korkuya dayalı saygı

aklıma ilk önce eğitim sistemini getirmiş olan saygı türüdür. pink floyd böceğimin de dediği gibi 'we don't need no thought control '

korkuya dayalı saygı da en az riyakarlık kadar berbat. ama ilki acınası, ikincisi zavallıca.

fotosentez yapmayı bırakıp hayatı tüm detaylarıyla kendince yaşamak lazım. yeryüzünün tüm renkleri olanca haliyle güzelken grileri hayatından atıp olduğun gibi olmak lazım.

saygı değildir o. ayıyı geçene kadar köprüye dayı demektir.

korkudur o. saygı ancak özgürce ortaya konmuşsa saygıdır.

gerekli bir şey diye düşünüyorum. çünkü sevgi, nefret ve korku gibi şeyler bir spektrum gibi geliyor bana. mesela sizden ölümüne nefret eden birinden daha güçlüyseniz her anlamda, o kişi size seve seve saygı duyar, duymak zorundadır finalde. yani korku dediğimiz şey öfkenin zirvesi denebilir. o yüzden nefret edilen biri olmak diş geçirilebilir biri olmakla ile aynı şey. ezilmek istemiyorsan da bir noktada korkutmak zorundasın, artık korkutmaktan ne anlıyorsanız.