kendini yetersiz hissetmek

benim 7/24 hissettiğim bir duygudur. ama ne yapalım yapacak bir şey yok hayat buna sürüklüyor hayat bu yönde yoruyor insanı

şu an tam olarak böyle hissediyorum. yeni bir işin başındayım 2 buçuk ay olacak tahminen. işe yabancı olmadığımdan dolayı daha hızlı öğrendim diğerlerine göre ve bir şeyleri oturttuğumu düşünmüştüm. sorumlum tarafından bunun rahatlık olarak değerlendirildiğini öğrendim. oysa ki eldeki özgüvenimin, bir şeyleri yaptığımın fark edilmesi ve kendimden emin şekilde çalıştığım şeklinde yorumlanmasını beklerdim. sevmiyorum böyle hissettirilmeyi.

#3193918 dostum sorumlular hep böyledir. sen yetersiz değilsin onlar dal yaprak oluyor biraz. asla takdir etmez sürekli eleştirir bu onların işlettiği bir kontrol mekanizmasıdır.

hayatimin her alaninda karsi cikan, duzeltmeye de tenezzul etmedigim sey. evet.

ay öff kim neye göre neye yeterli sanki
bana göre herkes yetersiz o sebeple bende göze battığımı düşünmüyorum yeterler ise yeterliyim yani ;)

yetersizlik hissi, ruhun karanlık bir köşesinde yuva bulan, silikleşen bir aynadır. kendine baktığında, eksiklerini büyüten, başarılarını küçümseyen bir görüntüyle karşılaşırız. bu his, bir gölge gibi peşimizi bırakmaz, her adımda engel olur. bir kuşun kırık kanadı gibidir, uçmak istese de gökyüzüne ulaşamaz. içimizdeki sesi bastırmaya çalıştıkça daha da yükselir, büyür.

kısacası, yetersizlik hissi, kendimizi değersiz ve yetersiz gördüğümüz, potansiyelimizi küçümsediğimiz bir duygudur.

ne kadar öğrenirsem öğreneyim kendimi daha fazla yetersiz hissediyorum. her öğrendiğim bilgi öğrenilmemişlerin ağırlığını yüklüyor omuzlarıma. her daim daha fazlasının olduğunu bilmek yolda tutuyor belki ama yolun sonu da görünmüyor.

bir yandan kendini geliştirmeyi körükler ama hiçbir zaman tamam olamayacağını da akıldan çıkarmamak gerekir. eksik bir şey muhakkak vardır ama bu değersizlik değildir. bunu telkin etmeye çalışıyorum kendimce.