1.
fellini'nin belki de en genç veliahtı olan paolo sorrentino'nun kendi filmografisi içinde de dünya sinemasında da parlayan yıldızı; 2013 yılında henüz 4o'larının başındayken yazıp yönettiği etkileyici sinema filmi. akademi, bafta, altın küre ödüllü; palme d'or adaylığı almayı başaran bir iş. sinemayla ucundan kıyısından ilgilenen hemen herkesin the great beauty olan ingilizce adıyla ya da sinematografik bir imge olarak şehir, estetik unsur veya yabancılaşma olgusu başlıklarını incelerken en az bir kez karşısına çıkmış olduğundan emin olduğum bu filmin başlığını açmak bana kısmet oldu, astım bayrakları.
adından da anlaşılabileceği üzere filmin konusu güzellik! ama nasıl bir güzellik? sahi güzellik nedir? nerededir? nasıl hissettirir? en önemlisi de güzellik ile ne yapılır?
baş karakterimiz jep, türk entelektüelitesini bilen, tanıyanlarımızın aşina olduğu bir karakter. varlıklı, zeki, alaycı, yalnız, sevmeye ama daha önemlisi sevilmeye hasret, bıkkın ne var ki alışkanlıklarından, lükslerinden, eleştirdiği, komik bulduğu insanlardan kopamayacak kadar bağımlı. jep bir yazar. yeteneğini kullanmaya kullanmaya köreltmiş ya da yazdığı ilk ve tek romanda yakaladığı başarıyı yeniden elde edemeyeceğini bildiğinden hareketsiz kalmayı tercih etmiş bir korkak. jep'in kim olduğunun bir önemi yok aslında. filmin tamamı boyunca jep'i adım adım takip eden bir sorrentino kadrajı izliyor olsak da jep'in karakteristik çözümlemesini yapmaya gelene kadar üzerinde konuşulacak tonla şey var bu filmde. gelin hedonist jep'i bir kenara bırakalım ve biraz roma konuşalım...
pek güzel şehir sunumları izledik sinemada. daha da izleyeceğiz. görüntü yönetmenleri için şehirler işlemek için çok fazla sayıda özelliğe sahip devasa uzaylar. filmin bakış açısı buna müsaitse şehir bir arka plan unsuru olmanın ötesine geçiyor. çok örnek var; lost in translation, in bruges, city of god, amores perros ilk aklıma gelenler olsa da daha sayısız filmden bahsedebiliriz. la grande bellezza bu bakımdan en iyilerden biri. kanlı canlı bir insanmışçasına sunulan roma, karakterle birlikte hareket ediyor, içindeki mekanlar jep'in duygu durumlarına göre adeta şekilleniyor. bu noktada yönetmenin kompozisyonu ne kadar doğru yazdığından söz etmek zorundayız. çünkü evet roma çok güzel bir şehir ama bu film güzel roma sahnelemelerinden çok daha fazla roma'ya dair...
jep güzellik kovalıyor. güzelliğin ne olduğunu anlamaya çalışıyor. onu nerede kaybettiğini hatırlamaya çalışıyor. ona sahip olduğunu düşündüğü insanları kıskanıyor ve mücadelesini güzellik yolunda heba olduğunu bile bile vermekten vazgeçemeyecek kadar da iradesini güzellik karşısında yitiriyor bütün bunları yaparken. asıl önemli olanın güzelliği kovalamak değil güzel olmak olduğunu unutuyor. ya da belki de hiç öğrenmemiş. roma ise değil unutmak bunun somut bir karşılığı olarak jep'in tam karşısında inatla dikiliyor!
canım roma! canım sorrentino! 10/10
adından da anlaşılabileceği üzere filmin konusu güzellik! ama nasıl bir güzellik? sahi güzellik nedir? nerededir? nasıl hissettirir? en önemlisi de güzellik ile ne yapılır?
baş karakterimiz jep, türk entelektüelitesini bilen, tanıyanlarımızın aşina olduğu bir karakter. varlıklı, zeki, alaycı, yalnız, sevmeye ama daha önemlisi sevilmeye hasret, bıkkın ne var ki alışkanlıklarından, lükslerinden, eleştirdiği, komik bulduğu insanlardan kopamayacak kadar bağımlı. jep bir yazar. yeteneğini kullanmaya kullanmaya köreltmiş ya da yazdığı ilk ve tek romanda yakaladığı başarıyı yeniden elde edemeyeceğini bildiğinden hareketsiz kalmayı tercih etmiş bir korkak. jep'in kim olduğunun bir önemi yok aslında. filmin tamamı boyunca jep'i adım adım takip eden bir sorrentino kadrajı izliyor olsak da jep'in karakteristik çözümlemesini yapmaya gelene kadar üzerinde konuşulacak tonla şey var bu filmde. gelin hedonist jep'i bir kenara bırakalım ve biraz roma konuşalım...
pek güzel şehir sunumları izledik sinemada. daha da izleyeceğiz. görüntü yönetmenleri için şehirler işlemek için çok fazla sayıda özelliğe sahip devasa uzaylar. filmin bakış açısı buna müsaitse şehir bir arka plan unsuru olmanın ötesine geçiyor. çok örnek var; lost in translation, in bruges, city of god, amores perros ilk aklıma gelenler olsa da daha sayısız filmden bahsedebiliriz. la grande bellezza bu bakımdan en iyilerden biri. kanlı canlı bir insanmışçasına sunulan roma, karakterle birlikte hareket ediyor, içindeki mekanlar jep'in duygu durumlarına göre adeta şekilleniyor. bu noktada yönetmenin kompozisyonu ne kadar doğru yazdığından söz etmek zorundayız. çünkü evet roma çok güzel bir şehir ama bu film güzel roma sahnelemelerinden çok daha fazla roma'ya dair...
jep güzellik kovalıyor. güzelliğin ne olduğunu anlamaya çalışıyor. onu nerede kaybettiğini hatırlamaya çalışıyor. ona sahip olduğunu düşündüğü insanları kıskanıyor ve mücadelesini güzellik yolunda heba olduğunu bile bile vermekten vazgeçemeyecek kadar da iradesini güzellik karşısında yitiriyor bütün bunları yaparken. asıl önemli olanın güzelliği kovalamak değil güzel olmak olduğunu unutuyor. ya da belki de hiç öğrenmemiş. roma ise değil unutmak bunun somut bir karşılığı olarak jep'in tam karşısında inatla dikiliyor!
canım roma! canım sorrentino! 10/10
devamını gör...