1.
2.
3.

artık çok yaşlandığımı hissediyorum. biraz yürüyüp şöyle bir yerde oturup soluklanma ihtiyacı duyuyorum. otururken de dedem gibi dizlerimi sıvazlayıp la ilahe illallah demeye başladım. vizontele filmindeki casım abi gibi tahminim seneye ölmem ama epey yaşlandım.
böyle başlıkları görünce aklıma gelen şeyler yüzünden bir anda yirmi yıl çökmüş, dedelerimin mezar taşını okuyamaz hale gelmiş gibi hissediyorum.
benim nostaljim leblebi tozu ilk olarak. bazı sorulara cevap bulamıyorum. bazı şeyler kafamı kurcalıyor. durup dururken bazı olaylara dönüp yeniden düşünüyorum. mesela aniden gelen rubens barrichelo'ya haksızlık yapıldığı hissi gibi. ya da bana dünyayı yıkadım üç bidon su gitti diyen adam. ve elbette bizim neden büyük bir keyifle leblebi tozu yediğimiz.
o zamanlar sanırım eğlence anlayışı çok farklı idi. plastik tüplerden hüp diye içimize çektiğimiz ama tutup kolumuzdan bizi çekip götürmeyen leblebi tozu bizi öldürmediyse güçlendirmiştir belki de.
bir de üstüne ağzımızda bilgilerden bir çelenk gibi sızan leblebi tozuna rağmen ıslık çalmaya çalışmak gibi bir yarışımız vardı. füüü füüü diye dolaşan çocuklardık.
tuhaf insanlarız, tuhaf zamanlardan geçtik.
devamını gör...
4.


