marulu taze tutma sanatı

çok basit. yıkayın kurulayın ve bir peçeteye sarıp buzdolabına koyun. salata yaparken de bıçak kullanmayın. elinizin lezzeti geçsin.

marol daha mantıklı değil mi ya. fonetiklik bakımından daha şık. ben bundan sonra marol diyeceğim ya. yaşa marol.
konuya gelecek olursak, ben marolun taze tutulabileceğini sanmıyorum. sanan varsa buyursun yazsın.

derin donduramazsın, kurutamazsın. hemen tüketmek lazım.

buzdolabının sebzelik bölümüne koyun.

çiğköfte yapın ve tüketin. nar ekşisi de olsun.

ben saksıya dikiyorum, ihtiyacım kadar kullanıyorum. şükür buzdolabı kullanacak kadar enayi değiliz.

kök sap kısmını atmayın, ihtiyacınız olanı alın sonra peçeteyi ıslatıp köke sarın, ardından poşete koyup buzdolabına atın. sonra teşekkür edersiniz.

nem sanatıyla ilgilidir. açılın ben “marol”; marul pörsümüş de olsa diri de olsa bu teknik fevkalade işe yarar. öncelikle 50 derece suya marullarımızı atıyoruz. 1-2 dakika beklettikten sonra marulları soğuk suyla şokluyoruz. bu; marulların gözeneklerini açarak çıtırlık verir. taze marul ve eskimiş için harika yöntemdir. japonlar bunu çok yapar mesela.

zugiş’in dediği gibi; metal bıçak kullanmak, saklanacak marullar için oksidasyon yaratır ve kahverengi renge bürünür. haftalarca saklamak içinse; yıkayıp kurulamak, ardından da vakumu alınmış temiz bir poşetin içine kağıt havlularla sandviç ederek koymak gerekiyor. burada mühim olan kurutmak. eğer tek damla kalırsa, bütün marul’u etkileyebilir. tertemiz kuruttuğunuzdan emin olduktan sonra, haftalarca dayanabilir.

ye yut bittig

tutmayın... yani elinizde uzun süre marul tutmayın. hızlıca tüketin...