köy çeşmesi

köylerde bulunan umuma açık çeşmelerdir.

fotoğrafta görülen bu çeşme bizim köydeki çeşmelerden biri. ben bildim bileli orada durur. artık su ihtiyacına karşılık verecek durumda değil. zaten onun vereceği suya da köy ahalisinin ihtiyacı yok.

türk filmlerinde, kitaplarda geçen çeşmeler gibi yetenekli de sayılmaz. öyle gençlerin toplaşıp bakıtığı bir yer hiç olmadı bu çeşmenin etrafı. öyle kızlar gelip su alırken erkekler kenardan köşeden onları izlemedi. su vermek dışında bir işe yaramadı çeşme.

ama bu ve buna benzer çeşmelerin en güzel özelliği üzerine asılı duran taslardır. su içmek isteyen herkes bu tası kullanırdı. tabii o zaman covid ya da hijyen gibi sorunlar yoktu hayatımızda.

güzeldir köy çeşmesi. eskiden daha güzeldi. suyu soğuktu en azından.

(bkz: organik ve otantik sosyal medya)

hep merak ettiğim bir soru vardır aklımda, yaşım da yetmediği için cevabını hiç bulamadım. zamanında madem bu 'flört' işleri çeşme başında olurmuş aile büyükleri neden oralara bir yerlere bir muhbir bırakmıyormuş? fake hesap açmak gibi düşünün bunu. ya da yapılıyor muydu??

sürekli etrafında dolandığım çeşmedir.

memleketim güllübahçe her ne kadar bir kasaba da olsa biz köyümüz derdik ve bilhassa baba tarafımdan dedem ve nenemin oturduğu gürsu mahallesi tarafında rum soslu gerçek bir köy yaşamı vardı diyebilirim. işte o dedemlerin/nenemlerin evinin hemen biraz yukarısındaki köy çeşmesi. ikiz çeşme diyorlardı galiba ve eskiden iki çeşmesi de gür gür akardı diye hatırlıyorum. buz gibiydi suyu. sürekli aktığı için herhalde. çok lezzetli ve sağlıklıydı da. altındaki havuzunda da kurbağalar olurdu genelde. hala böyledir sanırım, işte artık daha az akması dışında ama epey senedir de uğrayamadım oralara. son fotoğrafta görülen kişi de benim. herhalde 2010 senesinden falan fotolar:

sosyalleşme yeri dir.

günümüzün mahalle kafeleri gibi...

artık atıl vaziyette olan cesmelerdir. su kalmadı kardeşim. köyler susuzluktan kırılıyor. çeşmeler kurudur. helkeler kolunda suya gidiyor, susadım çeşmeye varmaz olaydım, perşembe gününde çeşme başında nostaljik birer türkü oldu.

her yaz, anneannemlerle birlikte yaylaya çıkardık. o yolculuğun kokusu bile başkaydı; serin dağ havası, toprağın nemi, çam kokusu… biz de yaz tatili gelince memlekete dönerdik. sanki bütün dünya durur, sadece o günler yaşanırdı.

yaylamızda üç çeşme vardı; kozalak, sazoğluğu ve sinap… akşam yemeği vakti yaklaşırken elimizde plastik bidonlar, meşeden yapılmış küçük fıçılar ya da toprak testilerle çeşmeye giderdik. mahalledeki ablalar yola çıkarken bize de seslenirdi: “hadi siz de gelin!” dedem beni onlara emanet eder, biz de gülüşerek yürürdük çeşmenin yolunu…

çeşmenin başına vardığımızda sıra beklemek vardı. bazen sabırla, bazen kavgayla… çocuk aklımla en çok sıra kavgalarını izlemeye bayılırdım. bir keresinde sıraya uymayan bir kızı tekneye yatırmışlardı, ben kahkahalara boğulmuştum. o an bana öyle eğlenceli gelirdi ki… her şey saf, her şey masumdu.

bir de sevgililer gelirdi çeşmeye… onları izlemek bambaşka bir keyifti. bakışmalar, sessiz gülüşler, sırasını arkadaşına emanet edip iki dakika sevgilisinin yanına giden kızlar… her şey ince, her şey utanarak güzeldi.

şimdi dönüp bakınca… her şey ne kadar doğal, ne kadar safmış. hiçbir şeyin farkında değilmişiz, sadece yaşamışız. o günlerin kokusu hâlâ burnumda, sesi kulağımda… keşke bir kez daha yaşayabilsem…

kimi zaman hayirsever bir vatandas, kimi zamansa gercek devlet tarafindan insa edilmis, zamana meydan okuyan nostaljik yapi.

zaman geçtikçe su kıtlığı, kuraklık artıyor .
dile getirmeseler de durum vahim .
şimdi bile değilse torunlarıma şaşıracakları şeyi anlatacağım .
"önceden dağ tepe köy şehirlerde su cesmeleri vardı hiç durmaz akardı" diye
yakın zamanda su biterse diye kendi içimde düşündüm . bir formül bile buldum .
en kötü tarafı istif yapamıyorsun .
çözüme gelecek olursak dünyayı kurtaramam ama susuzluktan ölme menin bir yolu .
buz dolapları , derin dondurucular yüksek derecelerde karlama yapar . kıtlıkta bu bilgi ose yarar . şimdi pek satmasada.