kötü bir sonun sonsuz umuttan iyi olması

bir bidebayilistersen ukdesi.

live fast die young mottosuyla uyuşabilecek düzeyde sabırsızlık içeren bir düşünce.

belirsizliği yenmek isterken olayları oldu bitti'ye getirme çabası, daha genel manada hayat akışı içinde geleceğe yönelik referans noktaları belirleme isteği, bana o son'a kadar ki kısımları hızla tüketiyoruz ve ömrümüz geçip gidiyor hissi yaşatıyor. kötü de bitse iyi de bitse, o süreci an'ın farkını hissederek yaşamak gerekiyor. her son, yeni bir başlangıca açılıyor, sonu yok yani beklenenlerin, şahsen çok sıkıldım ben bu huyumdan.

bardak dolu evet ama altında çatlak var.

tercihim.
kötü şey her ne kadar başta aşırı kötü gibi gelse de zamanla acısı azalıyor, alışıyorsun, zamanla da etkisini yavaş yavaş yitiriyor. belki bir yara olarak kalıyor içinde ama başta ki kadar acıtmıyor.
ama umut... başta ılıman bir iklim yaşatsada olmadıkça bıçak gibi batıyor.

umut etmenin hicbir yararini gormeyen kisiler bunu anlayabilir sadece. umut etmenin surundurucu hatta öldürücü bi etkisi var bence. yasarken öldüren cinsten. umutlanmanin hep iyi anlamlarda kullanildigini gordum ama umut etmeyi birakinca insan daha bi mantikli gercekci gozle bakiyo dunyaya. hayatim boyunca umutlanmanin hep aci tarafini gordugum icin iyi bisey olmadigina da kalibimi basarim. yalniz dusunmedigimi gormekte iyi hissettirdi

kötü sonun ne olduğuna göre değişecek şeydir. örneğin ömür boyu acı çektiren kronik bir hastalık, ömür boyu hapis tutulmak. bunlar her şeyden kötüdür. ama kötü son dediğimiz küt diye ölmekse, bu çaresizce yaşayıp umutla "karın doyurmak"tan daha tercih edilesi olabilir. kalanlar üzülür. siz küt diye gidersiniz.