leskofça kaymakamı olan ismail paşa'nın oğludur. asıl adı mustafa galip'tir.


(bkz: encümen-i şuara) topluluğunun kurucusudur; ziya paşa'nın ve namık kemal'in edebi kimliklerinin oluşmasında etkili olmuştur.

--- alıntı ---

dünya sağlık örgütü, prof. dr. uğur şahin ve dr. özlem türeci çiftinin yönettiği biontech firması ile amerikan ilaç devi pfizer'in ürettiği koronavirüs aşısına acil kullanım onayı verdi.

--- alıntı ---

link

milli takım marşı değil de daha çok seçim şarkısı gibi olan marş.

yıllar önce ceza'nın kıraç'a attığı diss geldi aklıma. ne kadar haklıymış ceza*

gideyim de tarkan'ın bir oluruz yolunda şarkısını dinleyip kendime geleyim.

bizde karalıyoruz bişeyler

ibrahim tenekeci

patronuna yaratıcısıymışçasına tapmak.

kaçaklar. ülkeden kaçmanın en mantıklı yolunu bulmuşlar çünkü*.

totoliter rejimin getirdiği bir olaylar silsilesinin ilk parçasıdır.artık yeni anayasa da yapılıyor zeki,çalışkan ve hakkını savunan insanlara bu ülkenin vatandaşının tahammülü yok önce bu konuda mutabakat kuralım geleceğimiz çok karanlık gözüküyor.

prensibim gereği borç vermiyorum. denendi. çalışıyor.

alkolü ve alkolü tüketeni sevmediklerini; ellerinden gelse engelleceklerini zaten biliyorduk. bu pandemi onlar için çölde vaha oldu.

gerçek adı cem filiz’dir. yugoslav kökenli türk müzisyen, söz yazarı, yapımcı ve yazardır.

eveeeeet herkese güüünaaaydınn ama en çok:
- dışarıdayken çöp kutusu bulana kadar çöpünü elinde taşıyanlara
- yerlere tükürmeyenlere
- yaşlılara ve çocuklara merhamet gösterenlere
- bir çiçeği dahi koparmaya kıyamayanlara
- işi düşen insanın işini elinden geldiği kadar halledenlere
- kalp kırmaktan imtina edenlere
- bulunduğumuz zamanın yanlışları arasında doğru kalmaya çalışanlara günaaaaaydıııın olsun.
çok güzel bir gün geçirin*

şükür bugünde varoş olduğumuzu öğrendik, hayat ne garip.

uyuyan güzel.

nerede negatif duygu var hepsi içine çullanmış sanki. dışarıya çıksan daha fazla, içeriye girsen daha da fazla. kimseye bir şey olmuyor. kendi kendine ediyorsun, hırçınlığın senin ruhuna izler bırakıyor, bak bakalım o benliğinden taşan nefret kimin boğazını sarmış? bütün pencereler tozlu değil mi? diyelim ki öyle, olmasa başka bir şey görecek misin sanki? gözlerine inen kömür karası perdeler ne olacak? biliyorum bütün bu karanlığı görmezden gelemezsin ancak sen karanlığı içine çekmişsin, önce o seni yutmuş sonra sen onu iliklerine işlemişsin. neden bundan rahatsızlık duymuyorsun peki? neden bu eziyet hoşuna gidiyor? bu kadar mı kıymeti yok canının?

ve bir insan bu kadar mı üşengeç olur?
resmen yaşamayı bile erteliyorsun, düşünmeyi bırakıp eyleme dök artık bazı şeyleri. aksi takdirde sen düşünürken eyleme dökebilmiş insanların çoktan yolun sonuna ulaşmış olduklarını da düşünmek zorunda kalacaksın. iki gram hırsın olsun.

ayrıca kendine eziyet etme işini bırak.
hobi diyorsun da sayılmıyor be o.

zaman zaman benim için de geçerli olan durum.

tanımlarda çok sık olmuyor bu. yazdıktan sonra kontrol ediyorum çünkü tüm yazıyı. yine de arada gözden kaçırdıklarım oluyor ama özel mesajlarda sık sık harf atlayarak yazıyorum. klavyede o harfin tuşuna bastığımı sanıp mesajı yolluyorum. sonra bakıyorum kelimenin birkaç harfi yok. insanlık halidir diyorum ve fazla takılmıyorum.

geç kalınmışlık ya da imkansızlık benim karakterim değildir ve sanırım olmayacaktır yaşı.

24'ünü yarılamış birisi olarak sanırım hiçbir dönem yaşımın insanı olamadım. 21 yaşımda, artık hayatın katlanılamaz bir gerçek olduğunu düşündüğüm yaşta, intihar etmeyi de her şeyi bırakıp toz olmayı da düşünmüş birisi olarak 24 yaşı daha az depresif buluyorum. ama tüm bunlara rağmen, 22 yaşımda tüm hayatımı değiştirebilme cesaretini gösterebildim. sadece bir çocukluk hayalime tutunup o hayalin peşinden gitmeye çalışıyorum ve yapıyorum da.

5 sene boyunca türkiye gerçeklerinin peşimi bırakmadığını iliklerime kadar hissettiğim, hiçbir derde derman olmayacak bir üniversitenin maliye bölümünü bitirdim. çocukluk hayalim ise bu ülkenin bir savcısı olmak. mümkün mü? evet, ama zor. ama ben de vazgeçecek birisi değilim. 5 senede de hukuk eğitimimi bitirsem, 28-29 yaşımda mesleğe atılıyorum. geç mi kaldım? hiç sanmıyorum.

az önce başıma gelmiş garip durum.

esra ile tv kanalı değiştirme tartışması yaptık her zamanki gibi. o, "işte benim stilim" yarışmanın fi tarihindeki bölümlerini tekrar tekrar izliyor, bense discovery channel'da hurda savaşçıları programına bakmak istiyorum. genelde bu tartışma olduğu zaman onu mutfaktaki televizyonu izlemeye yolluyorum. zaten haftada bir gün çıkıyor bu program. birazcık hoş karşılasa, anlayış gösterse ne olur sanki.. bu kadınları anlamak gerçekten güç dostlarım.

+tatlım bak benim bu programım haftada bir gün çıkıyor?
-ya ali! her gün mü izliyorum ben seni neden böyle yapıyorsun sen yaa biraz anlayışlı olsan ya. öküzz. *burada ağlamaya başlıyor*

özel gününde diye fazla dokunmuyorum, battaniyeyi üstüne çekmiş gofret yiyip ağlayarak moda programını izliyor şimdi. bir ara hıçkırarak ağladı ve "vallahi siz gayretullah'a dokundunuz! billahi dokundunuz! ama görüşeceğiz!" dedi salondan. ne demek istedi pek anlayamadım. yine de kıyamıyorum ballı çöreğime, bu gibi günlerde ona özel ilgi gösteriyorum ve şayet tartışırsak gönlünü alıyorum. gideyim de yakışıklı bir meyve tabağı hazırlayayım.

yarışmanın adı da kafa sesi olsun.

olmasın mı hem
sensiz mi kalsın satırlarım
imgelerim çırpınmasın mı
düştüğüm en güzel ideada
ruhum törpülenmesin mi
bir meleğin kanatlarında
sığınmasın mı yüreğim
kavurucu güneşte sıcaklığına