okula gitmek için ağlayan çocuk

böyle bir çocuk var mı demeyin. var. burada, bizim evde. kendisi kızım olur. umarım bu performansı birinci sınıfa başladığında da gösterir. tamam ben de okula koşa koşa gidiyordum da bu kadar da değildi.

-kızım bak pikniğe gideceğiz, çocuklar da olacak.
-ama okula gitmezsem nasıl yeni şeyler öğrenirim anne?
-parkta oynayacaksınız bak.
-iyi bir daha okula gitmem o zaman.

ağlayış ve kapanış. sonuç: okula gidiyor. sen nasıl bir anasın çocuğu okulundan alıkoyuyorsun? püü, rezil karı.

geçen gün bir çocuk annesine bir daha asansörü yalamayacağına dair söz veriyordu. ağlayarak yeminler ediyordu. bir yandan da ben sadece hakkım olanı almak istedim falan diyordu. demem o ki çok okuyanı da başa bela.

ilkokulda ben de böyleydim. sonra hayatın acı gerçekleri ile sınandım ve okula gitmemek için ağlamayı tercih ettim.

beta lena’nın entry’si kadar absürd bir şeyi, diyebilirim ki hayatım boyunca duymadım.

ben. 3. sınıfa kadar böyleydim.

sonra her sene 6-7 zayıfla, onun dilekçesi, bunun kurulu, şunun sınavı iteleye iteleye liseden mezun ettiler. daha bir de çok gun mezeretsiz okul astım diye bulduğumuz raporlar var.

yani çok sevinmemek lazım, sistem kendini belli edince önce o düzgün eğitim isteyen cocuklar iptal oluyor.

zeka göstergesidir