerin yanında su içmeye çalışan

"hiçbir karşılaşma tesadüf değildir."

kader, insandan vazgeçmiyor. an be an yeniden ve yeniden yazılıyor. öyle anlar geliyor ki yapmam dediğin şeyi yapıyorsun, katlanamam dediğin şeye katlanıyorsun, sevemem dediğini seviyorsun, gidemem sanırken bir anda çekip gidebiliyorsun, öldüm diyorsun ama yine de yaşıyorsun.

her sınavda ve her yolculukta aslında en çok kendine yaklaşıyorsun. karşılaşmalar, kaderin mürekkebine dönüşüyor. bu yüzden her karşılaşma aslında bir sınavın hikâyesini örmek için ilmek ilmek çoğalıyor. olmadık yerlerde, en olmadık zamanlarda birileri geliyor hayatına, birileri gidiyor hayatından. 'bütün bunların anlamı ne?' diye düşünürken, kendini kusursuz bir öykünün içinde buluveriyorsun. bir de bakıyorsun ki kendi öykünün içinde yolcu olmuşsun. gittiğin her yer sana çıkıyor, sevdiğin herkes senden bir parça... yani başkalarında bile aslında kendinden bir parçaya çekiliyorsun.

tevfik fikret’ten gelsin:
“yiyin efendiler yiyin, bu han-ı iştiha sizin,
doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!”

hayata geç kaldığını anlamaktır. iş işten geçmeyene kadar anlayamıyor insan anladıktan sonrası da pek parlak olmuyor.

islamın neye ve kime göre etki kaybettiği sorulsa.. cevap yok.
islamın sana bana, makam ve mevkiye ihtiyacı yok. kral ya da aristokrat elitlerin islama girmesi, islamı yücelten veya şereflendiren şey olamaz.
aksine, islama giren izzet kazanır.

kuran'a göre (bkz: insanların çoğu) zaten islamın dışında.

sözlüğe yeni genç ve parlak beyinler katıldığının göstergesidir lakin çoğunu solda yine göremiyoruz.

online listesine bakınca ulan ne güzel taksim meydanı gibi diyorsun sonra akışa dönüyorsun 15 kişi var. 5 i saç baş birbirine girmiş 3 tanesi hala bilgi vermek için uğraşıyor, geriye kalan 7 kişi de goygoycu.

yani bu durumda yeni nick görsen de pek bir şey değişmiyor.

gelirken bakkala gireyim diyorum bir şeyler lazım mı?
küçük ancak yöneltilen insanı mutlu eden sorulardır.

güzel yazılar nadiren güzel oluyor* çoğu birbirine benziyor, o yüzden çok standartlar. ama çirkinler öyle mi, hepsi karakteristik.. seviyorum.
benimki:

bizimkiler şu an oğulları ile konuşuyorlar, evli çoluk-çocuk sahibi oğullarına (baba belli ki kızmış, anne arayı bulmaya çalışıyor, baba hep gergin o eski babalardan, emekliler de) bağırmalı bir nasihat konuşması yapıyorlar. ben de duvarların geçirgenliği yüzünden konuyu bilmesem de üzerime düşen sorumluluğu alıyor ve nasihatlerden faydalanıyorum.

haftada bir-iki gün çılgın torunları bir saat içinde evdeki bütün eşyaların yerini değiştirmek suretiyle gücüne güç katmaya devam etse de severiz kendilerini. hoş görüyor, dert etmiyoruz. başımızın üstünde yerleri var. alt komşuma da elimden geldiğince ses yapmamaya çalışıyorum ama sanırım terlik sesi benden de gidiyordur. kış olunca tabanı ses yapmayan terlik almak lazım.

her şey bir yana başınıza beklenmedik bir iş gelse kapısını çalacak komşularınızın olması şu zamanda, hele de istanbul'da epey lüks bir şey. o yüzden aman ali rıza bey ağzımızın tadı kaçmasın...

bu kitabın adını ne zaman duysam aklıma arkadaşımın tavşanın kitabın kapağını yemesi geliyor ve bir gülme tutuyor.
tanım: güzel bir paulo coelho kitabı.

her gece yatmadan önce uçuk hayaller kurma ve içinde yaşama

gerçekten hiçbir şey için çare bulamayacağını düşünmesi olabilir.

bukovski der ki, hayvanlara aşığım, sorunum insanlarla...

(bkz: küresel ısınma)

umarım çocuğum olursa gelecekte böyle şeyler görmez, yoksa beni neden dünyaya getirdiniz diye bana çok sövecek biliyorum.

öyle vurucu replikler yok aklımda ama her hatırladığımda güldüğüm birkaç sahne var.
1.
manti siparişi gidecektir: bölüm 39
zeliha: adresi bulabilecek misin meryem

meryem: aaa tabi canım burayı biliyorum ben zaten kaç defa gittim bakın  şimdi ilerdeki pasaja giriyom. sağdan üçüncü dükkana sokağı soruyom. onlar sana tarif edince sokağı buluyom. kunduracı amcaya gidiyom. kunduracı amca görür görmez: "allah cezanı versin, yine mi sen geldin !" diyo. sen : "hı" yapiyon. ondan sonra da apartmani tarif ediyo. asansöre biniyom. iki-üç kişi daha gelince asansör "fiyt" kalkıyo. ondan sonra lui...... ha sivali duvarı bekliyom. sivalı duvarı görünce "aaaaa ben burada inecektim. n'olur beni indirin!" diye bağırıyom. bu sefer herkes bi telaş, bi panik, asansörü durdurup seni aşağı kadar indiriyolar. tam karşındaki zile basıyon, işte orasi. bitti yani !

5:59

2.
vahit çocuğuna isim arıyordur*

vahit: değişik bir şey yok mu şöyle be
haydar: bizim sınıfta bi kız bi oğlan var ikisinin de adı okyanus
sabit: çok uzun emmi
haydar: deniz olsun
sabit: uzun uzun
haydar: göl
sabit: kısalt kısalt
haydar: su
sabit: daha kısalt
haydar: abooow kurudu çocuk be

28:05