online oyun bağımlılığı

bu konuyla ilgili bir de anime vardır.
(bkz: nhk ni youkoso)

maddi ve manevi zararlar doğuran, en az uyuşturucu bağımlılığı kadar tehlikeli bir bağımlılık.

günde 18 saate varan dönemler sözkonusu idi. sonra kendimi işime verdim. neyse ki iş işten tam geçmemişti. çok ama çok önemli bir konudur. bağımlılığın iyisi yoktur.

tehlikeli bir bağımlılıktır.

ogame ile başlayıp halen devam eden şahsımın bağımlılığıdır. wow dan girip ultimadan çıkıp metin 2 ye göz kırpıp. sonra bu pay to win türü çıktı, mertlik bozuldu.

zamanında ogame ve knight online ile ömrümü çürüttüğüm, türlü türlü hemoroidlere sebebiyet vermiş bağımlılıktır.

(bkz: mmorpg) oyunlarına kendimi bu nedenden kaptırmayarak akıllılık etmişim dediğim bağımlılık. fps oyunları için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim.

sosyal medya bağımlılığı kadar kötü bir bağımlılıktır.

bir zamanlar kurtulamadığım bağımlılık.bekar ya da evli fark etmez,bırakmak zordur.maddi,manevi yıpratır.evlilikleri bitirebilir.

evli, çocuklu ve pandemi öncesi hafta içi her sabah 8'de iş başı yapan ben için günde 4 saatlik uyku düzenine alışmamı sağlayan (mecbur tutan) bağımlılık türü.

not: mutluyum.

gerçek olmayan ve hiçbir getirisi olmayan şeylere vakit harcamayın. ailenizle birarada olun, onlarla ilgilenin. hayat çok kısa. her şey geçip gidiyor.

insanı zehirler. boş vakitlerimde oynarım ne olacak sanki, denilerek başlanan kariyer artık yalnızca boş vakitlerinizi değil sorumluluklarınıza ve ailenize ayırdığınız zamanı da çalmaya başlar. farkında bile olmadan batarsınız

gece gündüz oyun oynayıp yataktan çıkmayan insanlar tanıyorum. bu durumun tek çözümü sosyalleşmek ve işe güce sarılmak.

yaş ile ters orantılıdır.

online oyunlarda mobil oyun olarak disney heroes battle mode diye bir oyunun yarı bağımlısıyım. yani telefon elimde olunca yok o yarışmadaki ek karakteri aç yok gece 12'de ekstra ödül al falan derken gece uykumdan uyandığım oluyor. 27 yaşındayım.

bu konu kanayan yaram resmen. herkes çok oyun oynayan birini gönlünce eleştiriyor ancak kimse sürekli kitap okuyan kişiye laf etmiyor. oysaki ikisi de hobi. bence bir insan sevdiği şeyi yapıyorsa , ne kadar yaptığının bir önemi yok.

işten geldikten sonra 3-4 saat hafta sonu 10-12 saat oynuyorum bağımlılık yaptığını görmedim.

bunun önüne geçmek istiyorsanız şayet, birtakım taktikler verebilirim sizlere...

en önemli olay, belli şartlar!
belli şartlar olgunlaşmadan, oyunu oynamayacaksınız.

hangi oyun olursa olsun, hepsinden alınan keyfi maksimum seviyeye çıkartan, belli başlı durumlar vardır.
her oyunun bir etkinliği, festivali, önemli günü, haftası şutu buyu vardır mutlaka.
prime time'ıdır o dönem, o oyunun.

işte siz de, tam olarak o anları bekleyecek ve oyundan maksimum keyfi alıp, çıkacaksınız.
olabilir tabii, belki de siz, sessiz sakin olsun istiyorsunuz her şey?
o zaman siz de, etkinlik zamanları oyundan uzak durursunuz?
olamaz mı?
olur, bal gibi de olur.
kontrol tamamen sizin elinizde.
önemli olan, sizin hayattan olabildiğince maksimum seviyede zevk ve keyif alabilmeniz.
bunun için o oyunu oynamanız gerekiyorsa, oynayın... hiç sorun değil.
fakat şuna eminim ki, haddinden fazlaya kaçıp, günün en güzel saatlerini, ekrana bakarak geçirdiğiniz de çokça oluyor.
bu olmasın işte.
bir keyif mi var ortada, yaşanmak istenen?
sadece o keyfe odaklanın!
öncesi sonrası falan aman aman...
gece sonunda bulaşıkları siz yıkamayın!
ha, arada sırada yıkayın da... sürekli olarak, her gece her gece yıkamayın.

