park yeri bulunca sanki altın bulmuş gibi sevinmek

evin önünde akşama doğru 6,7 den sonra boş yer bulunca ben.

yurürken boş park yeri denk gelince içim eriyor. ah diyorum şuraya ne güzel parkedilir. hemen koşarak arabanın olduğu yere gidiyorum arabayı alıp oraya park ediyorum. ben bir park etme canavarıyım

şehir hastanesinde ya da herhangi bir devlet hastanesinde iseniz gerçekten bu denli sevinç yaratabiliyor bünyede. aşşırı bir araç yoğunluğu var, kelimelerle anlatmak imkansız. arabayı koyacak yer bulmak deveye hendek atlatmaktan daha zor. abartı gibi gelebilir bu sevinç ama normal karşılamak lazım.

işte bu sebeple ilk tercihim her daim otoparklı evler.
uğraşamam ben park yeri aramakla falan, kafamda ona yer ayıramam.
mesela ağır bir alışveriş yaptın, bin tane dert.
geçen ay çok sevdiğim bir arkadaşım evine davet etti (göztepe tarafı)
gittim, evin etrafındaki sokaklarda 3 tur falan attım. akşam saat 22:00.
yok abi yok. hani "şuraya sığar mı ya?" diyebileceğim boşluk bile yok.
aradım, kardeşim dedim senin evinin abv.
ben (yakınlardaki bir mekan, otoparklı) şuraya geçiyorum. gelirsen ekime gelmezsen iki kadeh yuvarlar kaçarım dedim.
geldi*

şahsen yaşadığım bir durum. evim işlek bir caddenin üzerinde olduğundan mütevellit erken gittiğimde esnaflardan dolayı yer bulmak imkansız oluyor. akşam da belli bir saatten sonra yer olmuyor. sadece belli bir saat aralığında denk geliyor. o arayı denk getirirsem çocuklar gibi şen oluyorum. yoksa mecbur başka sokaklarda şansımı deniyorum. özetle park yeri trafikten daha çok strese sokuyor beni.