kırık kurabiye sendromu

yaşanılan zor durumlar karşında o an tepkisiz kalmak ve zihnin kendini korumaya alması durumudur. zihin o an o acıyı ve olumsuzluğu yaşamak istemez ve sanki hiçbir şey olmamış gibi devam eder. saatler, günler ya da aylar sonra en alakasız saçma sapan bir durumda abartılı ağlama ve öfke nöbetlerine sebep olur.
sonrasında ya hiç olmayacak insana patlarsınız ya da saçma bir sebepten ayrılık, her şeyi bırakma, uzaklaşma kararı alabilirsiniz.

kavram, okul öncesi çocukluk döneminde çok yaygın gözlemleniyor. çocukluk çağında yaşanılan zorbalıklara, gerginliklere ve negatifliklere tepki vermek istemeyen yahut veremeyen, akşam eve geldiğinde yemek için aldığı kurabiyenin kırık olmasıyla ya da kırılmasıyla ağlama nöbeti geçiren çocuklar için kullanılmasıyla doğuyor.

kurabiye olduğumu öğrendim

ben çocukken, babamın aldığı jelibon ambalajının üzerindeki bir tane üzgün ayıcığa bakıp hüngür hüngür ağlamıştım.
niye hatırladım ben şimdi bunu ya?

insanın başından geçen kötü durumlara karşı o an vermediği tepkiyi sonrasında başka bir zaman ve mekan içerisinde anlamsız bir aşırı tepkiyle ortaya dökmesine dayanan bir durum.

bir komedi filminde adam sandler için ağlamıştım böyle, ama nasıl. adam kendi için hiçbir zaman böyle üzülmemiştir.

zaten kırılmış bir kızım. *

bazen çaya bandırdığım kurabiye fıncandan çıkaramadan kırıliyor bu beni çok üzüyor. sanırsam mutsuzluğumun sebebi bu sendrom
sözlük.

(bkz: bir küvet hikayesi)

bazen çok doluyorsun, sonra içini dökmek için anlamsız bir sebep arıyorsun. geceyi de beklemiyor gözyaşların, taştı taşacak.
ayağımı masaya çarpınca saatlerce ağlamıştım bir kere.