pavyon bağımlılığı

yoldaş benjamin franklin ukdesi.

efenim bu bağımlılığı kendimce şöyle yorumlayabilirim. bizim türk erkekleri bildiğiniz üzere doktora gitmeyi kendilerine zul görürler. hele hele psikoloğa gitmek mi aman allahım. deli damgası yiyeceklerini düşünürler.
peki niye pavyona giderler bu insanlar? oraya gidip bir masaya oturur güzelce yavaş yavaş demlenirler. sonra parıltılı kıyafetli, aşırı makyajlı, dipleri gelmiş uzun takma sarı saçlı, protez tırnaklı diplomasız sinir ve beyin cerrahı ablamız masaya gelir. bu abla yadırgamadan dinler, neden demez, niye yaptın demez hatta adamı yanlış yaptıklarıyla bile över ve destekler. tabi beyimiz mest olur.

bizimki döker buna içini. yalnız sadece içini dökmekle kalmaz cüzdanı da döker. işte bu cüzdanı dökmeyle birlikte beyimize bir hafifleme vasıl olur. bu da kısır döngü haline gelir.

zenginlik göstergesi.

10.000 dönüm tarlan dahi olsa, bu bolluk iki şeye dayanmaz; kumar ve pavyon.

pavyon kültürü eski zamanlarda adana'da da çok varmış. neçe pamuk ağası, ucu bucağı olmayan tarlalara sahip büyük çiftçiler, seneler su gibi geçerken, gün gelince dımdızlak kalmış.

pavyondaki bir kadına takılıp, onun üstüne arsalar, tarlalar yapmalar, onu etkilemek için arsalar tarlalar satıp hediye almalar, hesabı arsalar tarlalar karşılığı ödemeler...

hazıra dağ dayanmaz.

buradan tam bu amca gibiyim. tr şartları beni de çok yoruyor.

herkesin gizli bagimliligi. kapali kapilar ardinda.

hayatımda gördüğüm en vizyonsuz bağımlılık. tlc'de deterjan yiyen.ç bi abla vardı. o bile çok daha yukarı sıralarda vizyon konusunda.

şaşırtan bağımlılık. ne güzel bağımlılıklarınız var diye düşündürürken bir dakika ya alışkanlıkla bağımlılığı karıştırıyor olabilir misiniz. ya da onaylanmayası bir alışkanlığa "bağımlılık" etiketi basıp kendinizi çaresizce rasyonalize ediyor olabilir misiniz.