hayatta her şey, doğru zaman ve şartlarda hayata geçirildiği zaman güzel.
her şeyin bir kıvamı var.

ben de mesela, 90'lı yıllarda çok fena oyun bağımlısıydım.
12-13 yaşlarındaydım, hayatımda ilk defa adalar'a gitmişim... heybeliada'da konaklıyorum...
büyükada'ya gittik bir gün, her yerini geziyoruz...
ben ne yapıyorum o esnada?
tetris oynuyorum!
evet, hem de gün boyunca...
ailem bana sürekli, "bırak şunu elinden, etrafa bak" diyor...

o zamanlarda oyun bağımlılığı, şimdiki gibi tek bir oyun üzerinden hayatınızı domine etmiyor tabii.
yüzlerce, binlerce oyun var...
hepsini oynuyorsun ama bazılarını daha fazla oynuyorsun.
olay bu.

düşünün bakın, yine aynı yaşlarda ben, ortaokul zamanları işte..
sabahçıydım.
07.00'de ders başlıyor yani...

ne yapıyordum?
evden saat 6 olmadan çıkıyordum ve 1 saat kadar atari salonunda; street fighter, samurai shadow, street hoop... o an canım hangisini isterse...
belki bombacı ya da toki falan attırırım bir jeton...

hiçbir zaman derse geç kalmadım.
derslerim de iyiydi hep.
ha, daha da iyi olabilir miydi? evet...
çünkü çok zamanını alıyor.. öyle böyle değil.

gerek yok...
o zamanlar, basketbol ve bilardo sayesinde, 15 yaşıma gelmeden kurtuldum o atari oyunu bağımlılığından...
basketbol ve bilardo konularında da olabildiğince abarttım zaman olayını ama olsun...
atari dönemim için de hiçbir pişmanlık yaşamıyorum bu arada...
evimin dibindeydi... gün içinde nerde olduğum hep belliydi.

şimdi, nerde olduğun da belli değil...
bir de o var işte esas mesele...
bir oyun, hayatın her anında oynanabilir mi?
oynanıyor evet... ama böyle mi olmalı?

telefonu elinize aldığınız an, oyun karşınızda!
nerede olursanız olun!
böyle olmaz...

sadece oyun değil... hiçbir şey olmaz.
aşk da olmaz, arkadaşlık hele hiç olmaz...

her zaman, özlemeyi bilmelisiniz!
sır, özlemekte.
özlersen biraz, marjinal fayda artar.
her şeyde hem de...
özle!
alıştır kendini özlemeye!

vücudundan tamamen at... sonra al içine...
sonra tekrar çıkart, tekrar al..

çökmesin kum gibi içine.
kalmasın orada sabit.
yaşatma, besleme onu sürekli, sanki senin bir parçanmış gibi...

buna alıştır kendini ve sonrasında, yaşayacağın zevklerin, keyiflerin kıvamlarının nasıl en tepede olduğuna bak..

ultima online ile başlayan, knight online ile devam eden, ara ara silkroad'a kaçan gençlik yiyen bağımlılıktır.
şimdiki bebeler lol bağımlısı olmuş, neymiş takım kötüymüş o yüzden 2 oyundan fazla atamıyormuş ama yine de bağımlıymış.
ulan 8 saat aralıksız slot slot boss aradığımı hatırlıyorum.

eğilimlerimi bildiğim için gerçek manada yaşamadığım şeydir. ilgimi ilk ultima online çekmişti ama o ara ev internetim yoktu. bir de bir sürü hobim vardı, metal müzik gruplarında vokalistlik yapıyordum falan. ev arkadaşım oynuyordu bu oyunu da adam evden çıkmıyordu. adamın kız arkadaşıyla bile buluşma gibi bir şeyi yoktu. kız, direkt eve geliyordu. arkadaşım ultima oynarken kız bunun kafasını okşuyordu falan. zaten okulu da defalarca uzattı. zorla bitirebildi arkadaşım. onun gibi olmak istememiştim. * sonra birkaç online oyuna biraz giriş yaptım ve baktım aşırı bağımlı olacağım, erkenden bıraktım. en son heroes of newerth oyunu beni cezbetmişti. arkadaşlarım oynuyordu ve ısrarlarına rağmen bulaşmamayı seçtim. zor bir karardı. haha. ben kaptırırsam hepinizden fazla kaptırırım kendimi böyle oyunlara arkadaşlar. kendimi biliyorum. *