patronunun seni evlat gibi görmesi

daddy issues’um yok yeminle. babamla aramız gayet nötr. ama patronlarımın bana evlat gibi davranması yüreğime dokunuyor. şimdi yeni bir döneme başladım. anlık olarak dört adet patronum var. ikisi gittiğinde müdür olacağım eylül bir’de.
iki patronum benle aynı yaşlarda, restoranı devralacaklar diğer iki moruklardan.
mutfaktaki emekliye ayrılmak üzere olan patronumla neredeyse hiç konuşmuyoruz. genel geçer şeyler… diğer gencolarla zaten aramız deli dehşet. espriler, şakalar… asıl patron bana gırla öğüt veriyo geldiğimden beri. normalde bu bana batar. tavsiye dinlemek istemem. kendi aklım bana yetmediğinde sevdiğim bir kişiden akıl almaya yönelirim. bu adamınsa her dediğini can kulağıyla dinliyorum. kibar bir şekilde söylüyor diyemi, ses tonu ananeme benziyor diyemi bilmiyorum. hiç rahatsız olmuyorum.
söyledikleri ile umutlarımı yeşertiyor. araba bakıyor bana ponçik dede. bir yandan maillerini at, aksatma o işi diyor, restoran açma konusunda da ben sana yardım edicem diyor. gidiyorum ama müşterilerime iyi bir iz, senin patronlarına da iyi bir işletme sunmak istiyorum diyor. teknolojiyle de arası iyi he. benden daha aktif kullanıyor sosyal medyasını. geçen fotoğrafımızı çekmişti, ertesi gün geldi bak diyor, baktım anasını satayım. beşyüz elli altı kişi beğenmiş. neys’

hem verdiği taktikleri ile benim iyi olmamı, iyi bir yaşam sürmemi istiyor, hem de diğerlerine karşı öyle. ponçik bir kalbi var. hayatımda ilk kez bir patronuma tilt olmuyorum o da iki gün sonra çıkıyor bu sezondan. görüşürüz dedoş.