kendini kötü hissedince yapılması gerekenler

kahve içmek yanında çikolata olmasa da olur. ama güzel bir film veya kitap da iyi gelir.

kral artur a sarıyorum. çok kıl olduğumu söylese de, geçinip gidiyoruz. tek eksiği sahada mücadele edememesi. asdjddj.

kontağı çevirip şöyle 3-4 saatlik yol uzaklığında 1-2 gün kafayı dağıtmak.
hayatın enerjisini hareket halinde yakalayabilirsin.
kös kös oturarak yapacağın tek şey daha kötü hissetmek olur.
-

üst tanıma sergen edasıyla:
ya candaş yıldız dediğin koşmaz ki, geride 10 tane daha adam var. onlar koşsun versinler bana, ben golü atarım*

şans çarkı çevirmek. lol.

oyun oynayıp birilerini yenin. ahahaha

kendimi kötü hissettiğimde ilham perilerim yanıma geliyor ve not defterime karalıyorum bir şeyler,adına da şiir diyorum.

"en azından migrenim tutmadı." diyerek haline şükretmek.

şahsen yürüyüş yapıyorum bazen bi şeyler okuyorum dışarı çıkıp sigara içiyorum (tavsiye etmem)
bence kötü hissedince yapılmaması gereken tek şey kapalı bir ortamda bulunup bi şeyler düşünmek dışarı çıkıp 5-10 dk bile olsa güneş ışığına maruz kalmak en iyisidir.

uyku, uyumak.
boyut değişince haliyle bir şey kalmıyor.
ve buna istinaden kur'an'ın en güzel ölüm tanımı; derin bir uyku.
uyku merhemdir.

kotu hissetmeye daha da devam etmek de bir alternatif olarak degerlendirilmeli bence. bana kalirsa artik su modern zamanin empoze ettigi surekli mutlu olmak ve iyi hissetme zorbaligina ivedilikle bir son verilse iyi olur, zira sıktı artık.
insan milleti biraz kotu de hissetmeli sanki. acisini yasamali, kaygilanmali, yas tutmali. yataginda rahat rahat uyuyamadigi gunleri de olmali hani. yani bence kotu hissetmemek adina verdigimiz caba, daha dogrusu o cirpinis hali bile insani daha da kotu hissettiriyor. elin kolun kalkmaya mecali yokken tum gucuyle kosmaya benziyor bu biraz. gerek yok aslinda buna, bu cabaya. kendi halinde narkoza gerek duymaksizin kotu hissettigini de anlamali insan. dikkatinizi cekerim kotu hissettigini kabul etmeli demiyorum. kotu de hissedilebilecegini, iyi hissetme zorunlulugu olmadigini kabul etmeli, algilamali diyorum. duygularini bastirmadan, gormezden gelmeden falan…

aslında hiçbir şey yapılmamalı. kötü hissetmek de olağan bir durum çünkü. iyi hissettiğimizde ekstra birşey yapmamıza nasıl gerek yoksa, kötü hissettiğimiz de bundan kurtulmaya çalışmak çok anlamlı değil. zaten bir süre sonra o histen kurtulursunuz. ama kötü hissetmenin süresi uzarsa hah o zaman durum biraz riskli.

böyle durumlarda da, psikoloğa gitmeyin de ne yaparsanız yapın. çünkü psikolog mesleği mabattan uydurulmuş bir meslektir ve sizi dinleyerek ve dinledikten sonra bomboş tavsiyeler vererek sizden bunun karşılığında para alan bir insan evladından hayır gelmez. evet psikologların tamamından tiksiniyorum. seri katil olsam kesinlikle sadece bu grubu seçerdim kendime av olarak.

bunu okuyan psikologlar direkt bana teşhis koymak için sıraya girecekler. mallar çünkü.

neyse konudan kopmayalım, ilk paragrafta yazdıklarıma uyun siz. üstelik para da talep etmiyorum, hadi iyisiniz köftehorlar sizi.

benim kendime uyguladığım reçete şu şekildir.
biraz kötü hissetmek, sonra belki ağlamak, sonra ağlamayla yerine gelen hormonlar vasıtasıyla daha berrak düşünmek. düşünmek. sonrası malum.