sagra çikolata çeşmesi

çocukluğumun simgesi olan çeşmedir.

musluklarından çikolata akan çeşme. ilk gördüğüm de beynimden vurulmuşa dönmüştüm ve deli emin edasıyla; şerefsizim benim aklıma gelmişti diye geçirmiştim içimden.
nostaljinin romantizminden mi kaynaklı bilmiyorum ama bunun çikolata kalitesi de gayet iyiydi. fındığın aroması yoğun bir şekilde hissediliyordu. sıcak sıcak olurdu ve çok akışkandı. ama bunlar önemli değil, önemli olan çeşmeden çikolata akma görüntüsü. ah…

çikolatanın kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi. yiten bu işte!

90l'lı yıllarda batman'a bir sagra şubesi açılacaktı ve bu çeşmenin de olacağı dilden dile dolaşıyordu.
ailemle birlikte gittiğim günle ilgili hatırladıklarım maalesef şunlar.
uzaktan beyaz ve temiz bir mağaza görmem.
kapısında yoğun kırmızı ve parlak renkte süslü paketler ve balonlar.
çok yakından gelen güçlü bir silah sesi.
kalabalık bir çığlık.
beni kucağına alıp koşan annem.
kulağımın deli gibi çınlaması.
maalesef daha sonra gitsek de hep gerilip kaçmak istediğim bir yer oldu.
ilk defa ölen birini orada gördüm.
maalesef dünyanın yarısındaki çocukların hevesleri böyle korkularla kursaklarında kalıyor ve bunun durmaksızın devam ettiğini bilmek beni hala mahvediyor.

trabzonda vardı. kız kardeşim çok severdi. her ay yarım kilo alırdık onun için.

çocuk aklıma çok fantastik geliyordu bu hep. izlemesi pek keyifliydi.

33 gram sagra gofret 38 lira ,insanlar çocuklarına çikolata alamıyor. eskiden çemeden doldururken şimdi ???


tcg.anadolu yaptık.

hâlâ sagra mağazalarında olan efsane çeşme.
çocukluğumda bayılıyordum o çeşmeden sarelle almaya ay nasıl mutlu izliyordum o kavanozun doluşunu. çok inanılmaz bir şeydi o zamanlar çeşmeden çikolata akması. hâlâ bulduğum her sagra mağazasında çeşmeden sarelle almadan çıkmıyorum.
en sevdiğim yer de ordu’daki fabrika satış mağazası. memlekete giderken ve dönerken asla uğramadan geçmem.

ığdır merkezde askerlerinin kapısında kuyruk olduğu bir dükkanda vardı böyle bir çeşme. irice bir fıçınin ucuna musluk montelemisler satıyorlar. vallahi güzel iş demiştim ilk gordugumde.

ağzımı dayayıp içmişliğim var.sagra special'di dükkanların ismi.

seviyorum seni.
ağzımı dayayıp musluğa çikolata gömer gibi.

ordu gibi bir şehirde, şehrin güzel yaylalarını fln kamplayıp gezdikten sonra havaalanına giderken yolun sağında (bkz: sagra) diye kocaman bir tabela görüp direksiyonu kırmamla tanıştığım çeşme.
ordu gibi küçük bir karadeniz kentindesin.
çocukluğumun aşkı sagra ne alaka?
ah cahillik, meğerse orasıymış*

resmen çikolataya boğdum kendimi, sürmeliler gofretler barlar bir şeyler.
kasadaki kız şaşkın, insan yiyecek bunu yuh diyor...
dedim yuh muh yok, hepsini yiyeceğim.
hastane köşesinde hastalıktan ölmek mi çikolatadan ölmek mi?
neyse, ölmedim sonra ya.
hikayenin finali heyecan vermedi, farkındayım.

çikolatanın akışını izlemenin yemesinden daha keyifli olduğunu keşfetmemi sağlayan çocukluk mutluluğu.
doldur be sagracı abla hiç bitmiyor dertlerim
doldur be sagracı abla yanıyor içim...