--- alıntı ---

"uyuyalım. insan uyudu mu her şeyi unutur."

"seni yüreğimde canlandırarak öldürdüm."

"çocuk yüreği unutur ama affetmez."

"neden benim gibi yapmayı ögrenmiyorsun?"
"sen ne yapıyorsun ki?"
"kimseden hiçbir şey beklemiyorum. böylece hayal kırıklığına da uğramamış oluyorum..."

"üzgünsün diye, ağlaman gerekmiyor."

"önemi yok."
tam tersine, çok önemliydi. öyle üzgündüm ki, o kadar büyük bir hayal kırıklığına uğramıştım ki, o an ölmeyi istedim.

"sevginin ne olduğunu gerçekten keşfettiğimden beri, bütün sevdiklerimi sevgiye boğuyordum."

"- neden hiç mutlu değilsin zeze?
+ neden mutlu olmalıyım?
- çünkü dünyaya bir kere geliyoruz.
+ iyi ki bir defa geliyoruz portuga.
- neden?
+ ikinci bir hayatı kaldıramazdım."

"sevgisiz bir hayatın hiçbir anlamı yok."

"+ babam beni dövdüğü için herkes beni dövüyor ama sorun değil. onu öldüreceğim!
- ne! babanı mı öldüreceksin ?
+ onu içimde öldüreceğim, birini sevmeyi bıraktığında içinde ölmeye başlar."

--- alıntı ---

70 yaşındaki teyzemle, annemle sohbet ederken kendimi genç hisseden ben burada yaşlıyım. garip geliyor insana. hani kendine yaşlı demek istemiyor insan, konduramıyor. yaşla birlikte aslında talepler daha azalıyor ve netleşiyor. kimden ne talep edeyim ki kıvamına geliyorsun. çünkü biliyorsun ne ekersen hayatta biraz da onu biçiyorsun. bu ülkede yaşamanın verdiği zorluklar, hayatın yorgunluğu üzerine bir bir çullanıyor. sonra sakin bir boş vermişlikle iteliyorsun, öteliyorsun. talep değil de dileğim var. bol geyikli, gülmeli, kahkahalı , biraz hüzünlü ve mutlaka dengeli olsun yaşam.

(bkz: yaran yanlış okumalar)

bayram mesajı geldi dün. diyor ki ibrahim'deki teslimiyet bizde ne arar? biz ancak koç kesebiliyoruz. yani diyor ki rüyamda allah çocugunu kes dese ve yeterince imanlı olsam çocuğumu keseceğim. bu derece akıl ve vicdandan yoksun bir teslimiyeti arzuluyor. ulan bu din denen meret hakkaten 3 çocuğun varsa birini kes deseydi keserlerdi lan bunlar. bir de canı acımıyor allaha yükseliyor diye bahane bulurlardı. bu dinciler beni bazen gerçekten korkutuyor arkadaş. vicdan, mantık yok bazılarında. allah demiş doğrudur diye sorgulamadan dümdüz gidiyorlar.

soruyu soran yazara cevaben benimdir. cumhuriyet'in ilanından sonra, kadınlara seçme ve seçilme hakkı tanındıktan sonra araç kullanabilmeye başlamıştık.. o zamandan beri bu teyzeniz direksiyon sallar..

şuan hangimiz değiliz ki?

sözlükte reenkarnasyon varmış.
tercihen gitmiş olanlar, geri dönmüş....
hg.*

dokunma ya da sürtünme ile elektriklenme olarak da bildiğimiz, farklı malzemelerin birbirine temas ederek elektrikle yüklenmesi durumu.

mutfağın olmazsa olmazı, kadın çantalarının, bavulların olmazsa olmazıdır. ondan öncesini düşünemediğimdir.

genç kardeşlerimiz ilk geldiklerinde türkiye'de her şeyin güzel olduğu, fiyatların uygun olduğunu belirttikten sonra, artık hayat iyice zorlaştı, yok efendim 10 tl verdiğim sigaraya 20 tl veriyorum minvalindeki isyanları. bu kardeşlerimiz bir an önce almanyaya geçmek istiyorlarmış. bu ülkede yaşam standartları iyice düşmüş vesaire.

link

(bkz: mirket)
şu tatlılığa bakar mısınız?
<3

çaktırmadan duam tutmuş mu acaba diyerek yoklama çekmektir. karşı tarafta ne nazik insan diye düşünüyordur kim bilir*.

ben daha çok benimle konuşurken başkalarıyla konuşuyor mu, konuşuyorsa kimlerdir acaba, onlarla konuşurken daha çok mu keyif alıyordur gibi sorulara gark oluyorum.

ana konuya gelirsek seviştiyse geçmişte kalmıştır. yeni bir gelecek için geçmişe odaklanamayız.

gayet olağan bir insandır.

insan sağlığı için gelen karantina artık insan sağlığı için sona ermeli. * daha fazla yemek istemiyorum. *

sahile gitmek ve özgürce, istediğim kadar orada denizi koklayıp izlemek.

"çocukla çocuk olmak" deyimi, ne acayiptir ki sıklıkla olumsuzluğa yorulmuştur. oysa ki ne mutlu şu dünyada, çocukla çocuk olabilene.*

sıkıldıkça değiştiriyorum sonuçta benim doğum günüm bu yüzden asıl tarihi unuttum.

kanser, şeker hastalığı ya da yüksek tansiyon mevzusu.

trt1'de yayınlanmış olan, esasen 70'li yıllardaki sağ-sol çatışmasının merkezinde ilerleyen konusu ile türk edebiyatına damga vurmuş cahit zarifoğlu, erdem bayazıt, rasim özdenören, nuri pakdil, mehmet akif inan, alaeddin özdenören ve ali kutlay isimli şairlerin canlandırıldığı bir dizidir.

dizi farklı bir yapımla karşımıza çıkmış. sadece duygusal açıdan bakmaya çalışsanız bakamazsınız mesela. siyasi çatışmaların insanları ne hale getirdiğini yaşamasanız da yaşatır size. izlerken insanı hüzünlendiren bir yanı var. izlerken düşünmek zorunda kalıyorsunuz; neden böyle olduk, nerede hata yaptık diye... ne masumlar, ne yürekliler helak oldu diye...

sonra sadece öfkelenmezsiniz; zaman zaman hüzünlenir, zaman zaman hülyalara dalarsınız. aşık olmasanız bile aşkı tadarsınız. sadece bir an sizi alır götürür. duygularınıza da dokunur. parlayan bir dizi değildir, ben buradayım demez. nahiftir senaryosu, sadece sevdirir kendini o kadar.