kurbanın özü tanrının hayal kırıklığı

halifesine sık sık 'aklını kullanmaz mısın' diye vahyeden tanrımızın temel beklentisi aklını kullanarak 'zalimlerden olmamayı başarabilen' insana bakarak sevgi duyabilmektir. en nefret ettiğişey ise, halifesinin aymazlığını görüp müdahale etmek zorunda kalmaktır. kurban müdahalesinde aynen bu olmuş, oku bak:

acıklı dır ki; zamanında örümcek kafalı bir dinci çıkmış ve insanlara bakıp 'en değer verdiğiniz ne? en değer verdiğiniz çocuğunuz. çünkü o sizi ve malınızı mülkünüzü koruyacak olan göbekten bağlı olduğunuz neferiniz. şimdi ilk çocuğunuzu allah'a kurban edin ki, allah sevginiz ondan vaz geçebilmenizden büyük görünsün. allah size daha çok çocuk versin.'' deme cahilliğinde bulunmuştur.

bu zalimliğe bakıp hayıflanan yaratandır. sen o bedenlenen meleğin ne güçlüklerle doğacak merhaleye geldiğini bilir misin? bu harikulade bebeği kurban etmek ne büyük aymazlık. ne büyük cahillik. tanrının zoruna gitmez mi bu? gider hem de çok...

uzantısı dır başmelek; 'durdurmuş ibrahim'i, ismail bebeği kurban edecekken, ''yapma demiş. al bu koç nimettir size verilmiş olan. onu kurban et. kıyma bu yüksek varlığa bu akılsızlıkla''. müdahale etmek zorunda kalmanın hayal kırıklığını düşün. ne çok zulümü izledikten sonra dayanamayacağı bir düzeye gelmiş de müdahale etmiştir diye savlıyorum.

işte kurban davranışında akılsızlık gösteren insana müdahale edip yön vermek büyük hayal kırıklığıdır.

'aklınızı kullanmaz mısınız' demekten dilinde tüy bitmiştir. ama insan o zaman ki kadar bu zaman da da akılsız davranışlarla 'zalimlerden' olmaya devam ediyor ve tanrının hayal kırıklığı sürüyor. meğer ki bir gün gelip bitesiye...