misafirliğe gidilen evdeki terlik hiyerarşisi

kapı eşiğinde ayakkabılarımızı fora ettiğimiz o birkaç saniyelik karşılama evresinde, ev sahibinin çevik bir hamleyle önümüze fırlattığı nesnelerin oluşturduğu gizli kast sistemidir bu..

aslında türk aile yapısında misafire verilen değerin mutfaktaki ikramdan önce antredeki terlik sepetinde belli olduğu gerçeğidir. eğer önünüze henüz etiketi üzerinde, tabanı asfalta değmemiş, içi pofuduk ve muhtemelen çeyiz sandığından acil durum koduyla çıkarılmış bir terlik atılıyorsa, o evin göz bebeği olduğunuzu ve hakkınızda çok büyük planlar yapıldığını anlarsınız.

ancak hiyerarşinin alt basamaklarına indikçe durum trajikleşir. bazen kendinizi sağ tekini giydiğinizde sol ayağınızın dışarıda kaldığı, tabanı kağıt inceliğindeki o misafir terliği sepeti artıklarına mahkum halde bulursunuz ki bu, o evde vazonun yerinden pek bir farkınız olmadığı anlamına gelir.

en zoru ise ev sahibinin kendi ayağından çıkarıp "al yavrum yerler soğuk" diyerek uzattığı, içi hala vücut ısısını koruyan o plastik terliktir. o an hissedilen o garip sıcaklık, samimiyetin zirvesi ile hijyenin sonu arasındaki o ince çizgide yürüdüğünüzün en net kanıtıdır; reddedemezsiniz, sadece o sıcaklıkla bütünleşirsiniz.

neden bu terlikler hep 36 numara? benim boyum 170. ben 36 numara giyemem ki.

karşılama seremonisi.